Φίλη του σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή, η κυρία Νότα Διαμαντοπούλου, εργάστηκε τιμής ένεκεν στην ταινία του «Καποδίστριας» παίζοντας ως κομπάρσα διαφορετικούς ρόλους σε δύο μεγάλες, κομβικές σκηνές της: στη μία, που διαδραματίζεται στη Ρωσία και γυρίστηκε στην Κέρκυρα, υποδύεται μια αριστοκράτισσα παρούσα σε μια παρασημοφόρηση του Ιωάννη Καποδίστρια από τον Τσάρο. Στην άλλη, είναι μια από τις μαυροφορεμένες γυναίκες, παρούσες στην δολοφονία του Καποδίστρια, στο Ναύπλιο.
Ειδικά για το ΒΗΜΑ, η κυρία Διαμαντοπούλου μοιράστηκε τις εμπειρίες της στα γυρίσματα μιας ταινίας που έχει συγκλονίσει (και διχάσει) το πανελλήνιο με τα περισσότερα από 270.000 εισιτήρια που έχει κόψει μέσα σε μια εβδομάδα από την πρεμιέρα της, ανήμερα Χριστούγεννα 2025.
«Ποιος θα περίμενε ότι θα έβρισκα τον Ιωάννη Καποδίστρια μέσα στην ενδοξότητά του, εκεί όπου ο άνθρωπος χρίζεται από τους θεούς να εκπληρώσει την “ποίηση”, το όραμά του;
Γνώρισα τον Γιάννη Σμαραγδή πριν χρόνια, στην παρουσίαση μιας προηγούμενης ταινίας του. Του έδωσα το χέρι και ρώτησα: “ΕΓΩ πότε θα παίξω σε ταινία σας;”
Έκανε ένα βήμα πίσω σαν σπρωγμένος από την θρασύτητα μιας άγνωστης.
Μέσα στα χρόνια που ακολούθησαν μας ένωσε μια ορατή, διάφανη κορδέλα, γεμάτη Ιστορία, Πυθαγόρα, ιδέες, πίσω και μπρος του χρόνου.
Και τα χρόνια περνούσαν και το σενάριο του «Καποδίσρια» γραφόταν από τον άνθρωπο που γεννήθηκε στους πρόποδες του Ψηλορείτη και γαλουχήθηκε από μια φωτεινή Ελένη που διόρθωνε με το μολυβάκι της τα σενάρια.
Το πρώτο σενάριο ήρθε.
Το ρούφηξα. Οι διορθώσεις πήγαιναν κι έρχονταν για το πιο άσβεστο, φωτεινό, ελπιδοφόρο, όμορφο πλάσμα που γέννησε τούτος ο τόπος για να πρωτοκυβερνήσει το νεοσύστατο Κράτος.
Την Ελλάδα.
Και τα χρήματα για την παραγωγή δεν έρχονταν. Οκτώ χρόνια. Ο Οδυσσέας με την Πηνελόπη του δεν παραιτήθηκαν. Η Πηνελόπη πέρασε στην άλλη διάσταση μέσα από μια μαχητική επίθεση κατά των Φαρισαίων.
Ηταν σαν να άνθισε ο σπόρος. Σαν η μάνα γη να κάρπισε για να δώσει πνοή στην ταινία του Γιάννη Σμαραγδή. Δεν ήταν θυσία, ήταν ο πυρήνας που θα έτρεφε αυτό το “παιδί”.
Το “παιδί” γεννήθηκε κι εγώ στην Κέρκυρα είδα τον εαυτό μου σαν μια κυρία της ρωσικής Αυλής να στέκεται πίσω από τον Υψηλάντη και τον Καποδίστρια στην παρασημοφόρηση τους από τον Τσάρο.
Φωτό: Νότα Διαμαντοπούλου
Ηταν Απρίλης. Ηταν Ανοιξη. Μέσα σε γέλια, φορέματα εποχής, δεν κράτησα την απαιτούμενη ιδανικότητα και είπα στον Γιάννη Σμαραγδή: “Πως με κατάντησες έτσι; Μια χωριάτα ήθελα να υποδυθώ, ούτε στον γάμο μου δεν έβαλα νυφικό. Τι χάλια μπούκλες και φουρά είναι τούτα;”
“Περίμενε” μου είπε χαμογελώντας ο Γιάννης. “Μη βιάζεσαι!”
