από metereologos.gr
Τρίτη 25 Ιουλίου 2017
 
 

Αγγελική Παπούλια: Η ελληνική οικογένεια είναι μια επικίνδυνη εστία υποκρισίας

Με αφορμή την ταινία «Μια έκρηξη», μιλάει για τη σεξουαλικότητα, για τη ματαίωση μιας γενιάς και για την υποκρισία της ελληνικής οικογένειας
Αγγελική Παπούλια: Η ελληνική οικογένεια είναι μια επικίνδυνη εστία υποκρισίας
Φωτογραφία: Ανδρέας Σιμόπουλος
εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Βρεθήκαμε μέσα σε ένα άχαρο σκηνικό, σε ένα πολυσύχναστο καφέ της πλατείας Μαβίλη. Τη συζήτηση διέκοπταν σειρήνες, κόρνες, πιτσιρίκια που τσίριζαν και θρασύτατα περιστέρια που ανέβαιναν στο τραπέζι για λίγα ψίχουλα από το τοστ της. Μια πόλη και μια κοινωνία σε έξαρση, καθόλου μακριά από τον μικρόκοσμο της δεύτερης ταινίας του Σύλλα Τζουμέρκα «Μια έκρηξη», στην οποία η Αγγελική Παπούλια έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Μια ταινία θεαματική - τα πλάνα της είναι γεμάτα από το εκφραστικό βλέμμα αυτής της γυναίκας με την ομορφιά που δεν μπαίνει στον κόπο να αυτοσυγχαίρεται. Αθηναία, από τον Αγιο Δημήτριο, απόφοιτη της Δραματικής Σχολής «Εμπρός», πάτησε στο κόκκινο χαλί των Oσκαρ πριν από τρία χρόνια και γοήτεψε τον πλανήτη με την κλασάτη κομψότητά της. Κι όμως, κανείς από τα γύρω τραπέζια δεν παίρνει είδηση ποια είναι. Αυτό δεν είναι και το νόημα αυτής της ήρεμης διασημότητας;

Ας μιλήσουμε για την ηρωίδα που υποδύεσαι στην ταινία, τη Μαρία. Εχει περάσει στη Νομική αλλά δεν φοιτά ποτέ, παντρεύεται μικρή και κάνει παιδιά με τον άνδρα που ποθεί. Τι λείπει σε μια γυναίκα που έχει αυτές τις παραμέτρους στη ζωή της;
«Είχε φανταστεί άλλα πράγματα. Η πραγματικότητα τα διαστρέβλωσε, τα κατέστρεψε. Η σχέση της με τον άνδρα της ξεκίνησε με πολύ μεγάλο πάθος και οικειότητα και μετά από κάποια χρόνια αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν κοντά της. Ούτε σωματικά ούτε ψυχικά. Αναλαμβάνει η ίδια όλες τις ευθύνες της οικογένειάς της και των γονιών της, αλλά ο άνθρωπος που αγαπάει είναι μακριά. Αυτό ήταν μια μεγάλη απογοήτευση, μια μεγάλη ματαίωση».

Υποθέτω ότι η ταινία θέλει να μιλήσει γενικότερα για τη ματαίωση που υφίσταται ολόκληρη η κοινωνία.
«Παρακολουθεί στενά, για 10 χρόνια περίπου, τη ζωή μιας έξυπνης και δυναμικής γυναίκας, που έχει όλα τα εφόδια να τα καταφέρει και να ζήσει καλά. Αυτό όμως δεν συμβαίνει. Είναι η ματαίωση μιας γενιάς που εξαπατήθηκε από την προηγούμενη, διαψεύστηκε από τον εαυτό της, ενηλικιώθηκε και αφέθηκε να παρακολουθεί τα γεγονότα να τη συνθλίβουν».

