Κανείς δεν αμφέβαλλε εδώ και κάποιο διάστημα ότι η Μαρία Καρυστιανού διεκδικούσε ρόλο στα δημόσια πράγματα. Θεμιτό. Και δικαίωμά της.
Τελικά εξήγγειλε τη δημιουργία κόμματος.
Πράγματα που συμβαίνουν. Πολλές φορές ένα ισχυρό συναισθηματικό σοκ μεταβάλλει σε πολλούς ανθρώπους την ψυχοσύνθεση και την αυτογνωσία.
Και άλλωστε, για να είμαστε ειλικρινείς, όλοι κάπως μπαίνουν στην πολιτική. Σε δημοκρατία ζούμε.
Η κυρία Καρυστιανού ξεκίνησε ως μητέρα ενός θύματος των Τεμπών. Ανέλαβε την εκπροσώπηση και άλλων γονέων, συγγενών ή κηδεμόνων.
Και εύλογα διεκδικούσε μία κατά την άποψή της «αλήθεια» (την οποία ουδείς έκρυβε) και μια δικής της αντίληψης «δικαιοσύνη» (την οποία κανείς δεν προσπάθησε να στερήσει).
Το αντίθετο. Ολο αυτό όμως συγκρότησε ένα σοβαρό συγκινησιακό κεφάλαιο, το οποίο φάνηκε στις πολυπληθείς διαδηλώσεις προ δωδεκαμήνου.
Αν και μειούμενο τους επόμενους μήνες, το κύμα αυτό εκδηλώθηκε έντονα, ίσως υπερβολικά, και στις εικόνες από την έναρξη της δίκης των Τεμπών με το αίτημα ενός «σεβασμού» των θυμάτων ή των συγγενών του.
Ετσι υπηρετήθηκε σχεδόν εκ των πραγμάτων ένα σχήμα υψηλής ρητορικής αποτελεσματικότητας που φέρνει αντιμέτωπους τους «απλούς πονεμένους ανθρώπους» με μια «διεφθαρμένη άκαρδη εξουσία» που επιδιώκει τη «συγκάλυψη».
Δεν μπορώ να γνωρίζω αν υπήρχε σχεδιασμός, αν και δεν μου φαίνεται. Το πιθανότερο είναι ότι υπήρχε απλώς συγκυρία.
Στην πολιτική όμως το μέτρο είναι η διάρκεια. Το «κόμμα Καρυστιανού» βγήκε ασφαλώς από ένα σύνολο γεγονότων χωρίς κανείς να ξέρει αν θα αποκτήσει υπόσταση και μέλλον.
Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν μια αποφόρτιση του φαινομένου και άλλωστε η δίκη έχει δρόμο μπροστά της.
Οταν όμως ένα σοβαρό μέρος της κοινωνίας υπόκειται στη δυσπιστία και την απογοήτευση του «όλα χάλια είναι», η πολιτική μπορεί να γεννήσει εκπλήξεις.
Οι οποίες δεν συνδέονται απαραίτητα με το δυστύχημα των Τεμπών, ούτε καν με την εξέλιξη της δίκης. Απλώς όλα μπαίνουν στο πανέρι.
Χθες άκουγα το επιχείρημα πως «μοίραζε λεφτά ο ΟΠΕΚΕΠΕ στους απατεώνες αλλά δεν έφτιαχναν την ασφάλεια των τρένων».
Η σύνδεση είναι προφανώς άσχετη. Θέλω να ελπίζω πως μια σοβαρή πολιτεία μπορεί να διασφαλίσει και επιδοτήσεις σε όσους πραγματικά τις δικαιούνται και ασφαλή τρένα.
Ολα αυτά όμως στήνουν ένα σκηνικό, το οποίο κανείς δεν μπορεί να σταθμίσει πλήρως. Και ως εκ τούτου κανείς δεν μπορεί να προσδιορίσει το μέλλον ενός κόμματος που προκύπτει από αστάθμητους παράγοντες.
Η πολιτική βεβαίως είναι σκληρή πίστα. Κανείς δεν ξέρει αν η κυρία Καρυστιανού έχει τη στόφα να την πάει μέχρι τέλους.
Κάτι υποψίες μόνο κυκλοφορούν αλλά ο χρόνος θα δείξει.
