Στην πορεία των 150 χρόνων αυτοκεφάλου βίου οι εκάστοτε ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος είχαν ένα μοναδικό προνόμιο έναντι της συντριπτιτικής πλειονότητας των ανά την Οικουμένη ορθοδόξων μητροπολιτών. Μπορούσαν να εκφράζουν τις απόψεις και τις θέσεις τους με εξαίρεση συγκεκριμένες ιστορικές περιόδους χωρίς να φοβούνται ότι αυτό μπορεί να αποτελέσει την αφορμή για την εκδίωξη τους, τη φυλάκισή τους ή την αποπομπή τους. Την εποχή που όλοι οι ορθόδοξοι ιεράρχες της λεγόμενης Ανατολικής Ευρώπης βίωναν τον υπαρκτό σοσιαλισμό ή την εποχή που στην Αλβανία απαγορευόταν η τέλεση κάθε μυστηρίου και δεκάδες κληρικοί της Σοβιετικής Ενωσης εκτοπιζόταν στη Σιβηρία, οι μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος ελεύθεροι μπορούσαν να ασκήσουν τα ποιμαντικά καθήκοντά τους. Δεν είχαν να αντιμετωπίσουν σοσιαλιστικά καθεστώτα, ορισμένα εκ των οποίων επέβαλλαν ακόμη και τη δημόσια διαπόμπευση των κληρικών, ενώ σε καμία περίπτωση δεν κλήθηκαν να επιβιώσουν μέσα σε εχθρικά μουσουλμανικά εκ των πραγμάτων περιβάλλοντα.
Αυτοί όμως οι κληρικοί έπρεπε πάντα να λειτουργούν έχοντας υπ’ όψιν τους μια βασική προϋπόθεση: να αφουγκράζονται, να οσμίζονται και να ακούν τα όσα πιστεύουν οι άνθρωποι που αποτελούν το ποίμνιό τους. Ενα άναρχο ποίμνιο, όπως χαρακτηρίζεται από πολλούς, που διατηρεί έντονες τις παραδόσεις, που γνωρίζει την ιστορία του τόπου του, που μπορεί να ξεχνά, αλλά σε δεδομένες στιγμές επαναφέρει στη μνήμη του γεγονότα που σημάδεψαν την πορεία του.
Ετσι πολλοί ήταν εκείνοι οι νησιώτες που αφορμή την επιθυμία του Πάπα να επισκεφθεί την Ελλάδα θυμήθηκαν ότι κατά τη διάρκεια της ιταλικής κυριαρχίας για να μπορεί ένας ορθόδοξος κληρικός να λειτουργήσει έπρεπε να έχει την άδεια των ρωμαιοκαθολικών και άλλοι χριστιανοί που δεν ξεχνούν ότι το Βατικανό, ακόμη και στη χώρα μας και σε εποχές δύσκολες, προσπάθησε μέσω της Ουνίας να τους προσηλυτίσει. «Ας αποκηρύξει την Ουνία και δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να τον υποδεχθούμε και στην Ελλάδα» δήλωναν μητροπολίτες-μέλη της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης που είχαν την προηγούμενη εβδομάδα. «Εμείς διαγράφουμε τις Σταυροφορίες, αλλά αυτοί δεν μπορούν να συνεχίζουν να προσηλυτίζουν ορθοδόξους, βάζοντας τους κληρικούς τους να φορούν τα δικά μας ράσα και να μνημονεύουν τον Πάπα» δήλωνε ιεράρχης που προέρχεται από την Πελοπόννησο. Πριν από έναν χρόνο ακριβώς η Εκκλησία της Ελλάδος ήρθε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση όταν, από τη μια, έπρεπε να δηλώσει ότι δεν συμφωνεί με το περιεχόμενο του βιβλίου του Μ. Ανδρουλάκη και με τα όσα έλεγε για τον Χριστό και, από την άλλη, να καλύψει τα επεισόδια εναντίον του συγγραφέα, στα οποία πρωτοστάτησαν χριστιανοί. Οργανώσεις όπως οι «Αγιος Μάρκος ο Ευγενικός» από τη Θεσσαλονίκη, «Πύρινη ρομφαία» και ΕΛΚΙΣ από την Αθήνα προκάλεσαν πολλές φορές «πονοκεφάλους» στους ιεράρχες.