Ηρθε ο Ιούνης.
Κατέβηκα στη γενέτειρά μου, το Ναύπλιο.
Δευτέρα 2 Ιουνίου. Απόγευμα. Από τις μεγαλύτερες μέρες του χρόνου. Σαν Σταυρακειάδα (απόφοιτος της Σχολής Σταυράκου) ξέρω τον κόπο, την δύναμη, την κούραση των γυρισμάτων μιας ταινίας.
Ενδύθηκα τα καλύτερα των ρούχων μου για να τιμήσω την γέννηση αυτής της ταινίας και τους ανθρώπους που συντελούσαν σε αυτή την γέννηση.
Σαν ημέρα ήταν μεγάλη ο γλυκός μου ο διευθυντής φωτογραφίας Αρης Σταύρου, περίμενε να πέσει το φως καπνίζοντας το πουράκι του. Οι ηθοποιοί περίμεναν κι αυτοί.
Γυρίστηκε η σκηνή και σαν να ήταν μέσα στο κάδρο ο Σμαραγδής σαν αόρατη διαφάνεια έπαιζε τους ρόλους μαζί με τους ηθοποιούς του πίσω από την κάμερα.
Τέλος γυρισμάτων της Δευτέρας 2 Ιουνίου.
Ορντινο για την Τρίτη 3 Ιουνίου στις 07.30 το πρωί. Ο πρώτος μίνι καύσωνας του καλοκαιριού.
Ηθελές τα και παθέστα.
Εφτασα στο σετ γύρω στις 08.00 και είδα καμιά δεκαριά γυναίκες ντυμένες στα μαύρα. Μπαρουτοκαπνισμενες στο πρόσωπο από καφέ –καφέ από αυτόν που πίνουμε, ξέρετε.
Φωτό: Νότα Διαμαντοπούλου
Ενδυματολόγοι ,μακιγιέζ στο πόδι. «Γρήγορα, γρήγορα!»
Μαύρο φόρεμα, μαύρο σεγκούνι, μαύρο μεσομάντηλο, μαύρο εξωμάντηλο, μαύρες χοντρές κάλτσες σαν να μετέφερα πολεμοφόδια στους στρατιώτες του ’40.
Και αναμονή. Ηταν η σκηνή της δολοφονίας του Καποδίστρια.
Ο δρόμος του Αγίου Σπυρίδωνα είχε αλλάξει εντελώς. Σκηνικά, μπαλκόνια, χαλικοπετρα στο δρόμο. Πρόβες πάνω στις πρόβες. Και ο ήλιος ανέβαινε. Και έκαιγε πάνω στα μαύρα κοστούμια.
Αν όλο τον προηγούμενο χρόνο δεν είχα τσακιστεί στην γυμναστική και στα γυμναστήρια δεν ξέρω πως θα τα έβγαζα πέρα.
Χορική δεν μου’θελες; Πάρ’τα.
Δροτάρι και Αγιος ο Θεός.
Ήμασταν η μοίρα του κυβερνήτη – για την κακή μου την μοίρα. Μια σκηνή από τρεις γωνίες λήψεις. Απόγευμα πια και τέλος.
Φωτό: Νότα Διαμαντοπούλου
Στο μπάνιο που έκανα μετά το γύρισμα, έτριβα πρόσωπο και σώμα με μανία για να φύγουν οι καφέδες της επιθυμίας μου να βγω στο πανί.
Πάντα έλεγα ότι κριτικός κινηματογράφου θέλει να γίνει σκηνοθέτης και ο σκηνοθέτης ηθοποιός και ο ηθοποιός ποιος ξέρει…
Όταν μετά από αυτή την εμπειρία με ρωτούσαν “που είναι καλύτερα; Μπρος ή πίσω από τις κάμερες;” κόμπιαζα.
Ο κινηματογράφος είναι κούραση.
Δουλειά, ίαση αλλά πάνω απ’ όλα, μαγεία».
Νότα Διαμαντοπούλου
