Μαριλένα Αστραπέλλου

Ο Μαξ Μόρντχελ (1874-1952) ήταν ένας άνθρωπος που προσπάθησε να αλλάξει τον κόσμο. Είχε γεννηθεί στα τέλη του 19ου αιώνα στο Γκρόντνο της σημερινής Λευκορωσίας, μια πόλη στην τότε λεγόμενη «Ζώνη Εγκατάστασης», εκείνη την εκτεταμένη λωρίδα της Δυτικής Ρωσίας όπου οι Εβραίοι της τσαρικής αυτοκρατορίας είχαν περιοριστεί σχεδόν αποκλειστικά κατόπιν διατάγματος.

«Αναζήτησα τη γαλήνη παντού και πουθενά δεν τη βρήκα, παρά σε μια γωνιά μ' ένα βιβλίο»: η κατακλείδα της εισαγωγής του Ουμπέρτο Εκο στο «Ονομα του Ρόδου» ισχύει urbi et orbi, κατ' εξοχήν ωστόσο για τις ημέρες του θέρους και των διακοπών.

ΟΓκάρι Κασπάροφ δεν πίνει τσάι με αγνώστους.

Στο 15ο Λύκειο Κυψέλης η κίνηση δεν σταματά σχεδόν ποτέ.

Είναι υπέροχο, είναι υποβλητικό, είναι ιστορικό κειμήλιο.

Στη Ρίγα ο ήλιος μοιάζει να μη δύει ποτέ.

Στο Ορεγκον οι εκτάσεις είναι αχανείς, όμως πολύ συχνά οι ζωές των ανθρώπων περιορίζονται από μια πολύ μικρή κλίμακα.

ΟΤζορτζ Κόντο έρχεται στην Αθήνα σε αναζήτηση της ευτυχίας.

Η Art Athina μετακομίζει.

Οένας άνδρας στέκεται στο ανυψωμένο κατώφλι του σπιτιού του και είναι φανερό από την εμφάνισή του ότι έχει γνωρίσει καλύτερες μέρες.

Η είδηση ήταν ότι ο Δημήτρης Φιλιππίδης ζωγραφίζει. Ολοι γνώριζαν το πλούσιο συγγραφικό του έργο, το βιβλίο-αναφορά για τη θεωρία «Νεοελληνική Αρχιτεκτονική», τη διαδρομή του ως καθηγητή Πολεοδομίας στο ΕΜΠ όπου πλέον είναι ομότιμος. Βέβαια, στην ημερίδα που φιλοξένησε το Μουσείο Μπενάκη με αφορμή τον τιμητικό τόμο «Τόπος Τοπίο» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τον εκδοτικό οίκο Μέλισσα όλο το πολυσχιδές έργο του ήρθε για άλλη μια φορά στην επιφάνεια, καθώς και η σπάνια περίπτωση της τόσο φωτεινής ιδιοσυγκρασίας του.

Ηταν το πιο παράτολμο εγχείρημα.

Οι οδηγίες της Τόνι Φρίσελ ήταν πολύ συγκεκριμένες.

Τα τελευταία δύο χρόνια ο Ορχάν Παμούκ γράφει. Συγγραφέας είναι, και μάλιστα πολυγραφότατος, ιδίως αν κρίνει κανείς από τον όγκο των βιβλίων του, οπότε η δραστηριότητά του αυτή δεν αποτελεί είδηση. Είδηση αποτελεί ότι η πλοκή του νέου του πονήματος διαδραματίζεται σε ένα φανταστικό οθωμανικό νησί γύρω στα 1900

Μπορεί ο Μάνος Λοΐζος να έκανε γνωστό με τους στίχους του «του Καραϊσκάκη το κονάκι», όμως είναι αμφίβολο πόσοι γνωρίζουν για τι κτίριο ακριβώς μιλούσε.

Χένρι Σμιθ. Τον βασάνισαν και τον έκαψαν αφότου τον κρέμασαν σε ύψος τριών μέτρων στο Παρίσι του Τέξας το 1893. Παρκς Μπανκς.

Βρισκόμαστε στο 2112 και η Αθήνα, για την ακρίβεια τα Εξάρχεια, θυμίζουν δυστοπικό σκηνικό σε ταινία επιστημονικής φαντασίας όπως «Τα παιδιά των ανθρώπων».

Ηαισιοδοξία ήταν διάχυτη εκείνες τις ημέρες.

Σε μία από τις πρώτες του συνεντεύξεις για «ΤΑ ΝΕΑ» της 13ης Μαΐου το 1974, ο Αγγελος Δεληβορριάς μιλούσε για τη νέα μορφή μουσείου που προέτασσαν οι κοινωνικές ανάγκες της εποχής.

«Σχεδόν πάντα οι σπουδαίοι άνθρωποι δεν αποκτούν όλα όσα τους αξίζουν, αλλά σχεδόν πάντα αποκτούν τουλάχιστον ένα μέρος από εκείνα που τους αξίζουν» έγραφε ο Τζόρτζιο ντε Κίρικο για τον μικρό αδελφό του.