ΔΗΜΟΥ ΝΙΚΟΣ

Από παιδί δεν συμπαθούσα τα πεύκα. Δεν ήξερα γιατί. Τώρα ξέρω. Οταν έβλεπα πεύκο, δίπλα σε ψηλά λεβέντικα δέντρα – βελανιδιές, οξιές, πλατάνια -, μου έμοιαζε σαν καμπούρης Καραγκιόζης, έτσι όπως έσκυβε και διπλωνόταν προς τη μεριά που φυσούσε ο άνεμος. Ηταν και άσκημο – εννοούσα πως δεν είχε σχήμα. Τα άλλα δέντρα ήταν σφαιρικά και φουντωτά, […]

Εκτός από τους πολιτικούς και άλλους διχασμούς (στους οποίους διαπρέπουμε), αναδύεται τώρα στη χώρα μας ένα βαθύτατο χάσμα που χωρίζει την Ελλάδα του αύριο από την Ελλάδα του χθες. Οταν το 1999 έγραφα το βιβλίο «Ψηφιακή ζωή», εξερευνούσα μια υποθετική χώρα και μια κατάσταση που σήμερα πάει ήδη να γίνει πραγματικότητα. Κάποιος σχολιαστής έγραψε «ο […]

Είχα στη Γερμανία έναν συμφοιτητή, Ελληνα, που ζούσε στο… μέλλον. Ο πατέρας του, απόστρατος στρατηγός, είχε καταθέσει το συνολικό ποσό που θα χρειαζόταν ο γιος του για τις σπουδές του σε μια γερμανική τράπεζα. Ο γιος είχε τη δυνατότητα να «σηκώνει» όποτε ήθελε όσα χρήματα ήθελε. Στην αρχή ο γιος ήταν συντηρητικός. Τραβούσε όσα χρήματα […]

Κρίμα που οι φοιτητές του Πρίνσετον θα πάψουν να μαθαίνουν Αρχαία Ελληνικά – διότι αυτοί τα μάθαιναν σωστά. Αν επικρατήσει η μόδα αυτή και πάψουν να τα μαθαίνουν και στην Οξφόρδη ή στη Σορβόννη, σε μερικά χρόνια θα ξεχαστούν τα αρχαία από όλον τον κόσμο! Ποιος θα επιμελείται πια τις κριτικές εκδόσεις των αρχαίων κειμένων από […]

Που βέβαια για μένα δεν είναι Κυριακή – είναι Τρίτη ή Τετάρτη. Τα μέσα της εβδομάδας είναι η προθεσμία μου για να παραδώσω το κείμενό μου στη σύνταξη του «Βήματος». Δημοσιεύεται κάθε Κυριακή εδώ και τριάμισι χρόνια. Ούτε διακοπές, ούτε άδειες. Και πριν από το «Βήμα» ήταν το «Πρόταγκον» – για τρία χρόνια -, η «Lifo» – για […]

Ηταυτότητά μου γράφει πως είμαι συγγραφέας. Κάνω αυτή τη δουλειά εδώ και πολλά χρόνια. Από το 1970 έχουν εκδοθεί 52 τίτλοι βιβλίων μου που έχουν πουλήσει χιλιάδες αντίτυπα και έχουν μεταφραστεί σε δέκα γλώσσες. Ολα – εκτός από ένα – έχουν ανατυπωθεί πολλές φορές. Ενα – «Η δυστυχία του να είσαι Ελληνας» – βρίσκεται στην 40ή ανατύπωση. Τα τελευταία […]

-Ε,  τον φάγαμε τον γάιδαρο! Είπε ο φίλος. – Μας μένει η ουρά… είπα, παραδοσιακά, εγώ. Είχαμε μόλις κάνει χρήση των νέων «ελευθεριών» μας. Είχαμε καθίσει σε ένα τραπεζάκι, στο πεζοδρόμιο, κάτω από την τέντα ενός παραδοσιακού καφέ, και είχαμε καταναλώσει: αναψυκτικό ο φίλος και τσάι εγώ. Μεγάλη υπόθεση! Μήνες και μήνες ονειρευόμασταν μία τέτοια […]

