Ήταν λίγο έως πολύ αναμενόμενο. Η Μαρία Καρυστιανού αποφάσισε να μπει στην αρένα της πολιτικής. Με ένα κόμμα στο οποίο δεν θα είναι ή και μπορεί να είναι επικεφαλής. Με ένα κόμμα πέρα και πάνω από τα υπάρχοντα κόμματα. Χωρίς ιδεολογικό πρόσημο. Που δεν θα είναι ούτε δεξιό, ούτε κεντρώο, ούτε αριστερό. Θα είναι με τη δικαιοσύνη και την κάθαρση.
Ωραίο μου ακούγεται. Και εγώ είμαι με τη δικαιοσύνη και την κάθαρση, υποθέτω και πολλοί άλλοι. Αλλά δεν μου φτάνει αυτό, για να υποστηρίξω ένα κόμμα. Θέλω να ξέρω, το ιδεολογικό του πρόσημο. Με ποιους θα είναι, ποιους θα αντιπαλέψει, τι κοινωνία οραματίζεται, τι θέσεις έχει για μια σειρά από θέματα που αφορούν από την ατζέντα της καθημερινότητας, μέχρι και τη θέση της χώρας στο νέο, ταραγμένο κόσμο.
Στο σημείο αυτό η παρουσία της κ. Καρυστιανού, στην πρόσφατη τηλεοπτική της συνέντευξη, ήταν «θολή». Μια «Επιτροπή Σοφών» που φτιάχνει πρόγραμμα, νέα πρόσωπα που δεν έχουν σχέση με το παλιό πολιτικό προσωπικό και θα προκύψουν από τα βιογραφικά πολιτών που λαμβάνει. Προς το παρόν, το κόμμα, είναι η ίδια.
Μπορεί μια τέτοια κατάσταση να προϊδεάζει για ένα κόμμα που, σύμφωνα με την κ. Καρυστιανού, φιλοδοξεί να έλθει πρώτο στις εκλογές; Η απάντηση είναι, με τίποτα. Μπορεί όμως να φέρει αναταράξεις στο πολιτικό σκηνικό που σε αυτή τη φάση δεν μπορούν να υπολογιστούν.
Η κυρία Καρυστιανού δεν έχει ακόμα κάτι χειροπιαστό, να παρουσιάσει, επενδύει στη δημοφιλία της. Όμως, δεν το λες και λίγο. Είναι το δημόσιο πρόσωπο με την μεγαλύτερη αποδοχή. Συγκινεί, πολίτες από όλους τους πολιτικούς χώρους. Το κόμμα της, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, μπορεί να πετύχει κάτι καλύτερο από άλλα υπό εξαγγελία κόμματα. Και τα πρόλαβε. Έχει και αυτό τη σημασία του.
Τα κόμματα, υπάρχοντα και υπό εξαγγελία, βρέθηκαν σε θέση άμυνας. Δεν έχω ξαναδεί τέτοια πρεμούρα ανακοινώσεων και επιθέσεων. Μου έκανε εντύπωση που ο Άδωνις Γεωργιάδης, της καταλόγισε «ακροδεξιά» ατζέντα. Η Λατινοπούλου πάλι, περιμένει, όπως λέει, το πότε η Καρυστιανού θα πλακωθεί δημοσίως με την Κωνσταντοπούλου και τον Τσίπρα και τον Βελόπουλο. Και μάλλον δεν έχει άδικο. Ο χώρος του αντισυστήματος αποκτά ένα σημαντικό ανταγωνιστή.
Ειδικά για τον πρώην πρωθυπουργό τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως τα περίμενε. Και, σίγουρα δεν περίμενε τέτοια επίθεση από την κ. Καρυστιανού. Τον εμφάνισε, ούτε λίγο, ούτε πολύ, ως την τελευταία άμυνα του συστήματος. «Το πολιτικό σύστημα δεν θα πέσει αμαχητί προφανώς θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να ξεγελάσει πάλι τους πολίτες» είπε και τόνισε «έχουμε ανοιχτούς λογαριασμούς με τους παλιούς πολιτικούς».
Είναι εμφανές ότι στον δρόμο για την πολιτική του «Ιθάκη» ο κ. Τσίπρας συναντά ένα ακόμα εμπόδιο. Και είναι βέβαιο ότι κάνει δεύτερες σκέψεις για το κόμμα του. Πέσανε πολλοί στην ίδια πίττα. Και οι νέοι παίκτες όταν μιλούν για δικαιοσύνη και διαφάνεια φαίνονται πολύ πιο αξιόπιστοι από εκείνον. Μπορούν πιο εύκολα να σηκώσουν κόσμο από το καναπέ. Δεν έχουν παρελθόν, αμαρτωλό. Από την άλλη ο χώρος του κέντρου δεν φαίνεται να συγκινείται από το κόμμα Τσίπρα. Είναι εμφανές ότι ο πρώην πρωθυπουργός θα πρέπει να ζυγίσει τις κινήσεις του.
Το πρώτο ρήγμα, πάντως, αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι η στάση του Σ. Φάμελλου. Αντέδρασε ακαριαία, στα σενάρια για συμμετοχή του Ν. Φαραντούρη στο νέο κόμμα, θέτοντας τον εκτός ευρωομάδας.
Όταν, επί ένα και πλέον χρόνο, ο κ. Τσίπρας εξήγγειλε κόμμα, όχι μόνο δεν ζήτησε εξηγήσεις αλλά πήγε και κάθισε στον εξώστη για να τον ακούσει να του λέει ότι έκλεισε ο κύκλος του.
ΠαΣοΚ, και Κωνσταντοπούλου κρατούν στάση αναμονής. Είναι βέβαιο ότι οι εκλογικές τους επιδόσεις θα επηρεαστούν σε μικρό (ΠαΣοΚ) ή σε μεγαλύτερο βαθμό (Κωνσταντοπούλου). Και η κυβέρνηση; Αν εξαιρέσεις την αντίδραση του κ. Γεωργιάδη, κρατά χαμηλούς τόνους. Τουλάχιστον, για την ώρα.
Περιμένει. Ίσως γιατί ξέρει ότι το παιχνίδι τώρα αρχίζει. Και θα είναι δύσκολο για όλους.
