Το Μητροπολιτικόν ζαχαροπλαστείο στην οδό Βουλής

Έχει περάσει καιρός που το μεγάλο τετράγωνο κάτω από την πλατεία Συντάγματος που ορίζεται από τις οδούς Ναυάρχου Νικοδήμου, Νίκης, Απόλλωνος και Βουλής έχει αναδειχθεί σε γαστρονομικό προορισμό της Αθήνας. Ένα γοητευτικό σημείο της πόλης, αγαπημένο για τους τουρίστες αλλά και πέρασμα για όλους εμάς που αγαπάμε και μένουμε πιστοί στο καθαυτό κέντρο της πρωτεύουσας.

Ακριβώς σε αυτήν τη γειτονιά βρίσκεται από το 1930 το ζαχαροπλαστείο «Μητροπολιτικόν». Ιδρυτής του ο Σιφνιός ζαχαροπλάστης Γιώργος Γεροντόπουλος, ο οποίος αφού έμαθε την τέχνη δουλεύοντας σε άλλα ζαχαροπλαστεία, έκανε το βήμα να δημιουργήσει το δικό του. Διάλεξε εκείνη την περιοχή που συγκέντρωνε την αφρόκρεμα του πνευματικού κόσμου. Στα όρια της Πλάκας, ανάμεσα σε νεοκλασικά αρχοντικά και τις πρωτοεμφανιζόμενες πολυκατοικίες, η Αθήνα αποκτούσε σιγά-σιγά το νέο της πρόσωπο.

Την πορεία του, φυσικά, διέκοψε ο πόλεμος. Το μαγαζί υπολειτουργούσε ή έμενε κλειστό, ο αγώνας και η μάχη για την επιβίωση άλλαξαν τους κανόνες. Όταν αποκαταστάθηκε η ειρήνη, το ζαχαροπλαστείο ανέκτησε την αίγλη του και απέκτησε ακόμη περισσότερους λάτρεις των γλυκών του.

Ο Γιώργος Γεροντόπουλος είχε αγάπη στα ελληνικά γλυκά, ήθελε με τον τρόπο του να τιμά την παράδοση. Και όχι μόνο τα υπέροχα γλυκά των Κυκλάδων, λόγω καταγωγής του, αλλά και τα γλυκά που του μάθαιναν εκείνοι που έρχονταν να μαθητεύσουν δίπλα του από διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Παράλληλα, δεν περιφρονούσε τις ευρωπαϊκές επιρροές, τους έδινε χώρο στο ζαχαροπλαστείο του, ήξερε ότι έπρεπε να έχει ισορροπία.

Τα βήματά του ακολούθησε ο γιος του Δημήτρης, ο οποίος αφού σπούδασε Χημικός στη Λοζάνη και παρέμεινε στο εξωτερικό για κάποια χρόνια, επέστρεψε στην πατρίδα και κατάλαβε ότι είχε μεγαλύτερο νόημα να ασχοληθεί με το ζαχαροπλαστείο παρά με ένα επάγγελμα που στην Ελλάδα τότε δεν πρόσφερε ευκαιρίες εξέλιξης. Έτσι, οι συνταγές του πατέρα πέρασαν στον γιο. Η ιστορία επαναλήφθηκε και με τον δικό του γιο, Γιώργο, ο οποίος από νωρίς κατάλαβε ότι οι σπουδές του στα οικονομικά δεν του ταιριάζουν και ότι η ζαχαροπλαστική του δίνει τη δυνατότητα να δημιουργεί και να εκφράζεται με ξεχωριστό τρόπο. Έτσι, παρακολούθησε μαθήματα στη διάσημη Le Cordon Blue του Λονδίνου και έπιασε δουλειά.

Τον συναντήσαμε πρόσφατα στο ζαχαροπλαστείο. Δεν ήταν μόνος του, μάς υποδέχθηκε με τη σύζυγό του Κατερίνα Παυλή και τη Χρυσάνθη Κανδυλιώτη, που εργάζεται δεκαετίες στο μαγαζί και θυμάμαι να τη συναντώ κάθε φορά που περνάω την πόρτα του.

