Η βασίλισσα του παγωτού και η viral τούρτα της καρδιάς της

Είναι κομψή η Εύη, από τις γυναίκες που γεμίζουν το χώρο με την αύρα τους. Έχει απαλή φωνή, ήρεμες κομψές κινήσεις και ένα μοναδικό τρόπο να πιάνει με τα χέρια της τη φράντζα της για να τη στερεώσει στο πλάι του προσώπου της. Κάθε φορά που συναντιόμαστε, θέλω να έχω στραμμένη την προσοχή μου 100% στα λόγια της. Θέλω να την ακούω και ο εγκέφαλός μου να καταγράφει αχόρταγα ό,τι λέει. Με εμπνέει και είναι ικανή να εμπνεύσει όλες τις γυναίκες.

Μου διηγήθηκε η ίδια πριν από αρκετά χρόνια την ιστορία της –την ιστορία του Le Greche, του παγωτού που συνδυάζει τις πιο αγνές ελληνικές πρώτες ύλες με την αυθεντική καρδιά του ιταλικού gelato– ένα βράδυ που πίναμε κρασί στα Εξάρχεια. Από την πρώτη στιγμή με μάγεψε. Είχα μπροστά μου μια γυναίκα που μιλούσε με πάθος για τη γεύση αλλά και με δυναμισμό για την επιχείρηση. Ένα σπάνιο πλάσμα που δεν φοβόταν να εκδηλώσει τις ευαισθησίες της, αλλά ούτε ένιωθε υποχρεωμένη να κρύψει ή να μασκαρέψει το δαιμόνιό της. Μέσα μου ήξερα καλά πως ανήκει στην κατηγορία εκείνη των ανθρώπων που μπορούν να πάνε τη γαστρονομία ένα βήμα πιο κάτω, να τη βγάλουν από τα στενά πλαίσιά της, να την επαναπροσδιορίσουν.

Τα χρόνια πέρασαν, τα μαγαζιά έγιναν τέσσερα και η Εύη άρχισε να αποκτά μια μοναδική λάμψη στα μάτια της, ίδια με εκείνη των εφήβων που νιώθουν τον κόσμο μέσα στα χέρια τους, έτοιμοι πάντα να επαναστατήσουν, να ρισκάρουν, να πειραματιστούν, να ζήσουν στο φουλ.

Στο διαμέρισμά της στην Αγία Παρασκευή, ένα κράμα ελληνικής και γαλλικής φινέτσας, μας υποδέχτηκε με ένα γλυκό που έχει γίνει trend στο TikTok, τρεις γάτες που έτρεχαν να κρυφτούν και να διασφαλίσουν την ησυχία τους, έργα τέχνης και κομψά σερβίτσια που μαρτυρούν την αγάπη της για ομορφιά. Παρακολουθώντας την, σκέφτηκα πως θα μπορούσε εύκολα να έχει δημιουργηθεί από σοκολάτα. Όχι σοκολάτα σε καλούπι, αλλά από εκείνη που ρέει ασταμάτητα. Κάναμε γρήγορα τη φωτογράφιση και ξεκινήσαμε τη συζήτησή μας:

Ποιο ήταν το πιο δύσκολο σημείο της μετάβασης από τις σπουδές στα μαθηματικά στον υπέροχο κόσμο της γαστρονομίας;

Και γιατί όχι «από τον υπέροχο κόσμο των θεωρητικών μαθηματικών της αυστηρής επιστημονικής σκέψης στον επίπονο κόσμο της γαστρονομίας»; Το δύσκολο για μένα ήταν οι ενοχές ότι εγκατέλειπα μια δραστηριότητα διανοητικής έντασης για κάτι απλό και τετριμμένο, κυρίως χειρωνακτικό αλλά παραδόξως ενδιαφέρον. Ουσιαστικά όμως δεν τον εγκατέλειψα ποτέ. Τελικά ο μαθηματικός τρόπος σκέψης με συνοδεύει διαρκώς, προς τρόμο και αποτροπιασμό συνεργατών και συναδέλφων.

