• Αναζήτηση
  • ΠΡΟΣΩΠΟ

    ΤΑΤΙΑΝΑ ΛΥΓΑΡΗ «Δεν μπορούμε πια να ζούμε έτσι»

    «Το σημαντικό για μένα είναι ότι βρήκα ένα έργο και έναν ρόλο που με ενδιέφεραν πολύ»λέει για την επιστροφή της, ύστερα από τρία χρόνια στο σανίδι του Τρένου στο Ρουφ, ηΤατιάνα Λύγαρη, που στο μεσοδιάστημα είχε αρκεστεί στη σκηνοθεσία και στην παραγωγή- Θεατρικό, Παιδικό και Μουσικό Βαγόνι. «Στο Τρένοπεράσαμε διάφορες φάσεις,με έργα γυναικεία, ιστορικά, αστυνομικά, ακόμη και με έργο που είχε θέμα το φαγητό. Ανεβάσαμε όλα όσα μάς προβλημάτιζαν και πιστεύαμε ότι έπρεπε να τα επικοινωνήσουμε με το κοινό.

    «Το σημαντικό για μένα είναι ότι βρήκα ένα έργο και έναν ρόλο που με ενδιέφεραν πολύ»λέει για την επιστροφή της, ύστερα από τρία χρόνια στο σανίδι του Τρένου στο Ρουφ, ηΤατιάνα Λύγαρη, που στο μεσοδιάστημα είχε αρκεστεί στη σκηνοθεσία και στην παραγωγή- Θεατρικό, Παιδικό και Μουσικό Βαγόνι. «Στο Τρένοπεράσαμε διάφορες φάσεις,με έργα γυναικεία, ιστορικά, αστυνομικά, ακόμη και με έργο που είχε θέμα το φαγητό. Ανεβάσαμε όλα όσα μάς προβλημάτιζαν και πιστεύαμε ότι έπρεπε να τα επικοινωνήσουμε με το κοινό. Τώρα ήθελα μιαν άλλη προσέγγιση, κοινωνική και σύγχρονη».

    Και αυτό ακριβώς της προσέφερε «Το κολιέ της Ελένης» τηςΚαρόλ Φρεσέτ, μιας γαλλόφωνης Καναδής η οποία το έγραψε μέσα στο πλαίσιο του προγράμματος «Εcrits nomades» (κείμενα νομάδων).

    Σύμφωνα με αυτό, δεκατρείς σύγχρονοι συγγραφείς εστάλησαν στον Λίβανο για να γράψουν ένα έργο σχετικό με τη χώρα. Η Φρεσέτ, πρωτοεμφανιζόμενη στην Ελλάδα, πήγε στη Βηρυτό το 2001 και«προφανώς κατέγραψε τη δική της διαδρομή, ό,τι έζησε η ίδια μέσα σ΄ αυτή τη χώρα»σημειώνει η ηθοποιός.

    «Μόλις το διάβασα κατάλαβα ότι θέλω να ερμηνεύσω την Ελέν(η)καθώς πιστεύω ότι το συγκεκριμένο θέμα αγγίζει την παγκόσμια κοινωνία και θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει όλους». Η Ελένη δεν είναι παρά μια γυναίκα από τη Δύση που συμμετέχει σε ένα συνέδριο σε μια πόλη «σαν τη Βηρυτό». Εκεί χάνει ένα μικρό πλαστικό κολιέ από άσπρες πέρλες, εξαιρετικά σημαντικό για την ίδια, και αποφασίζει να μη φύγει, αλλά να μείνει και να ψάξει να το βρει.«Δυνατό και ανθρώπινο»το χαρακτηρίζει η Τατιάνα Λύγαρη που υπογράφει και τη σκηνοθεσία της παράστασης.«Με όλα όσα βιώνει η Ελένη, αναθεωρεί και βλέπει το ίδιο της το σύμπαν να μετακινείται.Αρχίζει και κάνει αναγωγές στις προσωπικές της απώλειες,συνειδητοποιεί το μέγεθος του πόνου- τι σημαίνει πραγματικά πόνος- και τελικά αναρωτιέται για το τι είναι σημαντικό στη ζωή. Γι΄ αυτό και καταλήγει σ΄ ένα μήνυμα:Δεν μπορούμε πια να ζούμε έτσι. Πρέπει από το “εγώ” να πάμε στο “εμείς”, να έχουμε μια συλλογική συνείδηση,να αντιμετωπίσουμε αλλιώς τα πράγματα. Η Δύση να δει αλλιώς την Ανατολή και ο Βορράς τον Νότο. Πρέπει να αλλάξει η ματιά μας».