Πριν μπω μέσα, στάθηκα λίγο στην πρόσοψη κοιτώντας την μπρούτζινη επιγραφή με τη χαρακτηριστική γραμματοσειρά μιας άλλης εποχής, τα κουρτινάκια με το κοφτό κέντημα, τα κρυστάλλινα μπολ που διακρίνονταν πάνω από τις βιτρίνες των ψυγείων και το -κεντημένο με λουλουδάκια- τραπεζομάντιλο που στόλιζε το τραπεζάκι δίπλα στην πόρτα. Τα πάντα ίδια όπως παλιά. Όταν βρίσκομαι στο Μητροπολιτικόν έχω την ίδια αίσθηση όπως όταν επισκέπτομαι το πατρικό μου: ακόμη και αν η μάνα έχει αλλάξει δυο-τρία πράγματα, εγώ θεωρώ ότι τα πάντα είναι ίδια. Και αυτό με ανακουφίζει, με γλυκαίνει, με κάνει να αισθάνομαι ασφαλής, σε γνώριμο τόπο.

Έτσι πολύ γρήγορα βρεθήκαμε να συζητάμε όλοι μαζί, να γελάμε και, φυσικά, να δοκιμάζουμε υπέροχες γλυκές δημιουργίες ακούγοντας ιστορίες που μοσχοβολούσαν βούτυρο, μέλι και Αθήνα μιας άλλης εποχής.

Γλυκά με μνήμη και ευαισθησία

Πρώτα και καλύτερα ήρθαν μπροστά μας τα αμυγδαλωτά. Τα υδραίικα με την απαλή μυρωδιά του ανθόνερου και την άχνη ζάχαρη, τα σιφνέικα με το αξεφλούδιστο αμύγδαλο, το πικραμύγδαλο και το μέλι και τα μανταρινάτα, επίσης από τη Σίφνο, που γίνονται με φλούδα μανταρίνι και ξεχωρίζουν για το άρωμα και την τρυφεράδα τους.

Κοντά τους έφτασαν και τα μαντιλάκια, ένα κέρασμα και πάλι από τη Σίφνο, με φύλλο τραγανό και καρυδόπιτα, ένα εξαιρετικό σιροπιαστό, διαφορετικό από εκείνα που έχουμε συνηθίσει. Και επειδή, μιλάμε για σιροπιαστά, ένα από τα γλυκά που έχει ταυτιστεί με το ζαχαροπλαστείο είναι ο μυτιληνιός μπακλαβάς, ή -πιο σωστά- η μπακλαβού. Έχουν υπάρξει πολλοί που έρχονταν στο μαγαζί μόνο για χάρη της και πολλοί περισσότεροι που ακόμη και σήμερα τη θέλουν στα γιορτινά τους τραπέζια. Και είναι λογικό.

Πρόκειται για ένα γλυκό που το πρώτο που αντιλαμβάνεσαι όταν σου το προσφέρουν είναι η μυρωδιά από αγνό βουτυρόγαλα. Το φύλλο υπέροχο, με τη σωστή τραγανότητα, κρύβει μια γέμιση πλούσια από λευκό αμύγδαλο. «Η μπακλαβού είναι το γλυκό που παραδοσιακά έφτιαχνε η νύφη για να καλοπιάσει τη μελλοντική πεθερά και εκείνη, αν συμφωνούσε με το γάμο, της επέστρεφε το κεντρικό κομμάτι του ταψιού, την καρδιά του γλυκού, σε ένα δισκάκι στολισμένο με λευκή πετσέτα. Γι’ αυτό και η γέμιση ήταν πάντα με αμύγδαλο και όχι με καρύδι», μας λέει ο Γιώργος και μου προσφέρει ένα κομμάτι για να ενωθώ και εγώ μαζί με όλους εκείνους που σκέφτονται την μπακλαβού το βράδυ και το πρωί τρέχουν στο ζαχαροπλαστείο.

Μετά, προκύπτει ξαφνικά το δίλημμα: μανταρινάκια ή ντοματάκια; Φαντάζομαι -αν δεν τα έχετε δοκιμάσει- ότι όταν διαβάζετε τα ονόματα αυτών των γλυκών, θα περιμένετε κάτι σε γλασαρισμένο φρούτο. Όμως, τα πράγματα εδώ δεν είναι τόσο απλά. Και τα δυο γλυκά έχουν τη δική τους ιστορία και έχουν διανύσει μεγάλη πορεία. Τα ντοματάκια, ένα κέρασμα που μοιάζει με μικρή τάρτα, είναι ένας συνδυασμός αμυγδαλόπιτας, μαρέγκας και μαρμελάδας μήλου, η οποία τους δίνει το χαρακτηριστικό κόκκινο χρώμα. Νόστιμο γλυκό, με πλούσια γεύση και αρώματα, είναι από εκείνα που κλέβουν τις εντυπώσεις.

