Όσο στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να αναζητά ισορροπίες μετά από έναν μήνα αλλεπάλληλων ρωγμών, στις Βρυξέλλες εξελίσσεται μια λιγότερο θορυβώδης αλλά εξίσου καθοριστική διαδικασία: η σταδιακή απώλεια του ευρωπαϊκού του αποτυπώματος.

Η εικόνα είναι απλή και αμείλικτη. Με δύο μόλις Ευρωβουλευτές μετά και την διαγραφή του Νικόλα Φαραντούρη, ο ΣΥΡΙΖΑ παύει να θεωρείται κρίσιμος παίκτης στο εσωτερικό του Left. Δεν πρόκειται για τυπικό ζήτημα, αλλά για ουσία πολιτικής ισχύος. Οι ευρωπαϊκές ομάδες λειτουργούν με βάση αριθμούς, συμμαχίες και σταθερότητα – και σε αυτά τα τρία πεδία η ελληνική αποστολή εμφανίζεται πλέον αποδυναμωμένη.

Η πολιτική πραγματικότητα γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ

Αυτό έχει άμεσο αντίκτυπο και στις φιλοδοξίες που είχαν καλλιεργηθεί το προηγούμενο διάστημα. Η συζήτηση για την προεδρία του Left, που κάποτε ακουγόταν ως πιθανό σενάριο, σήμερα αντιμετωπίζεται με εμφανή επιφυλακτικότητα. Όχι επειδή άλλαξε κάτι θεσμικά, αλλά επειδή άλλαξε η πολιτική πραγματικότητα γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Στις Βρυξέλλες η αίσθηση είναι ότι το κόμμα βρίσκεται σε φάση εσωτερικής μετάβασης – ή και αμφισβήτησης της ίδιας του της συνοχής. Και όταν ένα κόμμα δείχνει να μην έχει σταθερό κέντρο βάρους, δύσκολα του εμπιστεύονται ρόλους που απαιτούν διάρκεια και καθαρό πολιτικό στίγμα.

Την ίδια στιγμή, άλλες αποστολές του Left κινούνται πιο αποφασιστικά. Οι Ιταλοί και οι Γερμανοί, με μεγαλύτερη κοινοβουλευτική δύναμη και σαφές εσωτερικό πλαίσιο, εμφανίζονται έτοιμοι να καλύψουν το κενό. Η ευρωπαϊκή πολιτική δεν περιμένει – και οι συσχετισμοί αναδιατάσσονται γρήγορα όταν κάποιος υποχωρεί.

Η υπόθεση Φαραντούρη

Σε αυτό το περιβάλλον, η υπόθεση Φαραντούρη αποκτά ευρύτερη σημασία. Δεν είναι απλώς ένα ακόμη επεισόδιο εσωκομματικής έντασης, αλλά μέρος μιας συνολικής εικόνας αποσταθεροποίησης που γίνεται αντιληπτή και εκτός συνόρων. Και για τους ευρωπαίους συνομιλητές του ΣΥΡΙΖΑ, το ερώτημα δεν είναι ποιος φταίει, αλλά ποιος μπορεί να εγγυηθεί συνέχεια.

Όλα αυτά συμβαίνουν την ώρα που, στο παρασκήνιο της κεντροαριστεράς, επανέρχεται όλο και πιο συχνά το σενάριο ενός νέου πολιτικού φορέα με αναφορά στον Αλέξη Τσίπρα. Ένα σενάριο που, είτε επιβεβαιωθεί είτε όχι, λειτουργεί ήδη ως παράγοντας αβεβαιότητας – και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Το κόμμα Τσίπρα

Διότι στις Βρυξέλλες γνωρίζουν καλά ότι η πραγματική πολιτική ισχύς του ΣΥΡΙΖΑ τα προηγούμενα χρόνια δεν προερχόταν μόνο από τους αριθμούς, αλλά και από το πρόσωπο του πρώην πρωθυπουργού. Η απουσία του από το προσκήνιο, σε συνδυασμό με τη σημερινή εσωτερική εικόνα, ενισχύει την αίσθηση ότι ο κύκλος κλείνει – ή, τουλάχιστον, αλλάζει μορφή.

Αν τελικά υπάρξει νέο κόμμα Τσίπρα, το ευρωπαϊκό τοπίο δύσκολα θα μείνει ανεπηρέαστο. Το ερώτημα είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα προλάβει να κρατήσει θέση στο τραπέζι ή αν οι εξελίξεις, εντός και εκτός συνόρων, θα τον προσπεράσουν. Γιατί στην πολιτική –και ειδικά στην ευρωπαϊκή– όποιος αργεί, χάνει.