Στο ενδεχόμενο ωστόσο της επίσκεψης του Πάπα δύο κινήσεις προκάλεσαν αίσθηση. Πρόκειται για τις επιστολές που απέστειλε ο Ιερός Σύνδεσμος Κληρικών Ελλάδος στη σύνοδο αλλά και για την αρθρογραφία που ανέπτυξε η εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος».
* Πώς ο Ιερός Σύνδεσμος Κληρικών Ελλάδος χαρακτηρίζει τον Ποντίφικα Ο «προβατόσχημος λύκος»
Οι σχέσεις της Ιεραρχίας και των μελών του Ιερών Συνδέσμου Κληρικών Ελλάδος (ΙΣΚΕ) πέρασαν πολλές δύσκολες στιγμές. Οι καταγγελίες του δυναμικού πάντα προέδρου του συνδέσμου πατρός Ευστάθιου Κολλά για δυνάστες μητροπολίτες αλλά και η κριτική του στις αποφάσεις της Ιεραρχίας προκάλεσαν πολλές φορές την οργή των μελών της συνόδου. Οι σχέσεις του ΙΣΚΕ με τους συνοδικούς έφτασαν σε οριακά σημεία, με αποκορύφωμα τον Οκτώβριο του 1999, όταν μεταξύ των θεμάτων της ημερησίας διατάξεως της συνόδου της Ιεραρχίας ετέθη και η πορεία του συνδέσμου. Το θέμα, τελικώς, δεν συζητήθηκε, καθώς υπήρχαν προβλήματα χρόνου. Από τότε πέρασε καιρός και οι σχέσεις μητροπολιτών και κληρικών αποκαταστάθηκαν τουλάχιστον σε συλλογικό επίπεδο.
Το περιεχόμενο της επιστολής που απέστειλε ο ΙΣΚΕ στη σύνοδο είναι ωστόσο ενδεικτικό ορισμένων απόψεων που υπάρχουν στο εσωτερικό της Εκκλησίας: «Πληροφορούμεθα ότι κάποιοι οικουμενιστές λαϊκοί και κληρικοί οργανώνονται για τον ερχομό και την υποδοχή στην Ελλάδα του αρχηγού του κράτους του Βατικανού, του Πάπα. Αν όμως ο Πάπας ήταν μόνο αρχηγός κράτους τότε η επίσκεψή του δεν θα ήταν προκλητική και επικίνδυνη. Τώρα όμως, επειδή ο Πάπας είναι συγχρόνως και αρχηγός της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και επειδή οι δύο εξουσίες πολιτική και θρησκευτική στο αυτό πρόσωπο είναι “μίξις άμικτος και τέρας αλλόκοτον” κατά τους αγίους πατέρες, η επιδρομή στη χώρα μας, την κοιτίδα της Ορθοδοξίας, μόνον δεινά προοιωνίζεται, για τους εξής κυρίως λόγους:
1. Διότι ο Πάπας ενόθευσε το γνήσιο ευαγγελικό μήνυμα με δικά του, αντιευγγελικά δόγματα.
2. Διότι ο Πάπας με το εωσφορικό πρωτείο και το αλάθητό του, διήρεσε τη “Μίαν, Αγίαν Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν” σε δύο Εκκλησίες, την Ανατολική και τη Δυτική. Η Δυτική Εκκλησία, ως γνωστόν, διηρέθη σε Ρωμαιοκαθολική (=παπική) και σε εκατοντάδες προτεσταντικών (=διαμαρτυρομένων) θρησκευτικών παραφυάδων κ.ά. Και τούτο, διότι ο Πάπας πάντοτε έχει ως σκοπό και όπλο του το αντιχριστιανικό “διαίρει και βασίλευε”.
