Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Παρίσι, ανταπόκριση
Οι Γάλλοι όταν χρησιμοποιούν τον όρο «Αριστερά του χαβιαριού» (Gauche caviar) αναφέρονται, κατά κάποιον υποτιμητικό τρόπο, σε «κοσμοπολίτες αριστερούς» που τους αρέσει «να παίζουν τη Διεθνή σε πιάνο με ουρά».
Σύμφωνα με την εφημερίδα «Le Monde», ο εν λόγω όρος πρωτοεμφανίστηκε πριν από καμιά πενηνταριά χρόνια, αλλά εντάχθηκε στη γαλλική πολιτική αργκό με την εκλογή, το 1981, του Φρανσουά Μιτεράν στην προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας.
Εμβληματικός εκπρόσωπος της «Gauche caviar» ήταν και είναι αναμφιβόλως ο Τζακ Λανγκ, στον οποίο ο Μιτεράν ανέθεσε το 1981 το υπουργείο Πολιτισμού, διπλασιάζοντας τα κονδύλιά του.
Εκτοτε οι κακές γλώσσες λένε πως ο Λανγκ έτρωγε πάντα δωρεάν στα καλύτερα εστιατόρια του Παρισιού, έμενε δωρεάν στα καλύτερα ξενοδοχεία στις Κάννες και έραβε τα κοστούμια του δωρεάν στους καλύτερους εκπροσώπους της γαλλικής υψηλής ραπτικής, την οποία αντιμετώπιζε, όπως ο ίδιος έλεγε, περισσότερο ως μορφή πολιτισμού και λιγότερο ως εμπορική δραστηριότητα.
Η ελληνική περίπτωση
Στην Ελλάδα ο πρώτος που εισήγαγε την έννοια «Gauche caviar» μάλλον ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, περί τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Προτίμησε ωστόσο, παρά τα αψεγάδιαστα γαλλικά του, τον όρο «Αριστερά των σαλονιών», αφήνοντας να εννοηθεί ότι εκπρόσωπός της στην Ελλάδα ήταν ο Λεωνίδας Κύρκος – κάτι που εξόργισε τότε τον ιστορικό ηγέτη της ανανεωτικής Αριστεράς.
Και μάλλον όχι άδικα, αφού ο Κύρκος ναι μεν έπαιζε τη Διεθνή, αλλά με την αγαπημένη του φυσαρμόνικα και όχι «σε πιάνο με ουρά». Αλλωστε, για να είμαστε ειλικρινείς, και η ίδια η Διεθνής κάθε άλλο παρά άσχετη ήταν με την Gauche caviar, αφού συγγραφέας του Κομμουνιστικού Μανιφέστου δεν ήταν μόνο ο πραγματικά στερημένος οικονομικά Καρλ Μαρξ, αλλά και ο εξαιρετικά εύπορος Φρίντριχ Ενγκελς.
Στη Γαλλία του 21ου αιώνα το «εμπρός της γης οι κολασμένοι» δεν είναι πλέον της μόδας. Η Gauche caviar όμως, όχι μόνο είναι, αλλά και δύο χαρακτηριστικοί εκπρόσωποί της βρίσκονται τον τελευταίο καιρό στο προσκήνιο της επικαιρότητας.
Ο ένας, ο Ματιέ Πιγκάς, επειδή «έρχεται». Ο άλλος, ο Φρανσουά Βιλερουά ντε Γκαλό, επειδή «φεύγει». Και οι δύο θεωρούνται τρόπον τινά αριστεροί τραπεζίτες, δηλαδή εξ ορισμού Gauche caviar.
Ειδικός στα χρέη
Ο Ματιέ Πιγκάς, κατά βάση, επαγγέλλεται αναδιαρθρωτής δημοσίων χρεών. Εχει κατά καιρούς αναλάβει τις αναδιαρθρώσεις των δημοσίων χρεών του Εκουαδόρ, της Ακτής Ελεφαντοστού, της Ουκρανίας, της Αργεντινής και φυσικά της Ελλάδας. Με το αζημίωτο βεβαίως και με ταρίφες δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ για τις μεγάλες αναδιαρθρώσεις.
Ο Ματιέ Πιγκάς έχει χτίσει γέφυρες επικοινωνίας με όλους τους ηγέτες της γαλλικής Αριστεράς, του Ζαν-Λικ Μελανσόν συμπεριλαμβανομένου
Στην Ελλάδα ήλθε συστημένος από τον Ντομινίκ Στρος-Καν (του οποίου ήταν σύμβουλος περί τα τέλη του προηγούμενου αιώνα), επί πρωθυπουργίας Γιώργου Παπανδρέου και παρέμεινε ως και την περίοδο Τσίπρα, αναπτύσσοντας μάλιστα ιδιαίτερα καλές σχέσεις με τον Γιάνη Βαρουφάκη.
Εκείνη την εποχή εργαζόταν στην τράπεζα Lazard και είχε ήδη τη φήμη του «αριστερού τεχνοκράτη», ελπίζοντας πως ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ θα εκτιμούσε τις ικανότητές του. Προς μεγάλη του απογοήτευση όμως, ο Ολάντ προτίμησε έναν άλλο «αριστερό τεχνοκράτη», που δούλευε στη Rothschild, ονόματι Εμανουέλ Μακρόν. Εκτοτε ο Πιγκάς είναι ο «καλύτερος εχθρός» του Μακρόν.