Έχεις πει ότι το Le Greche γεννήθηκε από μια εσωτερική ανάγκη και όχι από κάποιο επιχειρηματικό πλάνο. Τι έλειπε από τη ζωή σου προτού πάρεις την απόφαση να το δημιουργήσεις;

Είχα περάσει πάνω από δύο δεκαετίες της επαγγελματικής μου ζωής χωμένη μέσα στα βιβλία, ενώ παράλληλα εργαζόμουν εντατικά και ως μεταφράστρια και επιμελήτρια κυρίως επιστημονικών συγγραμμάτων. Πέρα λοιπόν από το ότι κινδύνευα να μεταλλαχθώ σε τρελό ερημίτη επιστήμονα (με όλα τα γνωστά χαρακτηριστικά, βλέμμα χαμένο, μαλλιά ηλεκτροπληξίας κ.λπ.), έπρεπε να γειωθώ, να γίνω κανονικός άνθρωπος, να δουλέψω με τα χέρια μου, να γευτώ, να μυρίσω, να χαρώ την επικοινωνία με τους ανθρώπους. Από την άλλη, είχα έμφυτο ένα έντονα ανεπτυγμένο γευστικό ταλέντο, μια φυσικότητα στην κουζίνα που δεν ήξερα από πού προερχόταν. Ήθελα να το εξερευνήσω αυτό, να δω πού μπορούσε να με οδηγήσει. Μου φαινόταν μεγάλη απώλεια να περάσει ο βίος και να μην το έχω πάει παραπέρα.

Ως γυναίκα επιχειρηματίας σε ένα χώρο που συνδυάζει τρόφιμο, παραγωγή και ανάπτυξη δικτύου, ποια στερεότυπα χρειάστηκε να σπάσεις πρώτα: των άλλων ή τα δικά σου;

Βιαστικά και απολύτως φεμινιστικά, θα απαντούσα των άλλων, αλλά συνειδητοποιώ ότι θα ήταν ψέμα. Ξεκάθαρα και ειλικρινά, έπρεπε πρώτα να καταπολεμήσω το δικό μου φόβο μπροστά στο άγνωστο και την αγωνία για το αν θα αποδεικνυόμουν ικανή να τα βγάλω πέρα. Δεν υπήρχαν γυναίκες επιχειρηματίες στην οικογένεια, αλλά ούτε στο ευρύτερο περιβάλλον μου, ώστε να έχω μια εικόνα, ένα πρότυπο. Ακόμα κι αν οι προθέσεις των γύρω μου ήταν καλοπροαίρετες, να με προστατεύσουν από το άλμα στο κενό, απορροφούσα το φόβο τους σαν σφουγγάρι. Αλλά η ίδια η διαδικασία της παραγωγής και της ανάπτυξης είναι τόσο συναρπαστική και εξοντωτική, που τελικά ξέχασα κάθε στερεότυπο γιατί έπεσα με τα μούτρα στη δουλειά και δεν είχα την πολυτέλεια να αναλογιστώ τι μου συμβαίνει.

Υπήρξαν στιγμές στην πορεία του Le Greche που ένιωσες φόβο ή αμφιβολία για την επιλογή σου; Πώς διαχειρίστηκες αυτές τις στιγμές;Ο φόβος δεν αποκλείει το θάρρος, ούτε το θάρρος το φόβο. Έμαθα να λειτουργώ σε συνθήκες υψηλού στρες με καθαρό μυαλό· αυτό είναι μια σπουδαία ικανότητα για όποιον την κατακτήσει. Για το Le Greche παραδόξως δεν αμφέβαλα ποτέ, ίσως γιατί ήξερα πολύ καλά τη δουλειά μου, είχα πίστη στο όραμα, αλλά και επειδή ο κόσμος έδειξε από πολύ νωρίς πως ήταν έτοιμος να εκτιμήσει αυτό που αντιπροσωπεύουμε.

