• Αναζήτηση

«Αγανακτισμένοι» και δημοσιογράφοι

Κάθε τόσο οι «Αγανακτισμένοι» που βρίσκονται συγκεντρωμένοι εμπρός στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη γυρνάνε την πλάτη στο κτίριο της Βουλής και στρεφόμενοι προς το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» αρχίζουν να φωνάζουν το σύνθημα «Αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι». Την ίδια στιγμή όσοι κρατάνε λέιζερ στοχεύουν με αυτά τις τηλεοπτικές κάμερες που είναι στημένες στα παράθυρα και τα μπαλκόνια του ξενοδοχείου. Είναι εμφανές ότι εκτός από τους πολιτικούς έχουν αγανακτήσει και με τους δημοσιογράφους.

Κάθε τόσο οι «Αγανακτισμένοι» που βρίσκονται συγκεντρωμένοι εμπρός στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη γυρνάνε την πλάτη στο κτίριο της Βουλής και στρεφόμενοι προς το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία» αρχίζουν να φωνάζουν το σύνθημα «Αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι». Την ίδια στιγμή όσοι κρατάνε λέιζερ στοχεύουν με αυτά τις τηλεοπτικές κάμερες που είναι στημένες στα παράθυρα και τα μπαλκόνια του ξενοδοχείου. Είναι εμφανές ότι εκτός από τους πολιτικούς έχουν αγανακτήσει και με τους δημοσιογράφους.

«Τι είναι αυτό που σας έχει εξοργίσει τόσο πολύ με τους δημοσιογράφους» ρωτάω έναν ηλικιωμένο κύριο που βρίσκεται δίπλα μου; «Ότι αντί να ενημερώνουν τον κόσμο εξυπηρετούν το πολιτικό σύστημα. Αυτοί δεν ελέγχουν την εξουσία έχουν γίνει φερέφωνά της» μου απαντάει. Του ζητάω να μου αναφέρει ένα συγκεκριμένο παράδειγμα. «Ο τρόπος που παρουσιάζουν τους «αγανακτισμένους» στα δελτία ειδήσεων» μου λέει.

«Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές που περνάει η χώρα μας οι δημοσιογράφοι παραπληροφορούν και θολώνουν τα πράγματα» λέει ένας νεαρός που παρακολουθεί τη συζήτησή μας. «Εσύ, δημοσιογράφος είσαι;» με ρωτάει. «Ναι» του απαντώ. «Καλός είσαι και του λόγου σου» παρατηρεί.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες μια λογική συζήτηση είναι σχεδόν αδύνατο να γίνει. Όμως τα συνθήματα του κόσμου, κάποιες αφίσες που εδώ και καιρό έχουν κάνει την εμφάνισή τους στους δρόμους της Αθήνας και μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα αποδοκιμασίας υποδηλώνουν ότι έχει επέλθει ρήξη ανάμεσα στους πολίτες και στον δημοσιογραφικό κόσμο. Οι πιο ήπιοι δηλώνουν απογοητευμένοι, οι πιο θερμόαιμοι εξοργισμένοι. Υπάρχει μια διάχυτη αίσθηση ότι εμείς οι δημοσιογράφοι δεν έχουμε σταθεί στο ύψος των περιστάσεων.

Ίσως ο κόσμος να έχει δίκιο, ίσως να έχει άδικο. Το ζήτημα πάντως είναι ότι οι δημοσιογράφοι θα πρέπει να ανοίξουμε τα αυτιά στα μηνύματα των καιρών. Μπορεί να μην είναι ακόμα πολύ αργά για να ξανακερδίσουμε την εμπιστοσύνη των πολιτών. Ίσως η κατάσταση να είναι ακόμα αναστρέψιμη. Αν όμως τα πράγματα έχουν φτάσει στο σημείο χωρίς επιστροφή τότε μεγάλο μέρος της ευθύνης είναι δικό μας. Και θα μας χρεωθεί.

Αφιερώματα
Σίβυλλα
Helios Kiosk