Το 2019 ο Πιγκάς φεύγει από τη Lazard και αναλαμβάνει επικεφαλής του γραφείου της αμερικανικής τράπεζας επενδύσεων Centerview. Εκ παραλλήλου αρχίζει να επεκτείνει τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες στα μέσα ενημέρωσης αριστερής απόχρωσης, χτίζοντας γέφυρες επικοινωνίας με όλους τους ηγέτες της γαλλικής Αριστεράς, του Ζαν-Λικ Μελανσόν συμπεριλαμβανομένου.
Η εφημερίδα «Le Monde», με την οποία είχε και εξακολουθεί να έχει εξαιρετικά στενές σχέσεις, τον εμφανίζει ως έναν από τους πιθανούς αριστερούς υποψηφίους στις προεδρικές εκλογές που θα γίνουν την άνοιξη του 2027, προκαλώντας τα πικρόχολα σχόλια της «Liberation».
Τις τελευταίες εβδομάδες πάντως, οι πιθανότητες να διεκδικήσει ο Πιγκάς την προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας στο όνομα της Αριστεράς, μάλλον μειώνονται. Και αυτό διότι όπως αποκάλυψε η αμερικανική εφημερίδα «Wall Street Journal», ο πρόεδρος Τραμπ του ανέθεσε, εν κρυπτώ και παραβύστω, την αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους της Βενεζουέλας. Τη δουλειά αυτή ο Πιγκάς τη γνωρίζει πολύ καλά, αφού του την είχαν κατά το παρελθόν αναθέσει τόσο ο Τσάβες όσο και ο Μαδούρο!
Ο κεντρικός τραπεζίτης
Ο Φρανσουά Βιλερουά ντε Γκαλό, από την άλλη, υπήρξε κατά τα τελευταία 11 χρόνια διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Γαλλίας. Εδώ και λίγες μέρες όμως είναι συνταξιούχος. Επελέγη για τη θέση αυτή επί προεδρίας Ολάντ, ο οποίος εκτίμησε την εργατικότητά του, τη σοσιαλδημοκρατική του τοποθέτηση, αλλά και την άριστη γνώση της γερμανικής γλώσσας.
Ο Φρανσουά Βιλερουά ντε Γκαλό υπήρξε για περισσότερα από δέκα χρόνια διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Γαλλίας, ενώ έπαιξε κομβικό ρόλο στη δημιουργία του ευρώ
Ο Βιλερουά ντε Γκαλό άρχισε να ασχολείται με τα τραπεζικά ζητήματα στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ως σύμβουλος για τα ευρωπαϊκά θέματα του σοσιαλιστή πρωθυπουργού της Γαλλίας Πιερ Μπερεγκοβουά. Από κοινωνική άποψη οι δύο άνδρες δεν είχαν πολλά σημεία επαφής.
Ο Μπερεγκοβουά, γιος ουκρανού μετανάστη, άρχισε να εργάζεται από 16 ετών ως μεταλλουργός. Ελαβε μέρος στην αντίσταση κατά των Γερμανών, ήταν συνδικαλιστής και μαζί με τον Μιτεράν εκπόνησαν το Κοινό Πρόγραμμα με το οποίο η γαλλική Αριστερά κέρδισε τις εκλογές του 1981.
Από την άλλη, ο Βιλερουά ντε Γκαλό ανήκε απολύτως στη γαλλογερμανική μπουρζουαζία. Οι πρόγονοί του ίδρυσαν το 1748 την εταιρεία Villeroy&Boch, η οποία έκτοτε κυριαρχεί διεθνώς στα είδη μπάνιου, στις πορσελάνες και στα επιτραπέζια σκεύη.
Η σχέση με το ευρώ
Με άλλα λόγια ο Βιλερουά ντε Γκαλό αν ήθελε, θα μπορούσε και να μη δουλεύει. Προτίμησε εν τούτοις όχι μόνο να δουλέψει, όχι μόνο να είναι πάγια τοποθετημένος στην Αριστερά, αλλά και να είναι ένας από τους ανθρώπους που δημιούργησαν το ευρώ.
Επί της ουσίας ήταν ο βασικός διαπραγματευτής της Γαλλίας στις διαβουλεύσεις που έγιναν για τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και στη συνέχεια ήταν ο άνθρωπός της στη Φρανκφούρτη όπου βρίσκεται η έδρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
Θα μπορούσε βεβαίως να είχε μείνει άνεργος το 1991 όταν οι Γάλλοι με ποσοστό μόλις 51% ενέκριναν, μετά πολλών βασάνων, τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και τη θεσμοθέτηση του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος.
Σήμερα το ποσοστό των Γάλλων που υποστηρίζουν το ευρώ ανέρχεται στο 79%. Η εξήγηση που δίνει ο Βιλερουά ντε Γκαλό είναι ότι στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας δεν υπάρχει βέτο και συνεπώς δεν υπάρχουν καθυστερήσεις στην υιοθέτηση των αποφάσεων. Εξ ου και η ισχύς του ευρώ.