Πώς άλλαξε η προσωπική σου ταυτότητα μέσα από τη μετάβαση από μια πιο «ασφαλή» επαγγελματική διαδρομή στη δημιουργία μιας επιχείρησης εκ του μηδενός;

Μιλάμε για την επιχειρηματικότητα σαν να είναι ένα επαγγελματικό πεδίο ανόδου και καταξίωσης, αλλά για μένα δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα. Στο επιχειρείν πέφτεις χαμηλά, λερώνεσαι, γίνεσαι ένα με το κάθε γρανάζι της μηχανής παραγωγής, κάνεις την πιο ευτελή δουλειά και την πιο σκληρή, μέχρι να βρεις ανθρώπους με εργασιακή συνέπεια. Οι άνθρωποι αυτοί γίνονται ανεκτίμητοι, φορείς του δικού σου οράματος, σημαντικοί και αγαπημένοι. Για όλους τους ανθρώπους του Le Greche, που ο καθένας τους έχει ένα μέρος της ευθύνης για την τελική εμπειρία του πελάτη μας, είμαι μέντορας και συνοδοιπόρος. Είναι σαν να «μεγάλωσα» σαν άνθρωπος, σαν να απέκτησα μεγαλύτερα χέρια και δυνατότερα πόδια.

Έχεις πει ότι το παγωτό δεν είναι απλά ένα γλυκό αλλά ψυχοθεραπεία. Πώς εκφράζεται αυτή η σχέση μέσα στις γεύσεις που δημιουργείς;

Το παγωτό είναι ένα «τρυφερό» έδεσμα, εφήμερο και γιορταστικό. Συνδεδεμένο με την ξενοιασιά των παιδικών καλοκαιριών, όταν παρά την εκβιαστική παραίνεση «αν είσαι καλό παιδί, θα σου πάρω παγωτό», τελικά καλά και κακά παιδιά το απολάμβαναν εξίσου. Έτσι κι εγώ θέλω να φτιάχνω γεύσεις για καλά αλλά και για κακά παιδιά: απλές, ιδανικές, κλασικές, όπως η βανίλια, το φιστίκι και η σοκολάτα, αλλά και αναπάντεχες, όπως το ανθότυρο Κρήτης με Aperol και περγαμόντο ή η σοκολάτα με δαμάσκηνα και ρούμι.

Πόσο καθοριστικά για το όραμά σου υπήρξαν τα ταξίδια σου στην Ιταλία; Τι είναι αυτό που σε επηρέασε περισσότερο: η τεχνική, η φιλοσοφία ζωής ή ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουν την απόλαυση οι γείτονές μας;

Οι Ιταλοί είναι ένας λαός που λατρεύει το φαγητό και οργανώνει την καθημερινότητά του γύρω από πολλές μικρές ιεροτελεστίες γαστρονομικής απόλαυσης. Σε αυτό τούς βγάζω το καπέλο. Έχουν γνώσεις, τεχνική και παράδοση. Από τους Ιταλούς δασκάλους μου πήρα τεράστια τεχνογνωσία, αλλά δεν ήθελα να τους μιμηθώ, ήθελα να φτιάξω ένα υβρίδιο, κάτι μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας, αυτό που ουσιαστικά είναι το Le Greche.

Υπάρχει κάποια στιγμή, κάποιο κατάστημα ή μια συγκεκριμένη περίοδος που αισθάνθηκες ότι «τώρα αυτό που φαντάστηκα έγινε πραγματικότητα»;

Έζησα πολλές τέτοιες στιγμές, γιατί έβαλα πολλούς στόχους σε σχέση με το Le Greche. Αρχικά όταν οι Αθηναίοι άρχισαν να τρώνε παγωτό στο δρόμο χειμώνα-καλοκαίρι· αυτό ήταν κάτι που ήθελα πολύ να καταφέρω. Όταν οι ουρές στο κατάστημα της Μητροπόλεως φτάνουν μέχρι τη Νίκης, λέω «ναι, εδώ κάτι κάνουμε». Όταν παραμονές Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς το εργαστήριο παίρνει φωτιά για να αντεπεξέλθουμε στη ζήτηση και δουλεύουμε όλοι μαζί μέχρι αργά με απόλυτη συνείδηση της αποστολής μας, τότε λέω πως έχω καταφέρει να φτιάξω ομάδα – και αυτό είναι σημαντική κατάκτηση για το Le Greche.

