Νικόλαος Μπάρδης

Εκείνη την ημέρα ξύπνησε αργά, αλλά αποφασισμένος.

Το ρολόι έδειχνε 5 μ.μ. Ο Αντώνης ετοίμαζε το σακίδιό του για τη σχολή, όταν ξαφνικά άκουσε μια ειδοποίηση στο Μessenger.

«Στυλ είναι να ξέρεις ποιος είσαι, τι θέλεις να πεις, και να μη δίνεις δεκάρα» έλεγε ο Ορσον Γουέλς.

Με μόλις 50 δολάρια στην τσέπη της, η δεκατετράχρονη Ζιζέλ ταξίδεψε στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας για να κυνηγήσει το όνειρό της και να εργαστεί στη βιομηχανία του μόντελινγκ.

Το 1997 ο Αλεξάντερ Μακ Κουίν έλεγε: «Τα κρύα απογεύματα, που οι φίλες της μητέρας μου έρχονταν στο σπίτι για τσάι, μου άρεσε να χαζεύω τον κήπο από το παράθυρο.

Μελέτησε τη ζωή από την καλή και την ανάποδη. Παραδέχτηκε αδυναμίες της και έγινε πανίσχυρη.

Στην ολλανδική ύπαιθρο, την άνοιξη του 1853, γεννήθηκε ένας από τους μεγαλύτερους ζωγράφους όλων των εποχών.

Η Νατάλια Βοντιάνοβα είναι όμορφη. Δεν είναι απλώς όμορφη, έχει μια γεωμετρική συμμετρία που τα γονίδια σπάνια χαρίζουν, έχει ένα βλέμμα που νιώθεις πως αν σε κοιτάξει θα σε αλλάξει, έχει μια αύρα που γεμίζει τον χώρο.

Ανατρέχοντας στην ιστορία της μόδας, σε μια προσπάθεια ανάδειξης των σπουδαιότερων εκπροσώπων της που με τη δράση τους συνέβαλαν καταλυτικά στην εξέλιξη και στη διατήρησή της στο πέρασμα των χρόνων, δικαιωματικά μία θέση καταλαμβάνει ο γερμανός σχεδιαστής μόδας Καρλ Λάγκερφελντ. Η περσόνα του ιδιοσυγκρασιακού δημιουργού είναι ευρέως γνωστή: λευκά μαλλιά, μαύρα γυαλιά ηλίου που ποτέ δεν αποχωρίζεται και τα παρομοιάζει ως τη δική του «μπούρκα» απέναντι στον ανδρικό πληθυσμό, και ψηλοί γιακάδες σε λευκά πουκάμισα, τα οποία θεωρεί τη βάση της ένδυσης.

Στις 16 Δεκεμβρίου του 1946, στο σαλόνι ενός σπιτιού στον αριθμό 30 της λεωφόρου Montaigne στο Παρίσι, ιδρύθηκε ο οίκος Dior. Αν θέλει κάποιος να εντοπίσει την απαρχή της εντατικοποίησης της έννοιας «μόδα», πρέπει να γυρίσει τον χρόνο πίσω, στην εποχή του λανσαρίσματος του «New Look» (1947) από τον ίδιο τον Ντιόρ, στην εποχή της μαζικότητας της παραγωγής και της ευρείας απήχησης του prêt-à-porter σε όλα τα κοινωνικά στρώματα. Σε εκείνη τη μεταπολεμική περίοδο η μόδα αποτέλεσε μια ισχυρή παράμετρο της ανάπτυξης και αντικατόπτρισε με την πολυμέρεια, την ονειρική της φιλοδοξία, τον ατομικισμό και τους κώδικες του ταξικού status το ίδιο το πρόσωπο του καπιταλισμού.

«Δεν θα σκότωνα ποτέ τους εχθρούς μου, αλλά θα τους έκανα να πέσουν στα γόνατα! Θα το κάνω, μπορώ να το κάνω, και πρέπει να το κάνω». Η Μαρία Κάλλας επαναλάμβανε συχνά αυτά τα λόγια. Τα μοιραζόταν σε συζητήσεις με άλλους και, κυρίως, τα έλεγε στον εαυτό της. Ο ψυχισμός της, οι ερμηνείες της, το […]