Οταν συμπράττουν οι δημιουργικές δυνάμεις του τόπου με φορείς που αναδεικνύονται σε πρωταγωνιστές της πολιτιστικής παραγωγής, τότε η περιρρέουσα ατμόσφαιρα εμπλουτίζεται με θετική ενέργεια και αισιοδοξία, ακόμα κι όταν πρόκειται για ένα από τα πλέον ερεβώδη δράματα της αισχύλειας δραματουργίας. Εδώ ο πόνος είναι συμβολικός, σωματικός, ψυχικός, νοητικός, αλλά και «πνευματικός», ό,τι κι αν σημαίνει αυτό στην ταραγμένη, μεταβατική εποχή μας.
Η ερμηνεία του αρχαίου δράματος σήμερα απέχει πλέον από την «αναβίωση». Πρόκειται μάλλον για μια ελεύθερη αναδημιουργία, βασισμένη στον μύθο της αρχαίας τραγωδίας, αλλά όχι και στο γράμμα της, ενίοτε ούτε καν στο «πνεύμα» της (έννοια αόριστη).
Περιεχόμενο για συνδρομητές
Το παρόν άρθρο, όπως κι ένα μέρος του περιεχομένου από tovima.gr, είναι διαθέσιμο μόνο σε συνδρομητές.