    Με καινοτομίες για το Βαγόνι της, τη χρήση βίντεο και τεχνολογικών μέσων, «Το κολιέ της Ελένης» μάς μεταφέρει σ΄ έναν κόσμο που δεν γνωρίζουμε. Αλλωστε η ίδια για να μπορέσει να τα καταλάβει όλα αυτά έκανε ένα μεγάλο ταξίδι στον Λίβανο: «Ηταν εντυπωσιακό. Η διαδρομή που έκανα ήταν ίδια με αυτή της συγγραφέως,στις αρχές του 2000. Τίποτε δεν είχε αλλάξει. Τα βιώματα, οι εικόνες, οι συναντήσεις, οι άνθρωποι, τα αρχαία ερείπια, τα camp των Παλαιστινίων, όλα ήταν ίδια, τίποτε δεν μετακινήθηκε. Μετακινήθηκε όμως το δικό μου σύμπαν. Πήγα σε προσφυγικούς κατακλυσμούς, στον Νότιο Λίβανο, είδα την ανοικοδόμηση, το γκρέμισμα και το ξαναχτίσιμο. Αυτή είναι η αίσθηση. Μια κυκλική διαδρομή, που δεν γκρεμίζουμε για να χτίσουμε- που γκρεμίζουμε και ξαναχτίζουμε. Μέσα σ΄ αυτό οι άνθρωποι παλεύουν και προχωρούν. Και αυτό είναι το μήνυμα».Στον περίπλου της Ελένης,«σ΄ αυτή τη χαοτική, δαιδαλώδη και ζεστή πόλη»,συναντά έναν ταξιτζή, ο οποίος είναι οδηγός και προστάτης της σ΄ αυτή τη διαδρομή. Παράλληλα συναντά και τα πρόσωπα που θα της αλλάξουν αυτή την οπτική, κατοίκους ουσιαστικά αυτής της πόλης. Και ενώ όλα συμβαίνουν μέσα σε μια πόλη και σε ένα ταξί, η Τατιάνα Λύγαρη τα μεταφέρει στο Τρένο στο Ρουφ, και αυτό μοιάζει να τη γοητεύει ακόμη πιο πολύ. Αλλωστε, λειτουργώντας και λίγο«ως ρεπόρτερ και εικονολήπτης», έχει συμπεριλάβει αυθεντικά πλάνα που τράβηξε η ίδια στο ταξίδι της.

    «Πάντα πιστεύω στον διδακτικό ρόλο του θεάτρου»υπογραμμίζει. «Μέσα από το θέατρο προτείνεις λύσεις. Καλό είναι να “καθοδηγούμε” και να “νουθετούμε”. Είναι ένα λειτούργημα και μπορείς να προσφέρεις στον δικό σου, μικρό ή μεγάλο, βαθμό. Ας μην ξεχνάμε ότι στον κόσμο δεν είμαστε μόνοι μας- υπάρχουν άλλα έξι δισεκατομμύρια».

    «Το κολιέ της Ελένης» της Καρόλ Φρεσέτ ανεβαίνει σε μετάφραση Μαρίας Ευσταθιάδη.Με την Τατιάνα Λύγαρη και τους Βαγγέλη Ρόκκο και Ανατολή Αθανασιάδου. Πρεμιέρα στις 5 Νοεμβρίου.Παράλληλα στο Τρένο στο Ρουφ παρουσιάζονται «Το μυστικό του πειρατή Μπελαφούσκ» για τα παιδιά,η μουσική παράσταση «Η αρπαγή της Ευρώπης» του Μηνά Αλεξιάδη και (κάθε Τρίτη) η μουσική βραδιά «Η φωτιά σου αναμμένη» με τη Μαριάννα Αναστασίου και την μπάντα της.

    Πολιτισμός
    Σίβυλλα
    Helios Kiosk