Πώς συνδυάζονται για σένα η ευαισθησία και η ενσυναίσθηση –χαρακτηριστικά που συχνά αποδίδονται στις γυναίκες– με τη σκληρότητα που απαιτεί το επιχειρείν;

Κατ’ αρχάς, δεν πιστεύω πως η ευαισθησία είναι γυναικείο χαρακτηριστικό. Η λεγόμενη «γυναικεία ευαισθησία» είναι άλλο ένα πατριαρχικό κλισέ που σίγουρα οι γυναίκες αναγκάστηκαν να υιοθετήσουν στη συμπεριφορά τους για αναρίθμητες γενιές, εφόσον τους απαγορευόταν να ορθώσουν ανάστημα, να αρθρώσουν άποψη, να ηγηθούν και να διοικήσουν. Πώς να εκφραστείς σαν ηγέτης όταν είσαι περιχαρακωμένη από παντού και καταδικασμένη να περιορίζεσαι σε ρόλους βοηθητικούς; Καταφεύγεις σε συναισθηματικές υπερβολές όταν η αληθινή παραγωγική ζωή σε αφήνει στο περιθώριο. Όμως, στην ενσυναίσθηση, ο γυναικείος ψυχισμός είναι πολύ εκπαιδευμένος για όλους τους λόγους που γνωρίζουμε από την ανθρωπολογία και την ψυχολογία. Η ενσυναίσθηση, λοιπόν, θεωρώ πως παίζει κομβικό ρόλο στην αρμονική συνύπαρξη των ανθρώπων στο χώρο εργασίας, γι’ αυτό και είναι τύχη για μια επαγγελματική ομάδα να έχει στην κορυφή της έναν άνθρωπο με ενσυναίθηση, άντρα ή γυναίκα. Όσο για τη σκληρότητα του επιχειρείν, εγώ θα την ονόμαζα σκέτο ορθολογισμό, τον οποίο δεν βλέπω κανένα λόγο να τον στερείται ένα γυναικείο μυαλό.

Στην Ελλάδα το παγωτό συχνά συνδέεται με καλοκαίρι και απλή απόλαυση. Πώς κατάφερες να μεταμορφώσεις αυτό το «παιδικό» γλύκισμα σε μια gourmet εμπειρία για όλο το χρόνο;

Σε αυτό εμπιστεύτηκα πολύ απλά τους δικούς μου γευστικούς κάλυκες και τελικά αποδείχθηκε πως και ο κόσμος συμφώνησε μαζί μου. Ήθελα να φτιάξω ένα παγωτό ιταλικού τύπου – που σημαίνει ένα γευστικό, πλούσιο και βελούδινο γλυκό, ήπια παγωμένο και ισορροπημένο σε λιπαρά. Ήθελα αυτό το παγωτό να μου δίνει τη χαρά να διαλέξω ανάμεσα σε πολλές διαφορετικές γεύσεις, ανάλογα με την επιθυμία της κάθε στιγμής. Ήθελα να έχει πολύ χαμηλά λιπαρά και να το απολαμβάνω χωρίς τύψεις, να είναι ελάχιστα γλυκό και να έχει αληθινή γεύση. Σε ένα παγωτό με τόσα προτερήματα δύσκολα λες όχι.

Στις δημιουργίες του Le Greche, η περιεκτικότητα της ζάχαρης είναι πολύ χαμηλότερη από ό,τι στα κλασικά παγωτά. Πώς κατέληξες σε αυτή την προσέγγιση και γιατί είναι σημαντική για σένα;

Θεωρώ πως η επιθυμία της γλυκύτητας σταδιακά περιορίζεται καθώς τρώμε μεγαλύτερη ποικιλία τροφών και δεν στερούμαστε αυτό που θέλουμε να γευτούμε. Το παρατήρησα στον εαυτό μου, σταδιακά αποστρέφομαι τα γλυκά παρά μόνον αν μοιάζουν με τα δικά μου: ελάχιστα γλυκά, με έμφαση στη γεύση της πρώτης ύλης που δεν καλύπτεται από τη ζάχαρη.

Πώς συνδέεις τις ελληνικές πρώτες ύλες (π.χ., ανθότυρο Κρήτης, σύκα Καλαμάτας) με την ιταλική τεχνική gelato ώστε το αποτέλεσμα να είναι τόσο αυθεντικό όσο και ελληνικό; Σύμφωνα με την εμπειρία σου, τι αποκαλύπτει η πρώτη ύλη για την κουλτούρα ενός λαού;

Είναι κάτι που κάνω με ευκολία γιατί είμαι πολύ εκπαιδευμένη και γνωρίζω και τις δύο ζαχαροπλαστικές σχολές. Άλλωστε, στη βάση του αυτό ήταν το όραμα του Le Greche: Να επαναπροσδιορίσουμε το ελληνικό γλυκό μέσα από μια πιο ευρωπαϊκή αισθητική και έτσι να το εξελίξουμε όχι μόνο γευστικά, αλλά κυρίως ενισχύοντας τη διατροφική του αξία – να είναι τόσο υπέροχο όσο και υγιεινό.

