παράσταση

Στις 31 Ιουλίου, οι Τρωάδες του Ευριπίδη επανέρχονται στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου σε ένα ιστορικό ανέβασμα του έργου, στο οποίο ο Αργύρης Ξάφης εντοπίζει την αδικία του σημερινού κόσμου, σύγχρονους θύτες και θύματα πολέμων.

Οι φυλακές Κορυδαλλού, τα εργαστήρια με παιδιά πρόσφυγες και το Εθνικό Θέατρο συναντώνται στη διαδρομή της Αικατερίνης Παπαγεωργίου, που μιλά για τη θεατρική πράξη ως χώρο ελευθερίας και δεύτερων ευκαιριών.

Εξήντα πέντε χρόνια μετά τη θρυλική «Μήδεια» της Μαρίας Κάλλας, η Επίδαυρος γέμισε ασφυκτικά για τη μοναδική παρουσίαση της ανασύνθεσης της ιστορικής παραγωγής. Το ΒΗΜΑ βρέθηκε εκεί και καταγράφει τις αφίξεις, τις εκπλήξεις και τις στιγμές που ξεχώρισαν από τη βραδιά.

Τριάντα χρόνια μετά τον θάνατό της, η Αλίκη Βουγιουκλάκη επιστρέφει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά μέσα από ένα μόνιμο καμαρίνι γεμάτο προσωπικά αντικείμενα και μνήμες. Ένας χώρος αφιερωμένος στη θεατρική της διαδρομή και στη γυναίκα πίσω από τον μύθο.

Μπορεί ένα μοντέλο Τεχνητής Νοημοσύνης να βρεθεί στο εδώλιο; Λίγο πριν από την πρεμιέρα του «The Trials of Atlas» στο πλαίσιο του SNF Nostos του ΙΣΝ στο ΚΠΙΣΝ, ο πρόεδρος του Ιδρύματος Tallberg εξηγεί γιατί η ανθρωπότητα αδυνατεί να ελέγξει το ίδιο της το δημιούργημα, αποδομώντας τις καθησυχαστικές υποσχέσεις τής Silicon Valley.

Ο Αντώνης Γιαννακός υποδύεται τον Πολύδωρο στην «Εκάβη – Στη σκιά της Πολιτείας» του Στάθη Λιβαθινού και μιλά στο «Β» στο για τα παιδιά που χάνονται στους πολέμους, την αλήθεια που χειραγωγείται από τους ισχυρούς και τη διαχρονική δύναμη της ευριπίδειας τραγωδίας.

Το εμπορικό και καλλιτεχνικό αποτύπωμα των 1.300 παραστάσεων που φιλοξένησε η θεατρική Αθήνα

Αρχαίες τραγωδίες, πολιτικές σάτιρες, κωμωδίες και παραστάσεις που άφησαν το αποτύπωμά τους στις αθηναϊκές σκηνές ξεκινούν περιοδεία. Από τα «Τακούνια στον Βάλτο» και το «Sexy laundry» μέχρι τη «Μήδεια» και την «Αντιγόνη» το θέατρο φτάνει σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Ο πολυπράγμων νορβηγός καλλιτέχνης περιγράφει την «Αντιγόνη» που παρουσιάζει στην Επίδαυρο με έμπνευση από την τραγωδία του Σοφοκλή, μια παράσταση όπου λόγος, ποίηση, χορός και θέατρο συνομιλούν με το σήμερα.

Η Ομόνοια ως τόπος μνήμης, μετάβασης και καθημερινών αντιφάσεων βρίσκεται στο επίκεντρο ενός τριήμερου κύκλου δημόσιων δράσεων που διοργανώνει το Εθνικό Θέατρο από τις 22 έως τις 24 Μαΐου.

Ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Χρήστος Πασσαλής μιλάει για την παράσταση που παρουσιάζει στο Θέατρο 104, το «πάγωμά μας μπροστά στις οθόνες», την αττική τραγωδία, τους «αμόρφωτους πολιτικούς» και την πλειοψηφία τις «κρίσιμες Κυριακές»

Ανάμεσα στους καλεσμένους του SNF Nostos 2026 ξεχωρίζουν πολλά ονόματα έκπληξη, από το διεθνές καλλιτεχνικό (αλλά και μη) στερέωμα.

Ο Παναγιώτης Μελίδης (Larry Gus) και ο Αντώνης Αντωνόπουλος μιλούν για την προσωπική, μουσικοχορευτική περφόρμανς που δημιούργησαν αντλώντας έμπνευση από τους αδελφούς Μαρξ.

Ο σκηνοθέτης εξηγεί τη βαθύτερη αιτία που τον οδήγησε να μεταφέρει στη θεατρική σκηνή το πολιτικό έργο του Ανούιγ με τους μαθητές του και μιλά για τη νέα γενιά, το τραύμα των Τεμπών, την ανανεωτική δύναμη της συνεργασίας του με τους νέους στο θέατρο.

Στο πλαίσιο του προγράμματος περιοδειών «Η ΕΛΣ ταξιδεύει στην Ελλάδα», 10 παραγωγές της Εθνικής Λυρικής Σκηνής ταξιδεύουν τον Μάιο σε Χανιά, Ρέθυμνο, Ανώγεια, Ηράκλειο, Σητεία, Ιεράπετρα με συνολικά 56 παραστάσεις σε 29 διαφορετικούς χώρους.

Τι θα δούμε το φετινό καλοκαίρι στην Πειραιώς 260 και άλλους χώρους

Μια σκοτεινή και «σωματική» ανάγνωση του ιψενικού «Κουκλόσπιτου» παρουσιάζεται στο Εθνικό Θέατρο. Η πρωταγωνίστρια Στέλλα Βογιατζάκη μιλά για τη βία πίσω από την οικειότητα, τον ρόλο-πρόκληση και την ανάγκη κάθε σύγχρονης «Νόρας» να βρει διέξοδο.

Η Μαρία Κατσανδρή μιλάει για τη μακρά πορεία της στον χώρο, το έργο «Ο σκύλος που έκλαιγε βουβά τις νύχτες» στο οποίο πρωταγωνιστεί, τη δυστοπία που ζούμε στην Ελλάδα και διεθνώς και τους δασκάλους που «δεν υπάρχουν πια, αλλά θα εμφανισθούν»

Το πιο νεανικό και ζωντανό κομμάτι του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου γιορτάζει μία εικοσαετία ζωής και φέρνει καταξιωμένους καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο ενώνοντάς τους με τη σύγχρονη ελληνική δημιουργία μέσα από το θέατρο, τον χορό, τη μουσική και τον κινηματογράφο.

Τι εμμονή ξαφνική έχουν πάθει οι καλλιτεχνικοί διευθυντές των κρατικών μας σκηνών και οι ιδιώτες παραγωγοί με τον τσεχοφικό «Βυσσινόκηπο»;