– Εχετε το κοκαλάκι της νυχτερίδας. Οι σειρές στις οποίες πρωταγωνιστείτε γίνονται μεγάλες επιτυχίες…
«Μπα, θα ΄θελα πολύ να το είχα. Καθετί που κάνω μάλλον πετυχαίνει με κόπο και όχι με τύχη».
– Ενδεχομένως έχετε καλό ένστικτο στις επιλογές σας…
«Ας το ακούν τα αφεντικά μου λοιπόν. Μάλλον έχω καλή αντίληψη αυτού που λέμε “μέσος όρος”. Σκέφτομαι τι θα καθόμουν εγώ να δω και τι δεν προσβάλλει τη νοημοσύνη μου. Μπορεί λοιπόν το κριτήριό μου να είναι κοντά με την κοινή λογική».
– Αρα γνωρίζετε κάποια μυστικά από τη συνταγή της επιτυχίας; Με βάση αυτά κάνετε επιλογές; «Δεν νομίζω ότι είναι αρκετό αυτό για να διαλέξεις μια δουλειά. Μου έχει τύχει να επιλέξω μια σειρά η οποία ήξερα ότι δεν θα σκίσει. Ηθελα όμως ως ηθοποιός να κάνω κάτι τέτοιο ύστερα από ένα σερί κωμωδιών. Δεν ήθελα να επαναλάβω τα ίδια. Δεν είναι πάντα έξυπνο να διαλέγεις με κριτήριο την επιτυχία. Είναι προσωρινά προσοδοφόρο, αλλά όχι πάντα έξυπνο».
– Νιώσατε ότι εγκλωβιστήκατε κάποια στιγμή σε κωμικούς ρόλους;
«Μόνο στην αρχή με τους “Απαράδεκτους”, όταν από άγνωστη έγινα γνωστή σε κωμωδία και σε έναν συγκεκριμένο τύπο γυναίκας, της χαζής ξανθιάς.Τα πιο περίεργα επαγγελματικά μου χρόνια ήταν αμέσως έπειτα από αυτό.Δεν μου έφερε καλύτερες δουλειές, καλύτερα πράγματα. Μου ζητούσαν να παίξω παρόμοιους ρόλους. Δεν εκμεταλλεύτηκα την ξαφνική επωνυμία και τα ξαφνικά χρήματα. Εκατσα λίγο πιο πίσω και περίμενα… Είναι εύκολο να την πατήσεις ύστερα από μια τέτοια δουλειά».
– Ρίξατε περισσότερο βάρος στην τηλεόραση;
«Οχι.Νιώθω ότι έριξα το βάρος μου σε αυτήν από το 2000 και μετά. Ως τότε έκανα και τα δύο παράλληλα. Απλώς οι σειρές που συμμετείχα,όπως το “Και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή” και “Το Καφέ της Χαράς”, πήγαν για τρία χρόνια,οπότε πέρασε ο χρόνος και συνειδητοποίησα ότι δύσκολα θα έκανα πλέον ταυτόχρονα και θέατρο και τηλεόραση. Ετσι και εφέτος εκτίμησα λάθος τις δυνάμεις μου και έπαθα υπερκόπωση, χτύπησα το πόδι μου και αναγκάστηκα να αφήσω το θέατρο».
– Τι ξεχωρίζετε στο σύνολο της διαδρομής σας;
«Τους “Απαράδεκτους” ως ξεκίνημα, το “Και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή” για τα τρία χρόνια ευφορίας με πολύ ωραίες συναντήσεις,“Το καφέ της Χαράς” για τη μεγάλη ευθύνη που είχα ως πρωταγωνίστρια, αλλά κυρίως την “Πολίτικη κουζίνα” γιατί πέρα από το αποτέλεσμα υπήρχε βαθύ συναισθηματικό δέσιμο.Ο Μπουλμέτης μάς παρέσυρε κι εμείς βρεθήκαμε όλοι παιδιά γενεών που ξεριζώθηκαν. Ο Ιεροκλής από τον Πόντο, εγώ από τη Σμύρνη…».
– Τι μάθατε από τη δουλειά σας; «Να έχω υπομονή, ενώ ήμουν ανυπόμονη.Και κυρίως να απομυθοποιώ».
– Μπορείτε να περιγράψετε τον εαυτό σας με μία λέξη; «Οχι βέβαια! Ούτε με 150! Είμαι σώμα γεμάτο αντιφάσεις».