Πώς καταφέρνεις να διατηρείς την ποιότητα και την ψυχή του προϊόντος ενώ παράλληλα διευρύνεις την επιχείρηση με νέα καταστήματα;

Σπάνια θα με συναντήσετε στα καταστήματα, στα Le Greche δεν κάνουμε δημόσιες σχέσεις. Η καρδιά μας χτυπάει στο εργαστήριο, και εκεί βρίσκομαι σταθερά, επιλέγοντας τις πρώτες ύλες και επιβλέποντας την παραγωγή. Θέλω να είμαι σίγουρη για αυτό που προσφέρω, να το μυρίζω, να το δοκιμάζω, να ελέγχω το ψήσιμο της κάθε τάρτας, αν είναι ζουμερά τα λεμόνια που ήρθαν και όπως πρέπει η σοκολάτα. Εκεί είναι η δική μου αποστολή.

Τι έχεις μάθει για τη σχέση των ανθρώπων με τη ζάχαρη και τη γλυκύτητα μέσα από την εμπειρία σου στο Le Greche και πώς αυτό επηρεάζει τις επιλογές σου;

Αυτό που επιβεβαίωσα είναι πως η ζωή είναι γλυκιά, το γλυκό είναι χαρά και στη ζωή πρέπει να απολαμβάνουμε και να επιδιώκουμε τις μικρές χαρές της κάθε μέρας, γιατί αυτή η διάθεση μας δίνει κουράγιο να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες που δεν θα λείψουν ποτέ.

Εντέλει, αν γύριζες πίσω στο χρόνο και συναντούσες τον εαυτό σου πριν από το Le Greche, τι θα του έλεγες να φοβηθεί λιγότερο;

Θα μου έλεγα να μη φοβηθώ στιγμή πως η κόρη μου ίσως δεν μου συγχωρέσει τις ώρες που έλειψα στη δουλειά ή τις φορές που δεν ήμουν ιδανική μητέρα. Γιατί τελικά τίποτα από αυτά δεν είχε σημασία: και εκείνη μεγάλωσε και έγινε μια υπέροχη νέα γυναίκα, και εγώ αισθάνομαι πλέον δικαιωμένη.

Τι σου έχει μάθει αυτή η διαδρομή για τον εαυτό σου, πέρα από το παγωτό, την επιτυχία και τους αριθμούς;

Πως δεν έχουμε παρά να δοκιμάσουμε, αλλιώς δεν θα μάθουμε ποτέ αν θα μπορούσαμε να τα είχαμε καταφέρει.

Και κάτι τελευταίο. Γιατί πιστεύεις ότι οι άνθρωποι αγαπούν τόσο πολύ τη σοκολάτα;

Η σοκολάτα είναι εγκεφαλική έκρηξη. Αρκεί μόνο να φανταστούμε ότι ζούμε σε μια εποχή όπου η σοκολάτα είναι ακόμη κάτι άγνωστο, κανείς δεν την ξέρει, και με κάποιο μυστηριώδη τρόπο ανακαλύπτουμε και δοκιμάζουμε ένα κομμάτι σοκολάτα. Με ποιον τρόπο θα μπορούσαμε να εξηγήσουμε την ευφορία που μας προκάλεσε αυτή η τροφή σε όλους εκείνους που δεν την έχουν γευτεί ποτέ; Όμως προσοχή, μιλάμε για την αληθινή σκούρα σοκολάτα, πλούσια σε κακάο και βούτυρο κακάο. Μόνον αυτή. 