Είναι δυνατόν να έχει κανείς δύο πατρίδες; Είναι. Αν η μία είναι μέρος της άλλης. Π.χ. ένας Eλληνας από την Κρήτη μπορεί να είναι ταυτόχρονα Κρητικός και Eλληνας – μια και η Κρήτη είναι μέρος της Ελλάδας. Και η Ελλάδα είναι μέρος της Ευρώπης. Είχα τη μεγάλη τύχη – και μακαρίζω τους γονιούς μου γι’ αυτό – να […]

Πριν από χρόνια είχα διαβάσει ότι κάποιος ιταλός ψυχολόγος είχε χωρίσει τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες: τους σκυλόφιλους και τους γατόφιλους. Είχε μάλιστα γράψει και ένα σχετικό βιβλίο. Δεν θυμάμαι το όνομά του, ούτε τον τίτλο του βιβλίου του – αλλά από την πείρα μου μπορώ να πιστοποιήσω την αλήθεια του διαχωρισμού του. Διάβασα αποσπάσματα και […]

Hταν το 1994 – αν θυμάμαι καλά – που ο Δημήτρης Κοντομηνάς, παλιός φίλος και ακόμα παλιότερος πελάτης της διαφημιστικής μου εταιρείας (την πούλησα το 1983), μου έστειλε το πρώτο κινητό μου τηλέφωνο. Ηταν ένα μαύρο παλούκι, που ζύγιζε πάνω από ενάμισι κιλό, με μία ασπρόμαυρη οθόνη 2Χ2 εκατοστά. Ο Δημήτρης ήταν μέτοχος της πρώτης εταιρείας κινητής […]

Για το περασμένο μου – πασχαλινό – μπλογκ, ο αναγνώστης κ. Νίκος Λιολιόπουλος έστειλε το επόμενο σχόλιο: «Κύριε Δήμου, σταθήκατε πηγή έμπνευσης για πολλούς από εμάς όλα αυτά τα χρόνια που σας διαβάζουμε. Μέσα από τα άρθρα σας καυτηριάσατε πολλά από τα αρνητικά του Νεοέλληνα, όπως η προγονολατρία, η παραδοσιολαγνεία, αλλά και η δημιουργία μια ψεύτικης γλώσσας […]

(Εφημερίς «Ακρόπολις», Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης.) Χριστός Ανέστη! αδελφοί. «Πάσχα ιερόν ημίν σήμερον αναδέδεικται, Πάσχα καινόν άγιον, Πάσχα μυστικόν…». «Ω θείας! ω φίλης! ω γλυκυτάτης σου φωνής! Μεθ’ ημών αψευδώς γαρ, επηγγείλω έσεσθαι μέχρι τερμάτων αιώνος Χριστέ: ην οι πιστοί άγκυραν ελπίδος, κατέχοντες αγαλλόμεθα». «Ω Πάσχα το μέγα, και ιερώτατον Χριστέ! ώ σοφία και λόγε, του Θεού […]

(Θεόφιλος Καΐρης, 1784-1853) Είναι μερικές συμπτώσεις που περιγελάνε τον νόμο των πιθανοτήτων και σε βάζουν σε υποψίες για την ορθότητα του ορθού λόγου… Στις 17.4.2021 ο σκηνοθέτης Γιώργος Δάμπασης μου στέλνει σε ένα DVD το τελευταίο του έργο, διάρκειας 140 λεπτών: Μια πλούσια και τεκμηριωμένη βιογραφία του μεγάλου δασκάλου, αγωνιστή και μάρτυρα της ελευθερίας Θεόφιλου […]

