Την είχα ακουστά, αλλά δεν την είχα γευτεί ποτέ. Την Κρήτη τη φύλαγα σαν κρυμμένο άσο στο μανίκι. Ήξερα ότι θα την επισκεφθώ όταν θα την είχα ανάγκη, όταν θα έψαχνα γεύσεις και ιστορίες να με σώσουν από την πλήξη. Στα Χανιά, εκατό χρόνια και βάλε, οι ταξιδιώτες γνωρίζουν καλά τη διαδρομή από το λιμάνι στον Ιορδάνη. Κάνουν την πρώτη τους στάση εκεί, γιατί ξέρουν ότι με αυτή την μπουγάτσα θα συνδεθούν άμεσα με τον τόπο τους και θα γλυκάνουν τη νοσταλγία που είχε φωλιάσει μέσα τους το διάστημα που ήταν μακριά του.
Φωτό: Αλέξανδρος Αλεξανδρής
Θα μου πείτε «καλά, τόσο υπέροχη είναι αυτή μπουγάτσα που καταφέρνει να ταΐζει και να καθησυχάζει σώμα και ψυχή;». Ναι, είναι τόσο υπέροχη και τα λόγια θα είναι πάντα φτωχά για να την περιγράψουν. Θα διαβάσετε για το τραγανό φύλλο της, την κρεμώδη καρδιά της από ΠΟΠ πηχτόγαλο Χανίων, για την τέλεια ισορροπία στη γεύση της, αλλά και πάλι θα είναι αδύνατον να νιώσετε αυτό που συμβαίνει όταν η πρώτη ζεστή μπουκιά της ορμά αχόρταγα στο στόμα.
Φωτό: Αλέξανδρος Αλεξανδρής
Σκεφθείτε λίγο όσα κρατάτε μέσα σας με αγάπη και ο χρόνος ποτέ δεν έχει καταφέρει να μειώσει την έντασή τους: τον πρώτο σας έρωτα, τη μυρωδιά του νεογέννητου μωρού σας, ένα τοπίο που έφερε δάκρυα στα μάτια σας, κουβέντες αγαπημένων που έχετε σαν φυλαχτό στον κόρφο σας∙ τότε ίσως υποψιαστείτε τη γεύση αυτής της μοναδικής μπουγάτσας που ενώνει το αλμυρό και το υπόξινο με το γλυκό.
Φωτό: Αλέξανδρος Αλεξανδρής
Με ιστορία που ξεκινά από το 1924 από τον Παντελή Κασιτερόπουλο και με την ίδια συνταγή που πήρε μετέπειτα και διατήρησε με ευλάβεια ο γαμπρός του, Ιορδάνης Ακασιάδης, οι άνθρωποι της οικογένειας έχουν καταφέρει να κάνουν ένα μαγαζί σημείο συνάντησης όλων των Χανιωτών και όλων των επισκεπτών του νησιού. Η γλυκύτητα τους, τα μάτια τους που είναι γεμάτα νοιάξιμο, η απλότητα των κινήσεών τους και η συγκινητική τους φιλοξενία είναι μερικοί ακόμα λόγοι που εξηγούν αυτή τους την επιτυχία.
Ο μεγάλος τεχνίτης Βασίλης Μαρολαχάκης, σαράντα χρόνια στον Ιορδάνη. Φωτό: Αλέξανδρος Αλεξανδρής
Σε ένα μαγαζί που σε κάνει να θέλεις να σταματήσεις για λίγο και να καθίσεις στην καρέκλα του αφήνοντας έξω στο δρόμο όλα εκείνα που τριγυρίζουν στο μυαλό σου, η μπουγάτσα αυτή είναι μία ακόμα τρανή απόδειξη ότι το φαγητό δεν είναι μόνο για το στομάχι, αλλά για το μυαλό και την καρδιά.
Η Ιωάννα Ακασιάδη με το γιο της, Χάρη. Φωτό: Αλέξανδρος Αλεξανδρής
Έφυγα από εκεί και άρχισα από τα πρώτα βήματα να σκέφτομαι πώς θα γίνει γρήγορα να ξαναγυρίσω. Και η Ιωάννα, η υπέροχη αυτή γυναίκα που με κράτησε σε μια σφιχτή αγκαλιά, δεν μου έδωσε μόνο πεσκέσι μία ακόμα μπουγάτσα για το δρόμο, αλλά εκείνη τη ζεστασιά που χρειαζόμουν για να νιώσω ασφαλής, ήρεμη, γεμάτη.
