Οι κλόουν και το τσίρκο

Μια γερμανική έκφραση λέει πως «αν ψηφίσεις έναν κλόουν, να περιμένεις ένα τσίρκο». Γράφει ο Γιάννης Πρετεντέρης.

Μια γερμανική έκφραση λέει πως «αν ψηφίσεις έναν κλόουν, να περιμένεις ένα τσίρκο».

Υποψιάζομαι πως είναι ένας κανόνας γενικής εφαρμογής. Ισχύει παντού. Και με τους ίδιους όρους. Στη Γερμανία αλλά και στην Αμερική, στη Μεγάλη Βρετανία ή την Ελλάδα.

Διότι οι κλόουν και το τσίρκο δεν φέρουν πολιτικό προσδιορισμό, ούτε έχουν ιδεολογία. Δεν διαφέρουν καν μεταξύ τους.

Οταν ένας όχλος ξεσαλώνει, είναι ο ίδιος όχλος στην Ουάσιγκτον ή την Αθήνα.

Οταν τα ούγκανα τραμπουκίζουν τη δημοκρατία, είναι τα ίδια ούγκανα στον λόφο του Καπιτωλίου, στα Ηλύσια Πεδία με τα Κίτρινα Γιλέκα ή στην πλατεία Συντάγματος.

Οταν η αλητεία επιχειρεί να μπουκάρει στην έδρα της νομοθετικής εξουσίας, είναι η ίδια αλητεία στην ελληνική Βουλή ή στην αμερικανική Γερουσία.

Στις 6 Ιανουαρίου 2021 όρμησαν στο Κογκρέσο στην Ουάσιγκτον. Στις 5 Μαΐου 2010, την 1η Ιουνίου 2011 και στις 20 Οκτωβρίου 2011 επιχείρησαν να κάνουν το ίδιο στη δική μας Βουλή. Τρεις φορές!

Αρα; Στην πονηρή εκφώνηση ότι «ακροδεξιοί εισέβαλαν στη Γερουσία» η έμφαση είναι στην εισβολή. Οχι στο φρόνημα των εισβολέων.

Διότι το φρόνημα προκύπτει από την μπούκα. Ακροδεξιοί ή ακροαριστεροί, αγανακτισμένοι ή ψεκασμένοι, παράφρονες που ντύθηκαν Ινδιάνοι ή παρανοϊκοί που δήλωσαν αντιμνημονιακοί αγωνιστές, πικραμένοι ψηφοφόροι του Τραμπ ή εξαγριωμένοι αντιεξουσιαστές, είναι απλώς μπουκαδόροι στη ζωή της δημοκρατίας.

Το χαρακτηριστικό τους είναι ότι επιβάλλουν τις απόψεις τους ή λύνουν τις διαφορές τους με τον τσαμπουκά. Και ουδόλως ενδιαφέρει αν βλέπουν Fox News ή αν διαβάζουν «Εφημερίδα των Συντακτών».

Οι κλόουν είναι παντού ίδιοι, συνεπώς και το τσίρκο.

Φυσικά όλοι κάτι νομίζουν. Οι ψηφοφόροι του Τραμπ, ας πούμε, νομίζουν ότι «τους έκλεψαν την εκλογή». Το 2011 οι Αγανακτισμένοι στην Αθήνα νόμιζαν ότι «τους έκλεψαν τη ζωή» ή κάποια τέτοια μπαρούφα.

Ο Τραμπ νόμιζε ότι του λείπουν 11.780 ψήφοι στην Τζόρτζια και ζητούσε από τον τοπικό κυβερνήτη «να τις βρουν». Ο άλλος νόμιζε ότι θα καταργήσει το Μνημόνιο «με έναν νόμο και ένα άρθρο».

Ξέρετε όμως ποια είναι η διαχωριστική γραμμή μεταξύ μιας κοινωνίας και ενός τσίρκου; Οτι σε μια κοινωνία ο καθένας μπορεί να νομίζει ό,τι θέλει αλλά δεν μπορεί να κάνει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι.

«Φέρτε μέσα τους κλόουν» ήταν ο τίτλος του «Economist» στην «υπερήφανη διαπραγμάτευση» του 2015.

Στο τηλεοπτικό θρίλερ που παρακολουθήσαμε τη νύχτα της Τετάρτης, το κεντρικό στοιχείο δεν είναι ο Τραμπ. Είναι η αχαλίνωτη ακρότητα, ο ασυγκράτητος ετσιθελισμός, ο κτηνώδης φανατισμός των διαδηλωτών.

Κάποιοι τέτοιοι έκαψαν τρεις ανθρώπους στη Marfin το 2010. Με τα ίδια μυαλά, τον ίδιο κυνισμό, την ίδια αποκτήνωση.

Και το ίδιο μίσος. Διότι το μίσος είναι το βασικό χαρακτηριστικό τους. Μισούν ό,τι δεν είναι σαν κι αυτούς.

Τους καλλιεργημένους και τους άξιους, τις γυναίκες ή τους ομοφυλόφιλους, τους μαύρους ή τους καλοντυμένους.

Είναι προϊόντα μιας πλανητικής διαταραχής – κάτι σαν πανδημία σε πολιτικό επίπεδο…

Δυστυχώς γι’ αυτήν δεν υπάρχει εμβόλιο. Αλλά ευτυχώς υπάρχει κάλπη. Το 2017 έχασε η Λεπέν. Το 2019 ο Κόρμπιν, ο Τσίπρας κι ο Καμμένος. Το 2020 ο Τραμπ.

Απέναντί τους δηλαδή λειτουργεί το ανάχωμα της δημοκρατίας. Κι εκεί δεν το βλέπω εύκολο να μπουκάρουν.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από
Γνώμες
ΒΗΜΑτοδότης
Σίβυλλα
Helios Kiosk