Oνέος πονοκέφαλος του Τζορτζ Μπους στη Λατινική Αμερική προέρχεται από μια παχύσαρκη, άσχημη αλλά αξιοσέβαστη, γερά «ψημένη» στον ακτιβισμό και διεθνώς αναγνωρισμένη Ινδιάνα από τη Γουατεμάλα. Ο ίδιος πιθανότατα την αγνοεί, αλλά οι σύμβουλοί του όλο και κάποιο «χαρτί» θα του έχουν δώσει με το όνομά της γραμμένο (προς το παρόν) στα ψιλά: Ριγκομπέρτα Μεντσού.

Η 48χρονη απόγονος των Μάγια, τιμημένη με το βραβείο Νομπέλ Ειρήνης (1992) «για την προσφορά της στην κοινωνική δικαιοσύνη και στην εθνοπολιτισμική αναγνώριση που βασίζεται στον σεβασμό των δικαιωμάτων των αυτόχθονων λαών», φιλοδοξεί νομίμως να μπει στην παρέα του Τσάβες, του Μοράλες, του Λούλα, του Ορτέγκα «και των άλλων παιδιών».

Ηδη ανακοίνωσε ότι θα είναι υποψήφια πρόεδρος της Γουατεμάλας, της μεγαλύτερης και πολυπληθέστερης χώρας της Κεντρικής Αμερικής, στις εκλογές του προσεχούς Σεπτεμβρίου.

Ηρθε επιτέλους η ώρα να μάθει ο…Κολόμβος ποιους ανακάλυψε! Ο ιταλός τυχοδιώκτης πέθανε μέσα στην άγνοια για την ύπαρξη της αμερικανικής ηπείρου. Νόμιζε ως την τελευταία του στιγμή ότι είχε πράγματι ανακαλύψει, για λογαριασμό του ισπανικού θρόνου, τις Ανατολικές Ινδίες.

Τώρα οι γεωπολιτικοί απόγονοί του, οι κυβερνήσεις της Βόρειας Αμερικής και της Ευρώπης, καλούνται να διαπιστώσουν την αλήθεια πέντε αιώνες μετά. Ο Νέος Κόσμος «ανακαλύφθηκε» μόνο από τη σκοπιά της Δύσης. Η αμερικανική ήπειρος είχε δεκάδες εκατομμύρια κατοίκους και όσοι έμειναν ζωντανοί από τη γενοκτονία, τις εισαγόμενες ευρωπαϊκές ασθένειες και τις συνέπειες της λεηλασίας της γης τους διεκδικούν σήμερα μια θέση στον ήλιο- δίπλα (ρεαλιστικά…) στους συμπατριώτες τους απογόνους των λευκών κονκισταδόρες ή… καουμπόηδων.

«Εμείς οι Ινδιάνοι ψηφίζουμε μεναλλά ποτέ δεν εκλέξαμε δικούς μας υποψηφίους.Αυτό πρέπει τώρα να αλλάξει» διακηρύσσει η Μεντσού.

Εκλεγεί δεν εκλεγεί, αυτή η δυνατή γυναίκα που είδε τον πατέρα της, τη μητέρα της και τον 16χρονο αδελφό της να δολοφονούνται από τα made in USΑ «τάγματα θανάτου» που σκορπούσαν τη φρίκη στον ασύλληπτα μακροχρόνιο εμφύλιο της Γουατεμάλας (κράτησε από το 1962 ως το 1996, 34 χρόνια!) έχει μια νέα αποστολή: να τοποθετήσει ξανά στη διεθνή ατζέντα όλων των κυβερνήσεων και οργανισμών το ζήτημα των άθλιων συνθηκών διαβίωσης των Ινδιάνων.

Το 66% των περίπου 14 εκατομμυρίων κατοίκων της… «πολυδένδρου» Γουατεμάλας (το όνομά της σημαίνει «η γη με τα πολλά δέντρα») είναι ιθαγενείς που μιλούν καμιά εικοσαριά γλώσσες και διαλέκτους, ζουν στη μαύρη φτώχεια και στην καλύτερη περίπτωση επιβιώνουν ως χειρώνακτες στην παραγωγή καφέ και ζάχαρης.

Οι δολοφόνοι του εμφυλίου κυκλοφορούν ανάμεσά τους ατιμώρητοι, η πολιτική ελίτ των ζάπλουτων λευκών γαιοκτημόνων μονοπωλεί την εξουσία, εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες ζουν μακριά από τα έρημα χωριά τους (αν τα χαμόσπιτά τους στέκουν ακόμη όρθια…) και όσοι συνωστίζονται στις παρυφές των πόλεων βουλιάζουν στη μιζέρια. Ο αναλφαβητισμός είναι ο υψηλότερος στην Κεντρική Αμερική, σχολεία, νοσοκομεία, δρόμοι, συνθήκες υγιεινής, όλα τα στοιχειώδη μοιάζουν πολυτέλεια.

Λερναία Υδρα ήταν οι φτωχοδιάβολοι των οποίων τα κεφάλια έκοψε ο Πέδρο δε Αλβαράδο, το πρωτοπαλίκαρο του κατακτητή του Μεξικού Κορτές, o τυχοδιώκτης που εδραίωσε διά πυρός και σιδήρου την ισπανική κυριαρχία στη Γουατεμάλα.

Προφανώς το κεφάλι της Μεντσού είναι το τελευταίο που ξεφύτρωσε από αυτή την αιματηρή ιστορική περιπέτεια. Δεν είναι τυχαίο ότι και όταν πήρε το Νομπέλ είχαν προσπαθήσει να την «αποκεφαλίσουν» ηθικά: ένας καλοθελητής αμερικανός ακαδημαϊκός διαπίστωσε, λέει, «ανακρίβειες» στην αυτοβιογραφική αφήγηση «Εγώ, η Ριγκομπέρτα Μεντσού» που έγινε μπεστ σέλερ περιγράφοντας τη φρίκη των «ταγμάτων θανάτου».

Τι βρήκε ύστερα από δεκαετή(!) έρευνα; Οτι τον αδελφό της δεν τον έκαψαν ζωντανό, όπως λέει η Μεντσού, αλλά «πρώτα τον εκτέλεσαν». Και ύστερα, λέει, «ίσως να έκαψαν το πτώμα του»…

Ο καπετάν… Χριστόφορος τι να πιστεύει άραγε επ΄ αυτού;

galaman@dolnet.gr