Δημήτρης Ν Μαρωνίτης

Ανεπίκαιρος λόγος για τις εμπράγματες σχέσεις ποίησης και μετάφρασης, που συχνά πυκνά (νομίμως ή παρανόμως) ανταλλάσσονται και συναλλάσσονται μεταξύ τους, ευνοώντας την αντιστροφή των δύο όρων, οπότε η μετάφραση της ποίησης γίνεται, θέλοντας και μη, ποίηση της μετάφρασης.

Πρόκειται για αντιγραφή από τον πρώτο στίχο στον απολογισμό (ΚΔ') του σεφερικού Μυθιστορήματος, όπου ακέραιος ο στίχος αποφαίνεται: «Εδώ τελειώνουν τα έργα της θάλασσας, τα έργα της αγάπης».

Ο Αύγουστος πήρε από προχτές τον δικό του κατήφορο. Προσωπικά, συνεχίζω το καβαφικό βιολί μου, όχι πάντως αμέριμνος.

Ο τίτλος (αφελής ανάμνηση από τη σχολική Αριθμητική) παραπέμπει σε ομόλογη ποιητική μέθοδο, που την εφάρμοσε και την υπερασπίστηκε ιδιοφυώς ο Κ. Π. Καβάφης,

Προτού συζητήσω το προκείμενο ζεύγος, που παίζει ρυθμιστικό ρόλο στη σύνθεση των αισχυλικών Περσών, λίγα λόγια πρώτα για την άνιση αναλογία πράξης και διήγησης στην εξέλιξη του δράματος. Οπου η πράξη περιορίζεται κυρίως στην τελετουργική επιφάνεια του φασματικού Δαρείου, με τα προηγούμενα και τα παρεπόμενά της, ενώ η διήγηση της ολέθριας ήττας των Περσών διαπερνά […]

Στον ενδιάμεσο μήνα της θερινής αποστασίας μου από τη μονότονη αυτή στήλη κυκλοφόρησαν και κάποια άλλα, συντελεσμένα κείμενα.