Ας αρχίσουμε από εκεί που μάλλον συμφωνούμε. Κανείς δεν κλαίει για τον Μαδούρο. Οι πανηγυρισμοί του λαού της Βενεζουέλας, τα λένε όλα. Το καθεστώς Μαδούρο ήταν αυταρχικό και ο ίδιος συμπεριφερόταν, αν δεν ήταν, ως δικτάτορας.
Τελεία και παύλα.
Πάμε τώρα στα επίμαχα. Υπήρξε παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου;
Ξεκάθαρα.
Το είπε και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός. Ερμηνεύεται και με αυτόν τον τρόπο η δήλωση Κυριάκου Μητσοτάκη για την αμερικανική επέμβαση. Το δεν είναι ώρα να μιλήσουμε για τη νομιμότητα της ενέργειας, σημαίνει ότι δεν ήταν και τόσο νόμιμη.
Γιατί όμως ο Πρωθυπουργός επέλεξε να διατυπώσει τη δήλωση του με αυτόν τον τρόπο;
Γιατί δεν ακολούθησε τους Ευρωπαίους ηγέτες που καταδίκασαν το καθεστώς Μαδούρο κρατώντας, παράλληλα, ασφαλείς αποστάσεις από την πολιτική Τράμπ;
Γιατί έκανε μια δήλωση, το λιγότερο απαράδεκτη;
Απλά, και αυτή είναι η λογική εξήγηση, την πάτησε. Δεν ζύγισε τα πράγματα σωστά, στην προσπάθεια του να γίνει αρεστός στον Τράμπ. Η προσπάθεια του κυβερνητικού εκπροσώπου να πετάξει τη μπάλα στην εξέδρα για να καλύψει την ατυχή δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη, αυτό δείχνει.
Σε κάθε περίπτωση η δήλωση του Πρωθυπουργού έρχεται σε αντίθεση με την πάγια πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων για σεβασμό στις αρχές του Διεθνούς Δικαίου. Επί της ουσίας, υπονομεύει την εθνική στρατηγική.
Τα περί κυβέρνησης πιστής στο Διεθνές Δίκαιο μοιάζουν με διακηρύξεις κενές περιεχομένου.
Όταν, μάλιστα κορυφαίοι υπουργοί της κυβέρνησης, εκφράζονται για διεθνείς οργανισμούς (πχ. Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης) με τρόπο απαξιωτικό, τότε υπάρχει θέμα, και μάλιστα μεγάλο.
Υπάρχουν ορισμένα ερωτήματα για το Μ. Μαξίμου.
Ο πρόεδρος Τράμπ μέσα σε λίγα 24ωρα, απειλεί τη Λατινική Αμερική, αν όχι ολόκληρο το δυτικό ημισφαίριο, με ανάληψη στρατιωτικής δράσης. Βλέπει «καλή ιδέα» μια στρατιωτική επέμβαση στην Κολομβία, θέλει να παρέμβει στην Κούβα, θέλει και την Γροιλανδία.
Ποια θα είναι η θέση της ελληνικής κυβέρνησης; Να συζητήσουμε αργότερα για το Διεθνές Δίκαιο; Αφού πρώτα ο Τράμπ κάνει τον πλανήτη κόλαση;
Και τι θα γίνει όταν και αν ο Τράμπ, «καθαρίσει» με τη ζώνη επιρροής του, στο δυτικό ημισφαίριο και αποφασίσει να ασχοληθεί με την Αν. Μεσόγειο και το Αιγαίο, ακριβώς με την ίδια λογική.
Τι θα γίνει αν μας προσφέρει μια «λύση» που θα ευνοεί τον «φίλο του» Ταγίπ Ερντογάν, αλλά να είναι έξω από την λογική κάθε έννοιας Διεθνούς Δικαίου;
Με τι επιχείρημα θα αντιμετωπίσουμε μια τέτοια εξέλιξη αν, ο μη γένοιτο, συμβεί; Θα επικαλεστούμε το Διεθνές Δίκαιο;
Με λίγα λόγια το Διεθνές Δίκαιο και η επίκληση του, δεν μπορεί να είναι αλά καρτ.
Να ισχύει για την περίπτωση της Ουκρανίας αλλά να μην ισχύει σήμερα για τη Βενεζουέλα και αύριο σε οποιαδήποτε χώρα θελήσει να επέμβει στρατιωτικά, ο Τράμπ.
Όσο πιο γρήγορα το καταλάβει το Μέγαρο Μαξίμου, τόσο το καλύτερο.