Η ταινία καταπιάνεται και με ένα μεγάλο ταμπού, την άρνηση της μητρότητας, δεδομένου ότι η Μαρία εγκαταλείπει τα παιδιά της.
«Αυτή η γυναίκα προσπαθεί να ξαναβρεί τον εαυτό της. Ή μάλλον να τον επινοήσει από την αρχή. Από τη στιγμή που έχει φτάσει σε σημείο οριακό, προσπαθεί να βρει έναν νέο τρόπο να επιβιώσει. Για να τα καταφέρει, πρέπει να υποστεί απώλειες. Μέσα σε αυτές είναι και τα παιδιά. Το σενάριο δίνει μια ελευθερία σε αυτό το πρόσωπο, η οποία σπάνια επιτρέπεται στην πραγματική ζωή. Συνήθως οι αντιλήψεις μας είναι πολύ οριοθετημένες για το πώς πρέπει να ζει μια γυναίκα σε σχέση με τον εαυτό της, τον άντρα και τα παιδιά της. Υπάρχει έντονος σεξισμός απέναντι στις γυναίκες».

Ο τρόπος που συνδέεται με τον άντρα της είναι έντονα σεξουαλικός. Δεν είναι αναμενόμενο όταν μια μακροχρόνια σχέση βασίζεται αποκλειστικά στο σεξ και στο πάθος κάποια στιγμή να καταρρεύσει;
«Εγώ δεν αντιλαμβάνομαι το σεξ ως κάτι που έχει να κάνει μόνο με τον έρωτα και το πάθος. Ειδικά όσον αφορά την ταινία θέλαμε να δείξουμε ότι αυτοί οι άνθρωποι συνδέονται με έντονο, σωματικό τρόπο. Το να συνδέεσαι κατ' αυτόν τον τρόπο με έναν άνθρωπο και όλος σου ο έρωτας και η αγάπη να διαπιστώνεται εκεί (ή μάλλον και εκεί) είναι κάτι που εμένα μου φαίνεται πολύ βαθύ. Γιατί το σώμα δεν είναι κάτι που αφορά την επιφάνεια».

Η αλλαγή επιτυγχάνεται μόνο με το γκρέμισμα τελικά;
«Είμαι υπέρ του γκρεμίσματος, δεν μου αρέσουν οι μεσαίες λύσεις. Το λέει και ο Εζρα Πάουντ: "Ορμητικός στο γκρέμισμα. Εδώ το σφάλμα όλο σ' ό,τι δεν πράχτηκε, όλο στην ατολμία που ετραύλιζε". Η ταινία μιλάει για το τι σημαίνει ελευθερία για κάποιον και σε ποιο σημείο μπορεί να φτάσει για να τη διεκδικήσει».

Τι είναι ελευθερία για σένα;
«Να κάνω επιλογές οι οποίες σχετίζονται με αυτό που έχω ανάγκη ή με αυτό που είμαι ή με αυτό που ψάχνω να βρω. Θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό να παίρνω ρίσκο, να μην ξέρω ακριβώς τι θα βρω στην πορεία».

Ποιος είναι σε θέση να παίρνει ρίσκα;
«Εκείνος που δεν φοβάται να χάσει. Ζούμε προσπαθώντας να πετύχουμε. Να είμαστε λειτουργικοί, επικοινωνιακοί, ενταγμένοι. Συσσωρεύονται οι ιδιότητες, τα προσόντα και οι ψυχονοητικές διεργασίες που πρέπει να κάνεις για να τα καταφέρεις. Από τη στιγμή που αρχίζεις και χάνεις ανθρώπους, βεβαιότητες, ιδιότητες με τις οποίες έχεις οχυρώσει τον εαυτό σου, τη δουλειά σου, όλον τον μικρόκοσμο που έχεις φτιάξει γύρω σου, τότε συνειδητοποιείς πόσο γελοία είναι η κατάσταση που ονομάζεται ζωή. Σαν να ανακουφίστηκα όταν το συνειδητοποίησα, γιατί μπόρεσα να αρχίσω να στέκομαι με μια ελαφρότητα απέναντι στα πράγματα και να λέω "και τι έγινε;". Οπότε το ρίσκο δεν είναι κάτι τρομερό».

Εχω την αίσθηση ότι η ηρωίδα σου θα σε «ζήλευε». Διάλεξες να κάνεις κάτι, το ακολούθησες και το υπηρετείς, παίρνεις ικανοποίηση από αυτό. Εσύ τι ζηλεύεις από εκείνη;
«Βρήκα πολύ σημαντικό και συγκινητικό το ότι προσπαθεί να βρει ανεξαρτησία και ελευθερία για τον εαυτό της, ότι θέλει να τελειώνει με το παρελθόν της. Οτι δεν δέχεται τη ζωή της έτσι όπως είναι και προσπαθεί να την αλλάξει. Αυτό εμπεριέχει πολύ πόνο, αλλά παίρνει μια απόφαση και την τηρεί».