Τα τελευταία του χρόνια, ο Μπάρμπα Γιάννης ο Σκαρίμπας, εξαίρετος συγγραφέας και στοιχειό της Χαλκίδας, υπέγραφε βάζοντας δίπλα στο όνομά του τη λέξη «Απαράσημος», θέλοντας έμμεσα να διαμαρτυρηθεί για τα βραβεία και τα παράσημα που παίρνανε άλλοι συγγραφείς, πολύ κατώτεροι και ευτελέστεροι από αυτόν – αλλά καλά δικτυωμένοι. Εκανε πως δεν τον ένοιαζε, αλλά άμα μιλούσες […]

1. ΠΑΥΛΟΣ Τώρα που ο Παύλος Κοτσώνης, ο σύντροφος της Προέδρου μας Κατερίνας Σακελλαροπούλου, βγήκε από τη σκιά, είμαι πολύ ευτυχής που – χωρίς να πάρω την άδειά του (δεν θα μου την έδινε) – μπορώ να πλέξω το εγκώμιό του. Τον γνωρίζω χρόνια. Πάντα έγραφε τα ωραιότερα και πιο βαθυστόχαστα κείμενα. Αλλά το ταλέντο αυτό δεν […]

Το σκεπτόμουν ενώ έβλεπα – από την τηλεόραση όπως όλοι – τα εορταστικά προγράμματα, την παρέλαση και τους υψηλούς επισκέπτες. Αυτή η άτυχη χώρα γιορτάζει επέτειο, ενώ τα νοσοκομειακά κάνουν ουρές έξω από τα νοσοκομεία και χιλιάδες οικογένειες πενθούν. Αλλά και πότε ήταν υγιής και χαρούμενη αυτή η χώρα; Γεννήθηκε (με τη βοήθεια των ξένων) μέσα από […]

Οταν αναγγέλθηκε ο εορτασμός των 200 χρόνων από την Επανάσταση του ’21, είχα δημοσιεύσει σε αυτή τη στήλη ένα κείμενο που σχολιάστηκε – κυρίως αρνητικά. Εγραφα: «Το είχα ήδη μυριστεί από καιρό – δεν θα ήταν δυνατόν οι Ελληνες να αποφύγουν αυτή την επέτειο. Διακόσια στρογγυλά χρόνια είναι μεγάλος πειρασμός για μία ή και πολλές εθνικές φιέστες. […]

Στις 3 Ιανουαρίου – αρχή του καινούργιου χρόνου – είχε δημοσιευτεί σε αυτή τη στήλη ένα κείμενο-έκκληση με τον τίτλο «Πού είσαι εμβόλιον;». Οπου απαριθμούσα πόσα πράγματα θα έκανα από τη στιγμή που θα εμβολιαζόμουν. Το εμβόλιο ήρθε, το έκανα (την πρώτη δόση στις 21 Ιανουαρίου, τη δεύτερη στις 11 Φεβρουαρίου) και τι κέρδισα; Ούτε ένα αξιοπρεπές […]

Ενα ζευγάρι Αλβανών πέρασε στην Ελλάδα πριν από 27 χρόνια. Και οι δύο με ανώτερη μόρφωση – ο άνδρας μηχανικός, η σύζυγος δασκάλα. Από την αρχή ήταν αποφασισμένοι να πολιτογραφηθούν Ελληνες. Βαφτίστηκαν με το ελληνορθόδοξο τυπικό, έμαθαν καλά τη γλώσσα (ιδίως η σύζυγος, σε μακρές συνομιλίες δεν κάνει κανένα λάθος). Εκαναν παιδιά – δύο αγόρια – τα οποία […]

Οπατέρας μου ήταν ανώτερος δημόσιος υπάλληλος. («Στον βαθμό του συνταγματάρχη» μου είχε πει κάποτε, όταν παιδί τον ρώτησα «πόσο ανώτερος;».) Ηταν συντηρητικός και βασιλόφρων. Διάβαζε «Καθημερινή». Ομως, ακόμα και στον Εμφύλιο, έδειχνε σεβασμό προς ορισμένα πρόσωπα της απέναντι πλευράς. Τον θυμάμαι να λέει πως: «Ο Σβώλος είναι αξιόλογος άνθρωπος». Στο σχολείο είχα συμμαθητή έναν αυθεντικό […]