Torta Lisbona (Τούρτα Λισαβόνα)

Η τούρτα Λισαβόνα έγινε διάσημη το 2019, όταν οι «New York Times» δημοσίευσαν για πρώτη φορά τη συνταγή της με την περιγραφή «διαβολικά νόστιμη». Έκτοτε διαδόθηκε στα social media σε διάφορες εκδοχές, αλλά πάντα με τη διαβεβαίωση πως πρόκειται για την ωραιότερη τούρτα σοκολάτα στον κόσμο. Το όνομά της και η ιστορία της ξεκινούν φυσικά από την πορτογαλική πρωτεύουσα, όπου τη σέρβιρε για πρώτη φορά στο ζαχαροπλαστείο Landeau Chocolate η Sofia Landeau, η οποία μάλιστα, προτού γίνει pastry chef, εργαζόταν ως designer. Το ωραίο είναι πως πέρα από τη βαθιά σοκολατένια της γεύση είναι μια τούρτα που μπορεί να φτιάξει στο σπίτι ο καθένας, καθώς δεν απαιτεί ιδιαίτερες γνώσεις και ζαχαροπλαστική δεινότητα. Σας την έφτιαξα λοιπόν και σας εγγυώμαι πως είναι υπέροχη. Έχει για βάση ένα υγρό σοκολατένιο κέικ με ελάχιστο αλεύρι και από πάνω μια αέρινη αλλά επίσης πολύ σοκολατένια μους.

Χρόνος προετοιμασίας: 20΄

Χρόνος ψησίματος: 20΄-35΄

Βαθμός δυσκολίας: *

Υλικά για 8-10 μερίδες

Για τη βάση

•  200 γρ. κουβερτούρα
•  100 γρ. βούτυρο
•  4 αβγά
•  100 γρ. ζάχαρη
•  50 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις ή κορν φλάουρ

Για την κρέμα

•  500 ml κρέμα γάλακτος 35% λιπαρά
•  300 γρ. κουβερτούρα ψιλοκομμένη
•  Κακάο για το γαρνίρισμα

Εκτέλεση

Βάση

1. Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180°C. Στρώνουμε με αντικολλητικό χαρτί τη βάση και τα πλαϊνά τοιχώματα μιας στρογγυλής φόρμας με αποσπώμενο πάτο, διαμέτρου 20-26 εκ. – ανάλογα με το τι διαθέτουμε και πόσο ψηλή θέλουμε να γίνει η τούρτα. Το χαρτί μπορεί κάλλιστα να είναι ψηλότερο από τη φόρμα, κάτι που θα μας διευκολύνει στο φορμάρισμα και το ξεφορμάρισμα της τούρτας.

2. Λιώνουμε την κουβερτούρα μαζί με το βούτυρο σε μπεν μαρί ή στο φούρνο μικροκυμάτων. Χτυπάμε στο μίξερ τα αβγά με τη ζάχαρη μέχρι να ενοποιηθούν πλήρως σε μια ανοιχτόχρωμη σφιχτή κρέμα. Προσθέτουμε το μείγμα λιωμένης σοκολάτας-βουτύρου ανακατεύοντας απαλά με μια μαρίζ και, τέλος, ενσωματώνουμε με τον ίδιο τρόπο το αλεύρι.

3. Αδειάζουμε το μείγμα στη φόρμα και ψήνουμε το κέικ για 20-30 λεπτά – όσο μεγαλύτερη είναι η διάμετρος της φόρμας τόσο λιγότερο χρόνο χρειάζεται για να ψηθεί το γλυκό. Το αφήνουμε να κρυώσει σε θερμοκρασία δωματίου.

Μους σοκολάτα

4. Ζεσταίνουμε σε ένα κατσαρολάκι την κρέμα γάλακτος. Μόλις βράσει, την αποσύρουμε από τη φωτιά και ρίχνουμε μέσα την ψιλοκομμένη κουβερτούρα. Ανακατεύουμε μέχρι να ομογενοποιηθεί το μείγμα και στη συνέχεια το αφήνουμε να κρυώσει και το μεταφέρουμε στο ψυγείο.

5. Όταν κρυώσει τελείως ή, ακόμα καλύτερα, την επόμενη μέρα, χτυπάμε το σοκολατένιο μείγμα στο μίξερ μέχρι να αποκτήσουμε μια σταθερή μους. Την αδειάζουμε στη φόρμα όπου έχουμε τη βάση απλώνοντάς την ομοιόμορφα. Κοσκινίζουμε από πάνω αρκετό κακάο και αφήνουμε την τούρτα στο ψυγείο για 2-3 ώρες προτού την ξεφορμάρουμε και τη σερβίρουμε.