«Μου αρέσει ο Νιουτ Σκαμάντερ» λέει ο Εντι Ρεντμέιν για τον τελευταίο ήρωα της φιλμογραφίας του, τον «μαγικοζωολόγο» που υποδύεται στην ταινία «Φανταστικά ζώα και πού βρίσκονται».

Εξω από την πόρτα του γραφείου του μια ταμπέλα αναγράφει: «Μη με ενοχλείτε. Είμαι ήδη ενοχλημένος».

Πώς αποφασίζεις να παρακολουθήσεις την Ιστορία να εκτυλίσσεται; Πώς αντιδράς όταν η Ιστορία σε αφορά προσωπικά, αλλά δεν μπορείς να βρίσκεσαι όπου συμβαίνει;

Σαράντα χρόνια - ακριβώς! - στο σανίδι. Εκατοντάδες ρόλοι, έργα σπουδαίων συγγραφέων - δεν θυμάται πόσα και πόσους -, έξι-επτά ταινίες - τις μετρά στα δάχτυλα - και τρία σίριαλ.

Επιστρέφετε ξανά ύστερα από 17 χρόνια με τη μεγάλη θεατρική επιτυχία σας «Αμλετ ο Β'», όπου σκηνοθετείτε και πρωταγωνιστείτε. Γιατί;

Το είπαν άγιο, γιατί το καθαγιάζουν η συντροφιά, το σμίξιμο και τα μοιράσματα. Φέρνει στα χείλη του ο καθένας το δικό του ποτηράκι -

Μερικές φορές γυρίζω στο σπίτι και ετοιµάζω κάτι στα πρόχειρα. Το «πρόχειρα», όµως, δεν σηµαίνει χωρίς φροντίδα, αναφέρεται στα υλικά που διαθέτω,

Τα πρόσφατα στοιχεία είναι ανησυχητικά σχετικά με τις διατροφικές διαταραχές: 70 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλον τον πλανήτη και το 8% του πληθυσμού της Ελλάδας πάσχουν από αυτές.

Ο Αρης εγκαταλείπει το ζώδιο του Αιγόκερω και στις 09/11 κάνει «απόβαση» στον Υδροχόο, δημιουργώντας πρόσφορο έδαφος για εξελίξεις στη ζωή των σταθερών του ζωδιακού, δηλαδή Ταύρους, Σκορπιούς, Λέοντες και Υδροχόους.

Η χρονοτριβή στις κατασκευαστικές διαδικασίες - λόγω γραφειοκρατίας ή δύστροπων γειτόνων - είναι μία από τις πραγματικότητες με τις οποίες αρχιτέκτονες και μηχανικοί πολλάκις έρχονται σε μετωπική σύγκρουση.

Επειτα από χρόνια σταθερής συνεργασίας µε µια, πάνω-κάτω, συγκεκριµένη οµάδα ηθοποιών

«Η πιο µεγάλη µέρα είναι σήµερα» έλεγε η Κατερίνα Κοσκινά λίγο προτού ξεναγήσει τους δηµοσιογράφους στην επίσηµη πρώτη του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης.

Εξωστρεφής, ακοµπλεξάριστη και επικοινωνιακή, η - πολλά υποσχόµενη - τραγουδίστρια Μαρίζα Ρίζου διάλεξε έναν τίτλο («Μεγάλη γιορτή») για το καινούργιο άλµπουµ της που ταιριάζει πολύ στο, δηµόσιο τουλάχιστον, προφίλ της.

Την περασµένη εβδοµάδα κυκλοφόρησε ένα βιβλίο, το οποίο, παρότι δεν είναι λογοτεχνικό, δεν στερείται ποιητικότητας. Πρόκειται για την αυτοβιογραφία της διάσηµης σέρβας performance artist Μαρίνας Αµπράµοβιτς,

«Ωµή. Αληθινή. Αστεία. Πού είναι το Νοµπέλ της;». Τον παραπάνω τίτλο φύλαξε για το εξώφυλλό του το αµερικανικό περιοδικό «Vanity Fair».

Οταν οι αριθμοί μεγαλώνουν και στρογγυλεύουν, δίνουν την αφορμή για νοσταλγικές αναδρομές, νέους στόχους και λαμπρούς εορτασμούς.

«Συνέβη την άνοιξη του 2011» εκμυστηρεύεται στο BHΜΑgazino ο τότε διαχειριστής της σελίδας μεγάλου ελληνικού μέσου ενημέρωσης

Αυτό το «Γουότεργκεϊτ» πέρασε στα ψιλά. Η κοινή γνώμη, χορτάτη από το τσίρκο Τραμπ, δεν πολυασχολήθηκε.

Τι βλέπουμε σε ένα πρόσωπο; Μπορούμε με μια πρώτη επαφή να καταλαβαίνουμε τι κινεί τη συμπεριφορά των ατόμων;

Στις 4 Νοεμβρίου, στο Μέγαρο Μουσικής, συμπράττετε με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών υπό τη διεύθυνση του Ούρος Λάγιοβιτς σε έργα Τσαϊκόφσκι, Σοστακόβιτς και Προκόφιεφ. Πώς αισθάνεστε όταν παίζετε μπροστά στο ελληνικό κοινό;