3. Διότι ο Πάπας, άλλοτε με την απάτη ή το δέλεαρ και άλλοτε “διά πυρός και σιδήρου”, επιδιώκει την επιβολή των κακοδεξιών του. Κυριολεκτικά, στο αίμα του είναι η πεποίθηση ότι “ο σκοπός αγιάζει τα μέσα”. Ετσι φρονεί ότι θα είναι “ο κυρίαρχος των επιγείων, των καταχθονίων και των επουρανίων” ακόμη. Δηλαδή ο Πάπας Θεός και ο Χριστός… αντιπρόσωπός του!
4. Διότι ο Πάπας με τις περιβόητες “Σταυροφορίες του” ερήμαξε και ερημώνει ακόμη πολλές χώρες ορθοδόξων λαών.
5. Διότι ο τρομοκράτης Πάπας, ειδικώς κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τους βαρβάρους “Ουστάζι” εξόντωσε 800.000 σέρβων ορθοδόξων. Προσφάτως δε με τις ευλογίες του, τα νατοϊκά αεροπλάνα αιματοκύλησαν μυριάδες Σέρβων, επειδή δεν ήθελαν να αρνηθούν την ορθόδοξη πίστη τους και να γίνουν Λατίνοι. Ετσι όμως οι προφητικοί λόγοι του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού “τον Πάπα να καταράσθε, αυτός θα είναι η αιτία” επαληθεύονται πλήρως.
6. Παρά τις τόσες διαμαρτυρίες και παρακλήσεις ορθοδόξων κ.ά. ηγετών, ο αμετανόητος Πάπας πεισματικά διατηρεί τη δόλια Ουνία, η οποία ως Δούρειος Ιππος επιδιώκει τον εγκλωβισμό της Ορθοδοξίας στο σκοτεινό άντρο του Βατικανού.
7. Πολλοί άγιοι της Ορθοδοξίας χαρακτηρίζουν τον Πάπα ως πρόδρομο του αντίχριστου και άλλοι ως αντίχριστο.
Για τους παραπάνω λοιπόν σοβαροτάτους λόγους, ουδείς λαϊκός, πολύ δε περισσότερον ορθόδοξος ιερωμένος, δεν επιτρέπεται να υποδεχθεί ή να εναγκαλιστεί τον προβατόσχημο λύκο, τον Πάπα. Αν όμως συμβεί αυτή η προδοσία, τότε το σχίσμα της Εκκλησίας της Ελλάδος θα είναι δυστυχώς αναπόφευκτο και τρισχειρότερο του σχίσματος του παλαιημερολογητικού».
«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ» Τα «σατανικά σχέδια» κατά της Ορθοδοξίας
Ο «Ορθόδοξος Τύπος» είναι μία από τις παλαιότερες και τις πιο μαχητικές εφημερίδες. Ενας από τους αρθρογράφους της έγραψε τις περασμένες εβδομάδες: «Οχι! Λοιπόν, όχι! Οσο υπάρχει Ουνία, όσο υπάρχει αυτή η πέμπτη φάλαγγα του Βατικανού, τα “δολερά αλεπούδια”, Πάπας δεν πρέπει να πατήση το ποδάρι του στην ορθόδοξη Ελλάδα. Θα είναι πρόκληση προς το κοινό αίσθημα και, προπαντός, πρόκληση και προδοσία εκ μέρους όλων των ορθοδόξων αδελφών μας, που καταδυναστεύονται, πέρασαν και περνάνε μαρτύρια από τους Ουνίτες, ιδίως στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Και από τις άλλες διαφορές μας, που χωρίζουν την Ορθοδοξία από του Λατίνους, από το Βατικανό, προέχει η Ουνία, προφυλακή τρομοκρατίας του κάθε Πάπα στους κόλπους της Ορθοδοξίας. Οι Ουνίτες, οι θλιβεροί αυτοί απόγονοι της παλαιάς ψευδο-ενώσεως, που τόσα δεινά συσσώρευσαν και συσσωρεύουν στους ορθοδόξους λαούς, είναι φονταμενταλιστές του Βατικανού, οι τρομοκράτες, όπως τους είπα, που δεν διστάζουν να σκοτώνουν ακόμη για να πετύχουν τα σατανικά τους σχέδια σε βάρος της ορθόδοξης Εκκλησίας».
