Μυρσίνη Γκανά

Η Μυρσίνη Γκανά μετρά τις παρενέργειες από τις αυξανόμενες απώλειες τόπων ανθρώπινης επαφής, στο περιβάλλον που διαμόρφωσαν η πανδημία και οι αλγόριθμοι. Υπάρχει άραγε διέξοδος από τους κανόνες που θέτει η ομογενοποίηση;

Η Μυρσίνη Γκανά στοχάζεται πάνω στη χαμένη τέχνη της ιδιόχειρης γραφής, «επιστρατεύει» τη γραφολόγο Ευδοξία Φασούλα για να δείξει τη σημασία της στην ανθρώπινη ύπαρξη και αναρωτιέται: Θα ήταν οι σχέσεις μου καλύτερες αν ζητούσα ένα χειρόγραφο σημείωμα κάθε φορά που γνωρίζω έναν καινούργιο άνθρωπο;

Με αφορμή τον έναν χρόνο από τον θάνατο του πατέρα της, Μιχάλη Γκανά, η ΜΥΡΣΙΝΗ ΓΚΑΝΑ μιλά για πρώτη φορά για τη διαχείριση της απώλειας των οικείων μας, μια διαδικασία που δεν ολοκληρώνεται ποτέ

Η Μυρσίνη Γκανά γράφει για το φαινόμενο των «επιτελεστικών αρσενικών». Ποιοι είναι και ποιοι τους βλέπουν με καχυποψία;

Η Μυρσίνη Γκανά περιγράφει τα εναλλακτικά μοντέλα συγκατοίκησης για ανθρώπους στην τρίτη ηλικία, ειδικά μετά τις ανατροπές που έχουν επέλθει στις παραδοσιακές οικογενειακές δομές

Η Μυρσίνη Γκανά στοχάζεται πάνω στις έννοιες της προσοχής και της συγκέντρωσης και στο πόσο αυτές απασχολούν την ανθρωπότητα από την εποχή του Σενέκα έως την εποχή των αλγορίθμων

Η Ψίμυθος έγινε η νέα Ατλαντίδα, σύμβολο ενός χαμένου καλοκαιρινού πολιτισμού, ένα νησί που πλέον θα αλλάζει θέση διαρκώς και θα απομακρύνεται όποτε κάποιος πιστεύει πως το πλησιάζει, ένα φάντασμα περασμένων διακοπών.

Η ψήφος μέσα στο δημοκρατικό πολίτευμα – που επίσης κινδυνεύει – είναι το μοναδικό μας πετραδάκι προς την οικοδόμηση μιας νέας εμπιστοσύνης. Και μιας νέας αντίστασης απέναντι στην απελπισία, η οποία δεν λύνει, αλλά μόνο δημιουργεί προβλήματα.

Είναι αλήθεια ότι κανείς δεν τα καταφέρνει μόνος του σ’ αυτή τη ζωή. Η μεγαλύτερη χαρά μας είναι οι βαθιές, ουσιαστικές σχέσεις.