Τα μανταρινάκια, όμως, είναι ένα όνειρο. Αρχικά, οφείλω να ομολογήσω ότι δε θα μπορούσα να είμαι αντικειμενική μαζί τους. Λατρεύω τα μανταρίνια, τα έχω συνδυάσει με την αγάπη, την προσφορά και τη λαχτάρα. Τα συγκεκριμένα ήρθαν να προσθέσουν και άλλους λόγους για να χαίρομαι όταν βλέπω το πορτοκαλί φρούτο. Μικρές κλημεντίνες από την Αργολίδα, ξεπικρίζουν για μια μέρα σε νερό και μετά βυθίζονται σε διαφορετικά σιρόπια για να αποκτήσουν ασύλληπτη γεύση και ζουμερή καρδιά. Δαγκώνεις το γλυκό και το στόμα σου ξεχειλίζει απόλαυση. Αυτό το μανταρίνι μπορείτε να το απολαύσετε με παγωτό, γιαούρτι, κρέμα ή ό,τι άλλο θέλετε αλλά πρώτα θα σας πρότεινα να το αφήσετε να σας αποκαλυφθεί μόνο του.

Η αλήθεια είναι πώς ό,τι και αν επιλέξετε από το Μητροπολιτικόν, θα σας ικανοποιήσει απόλυτα και θα σας ταξιδέψει. Εξαιρετική η σοκολάτα του, όπου και αν συμμετέχει. Τα σοκολατάκια υπάρχουν σε ποικιλία, τα βραχάκια με τους ξηρούς καρπούς μάς περιμένουν πάντα, ενώ τα σοκολατένια κεράσματα είναι ένα και ένα και κάνουν την επιλογή εξαιρετικά δύσκολη. Για παράδειγμα, οι καριόκες υπάρχουν και με σοκολάτα υγείας και με γάλακτος –μια πιο πρόσφατη προσθήκη–, αφού είναι αγαπημένες του γιου του ζευγαριού.

Τα «φιστικάτα» με το κελυφωτό φιστίκι είναι θεσπέσια, τόσο στη γεύση όσο και στην όψη. Για να μην πω για τα «Ναπολεόν» που φτιάχνονται μόνο με γκανάζ σοκολάτας και μέλι! Και υπάρχουν ακόμη εκλεράκια, κοκάκια, σοκολατάκια με δαμάσκηνα Σκοπέλου αλλά και τα περίφημα «γερμανικά», κάτι γκοφρετάκια εξαίσια, με λεπτή βάφλα, αμυγδαλόπαστα και σοκολάτα είτε υγείας είτε γάλακτος και αμύγδαλο. Ένα γευστικό θαύμα με λίγα λόγια, που εξηγεί γιατί παραμένει best-seller εδώ και πολλές δεκαετίες.

Φυσικά, στο Μητροπολιτικόν θα βρείτε και ό,τι λαχταράτε για να απολαύσετε με τον καφέ ή το τσάι σας. Εκείνα τα βουτήματα που μας μεταφέρουν νοητά σε καναπεδάκια μπαρόκ και πορσελάνινα σερβίτσια, πτι φουρ με εξαιρετική ποιότητα σοκολάτας, τρούφα και μαρμελάδα, σαμπλέ που λιώνουν στο στόμα και τα –λατρεμένα μου- μπατόν σαλέ, αυτά που πάντα φροντίζω να προμηθεύομαι για να απολαμβάνω με τον καλύτερο τρόπο το κοκτέιλ μου.

Πριν φύγουμε από το μαγαζί, έριξα μια τελευταία ματιά στα μελομακάρονα, που εδώ τα βρίσκεις όλο το χρόνο γιατί τα Χριστούγεννα είναι για πολλούς από εμάς state of mind, αλλά και τα σεκέρια, τη σιροπιαστή εκδοχή των πολίτικων σεκέρ παρέ, που φτιάχνονται με ελαιόλαδο αντί για βούτυρο για να είναι πιο ελαφριά.

Αγαπούσα πάντα το Μητροπολιτικόν αλλά τώρα που γνώρισα τους ανθρώπους του ήρθα ακόμη πιο κοντά στην καρδιά του. Είναι πολύτιμο να υπάρχουν τόσο άξια ιστορικά μαγαζιά στην πόλη. Το καλύτερο; Ο μικρός γιος της οικογένειας, ο Ανδρέας, δείχνει να αγαπά πολύ το εργαστήριο. Άρα έχουμε ελπίδα για μια ακόμη γενιά ζαχαροπλαστών. Υπέροχα νέα!