Και εσύ όμως είσαι θαρραλέα. Μετά την επιτυχία του «Κυνόδοντα» έφυγες για την Αμερική, έκανες μια μεγάλη αλλαγή στη ζωή σου.
«Δεν υπάρχουν a priori τολμηροί και δειλοί άνθρωποι. Εξασκείσαι σε κάτι που έχεις ανάγκη. Εχω μια βαθιά ανάγκη να μην κλείνομαι και να μην περιορίζομαι σε πολύ συγκεκριμένα πράγματα, ρόλους, χαρακτήρες, τρόπο ζωής. Ηθελα να κάνω ένα ταξίδι πολύ μακριά και να ζήσω λίγο διαφορετικά. Είχα ανάγκη για ένα διάλειμμα από αυτή τη δουλειά. Στη Νέα Υόρκη μπορείς πραγματικά να ζεις με τον τρόπο που θέλεις, για ένα διάστημα».

Θάρρος δεν είναι να επιλέγεις να μην υπερεκθέσεις τον εαυτό σου έπειτα από μια μεγάλη επιτυχία όπως η παρουσία σου στην απονομή των Οσκαρ;
«Ναι, είναι. Δεν μου λέει τίποτε να δω τον εαυτό μου φωτογραφημένο, δεν έχω αυτού του είδους τον ναρκισσισμό - έχω άλλης μορφής ναρκισσισμό. Πιστεύω ότι κάτι μού διαφεύγει όσον αφορά τα λόγια. Παρ' όλο που είμαι ηθοποιός και δουλεύω με τον λόγο, πολλές φορές νιώθω ότι δεν είναι αρκετός για την επικοινωνία. Γι' αυτό δεν μου αρέσει να δίνω συνεντεύξεις. Μιλάμε, λέμε, αλλά πάντα κάτι μάς διαφεύγει. Το δεύτερο είναι ότι έχω μια φυσική εσωστρέφεια και μια φυσική τάση απομόνωσης. Δεν μου αρέσει η έκθεση με αυτόν τον τρόπο. Το ότι είμαι ηθοποιός δεν σημαίνει πως είναι αυτονόητο ότι θέλω να κάνω δηλώσεις. Δεν θέλω να πιέζω τον εαυτό μου να κάνει πράγματα που δεν θέλει. Είναι μια στάση ζωής. Δεν αλλάζει ο τρόπος που ζω επειδή μια συγκεκριμένη περίοδο παίζω στο σινεμά ή στο θέατρο».

Τι είναι αυτό που παίρνεις από αυτή τη δουλειά;
«Προσπαθώ να καταλάβω κάτι βαθύτερο για τη ζωή. Να έρθω σε επαφή με κάτι που δεν είναι ορατό. Με αυτό που δεν βλέπω, με αυτό που δεν φαίνεται, με αυτό που δεν καταλαβαίνω. Προσπαθώ να επικοινωνήσω με μια κρυμμένη δυνατότητα που βρίσκεται γύρω μου. Δεν ξέρω αν τα έχω καταφέρει...».

Η ερμηνεία σου στην ταινία μοιάζει πολύ διαφορετική από τις προηγούμενες…
«Δουλέψαμε πολύ καιρό με τον Σύλλα Τζουμέρκα. Ο τρόπος που αντιλαμβάνεται το σινεμά είναι πολύ διαφορετικός από αυτόν του Γιώργου Λάνθιμου, πολύ δικός του και πολύ ωραίος. Δουλέψαμε δημιουργικά την κατεύθυνση που θα έπαιρνε η ερμηνευτική προσέγγιση. Είναι πιο εκφραστική και πιο εξωστρεφής. Μόλις διάβασα το σενάριο που είχαν γράψει ο Σύλλας και η Γιούλα Μπούνταλη κατευθείαν ήθελα να το κάνω. Ηταν μια πρόκληση».
  
Εχεις πει «όχι» σε δουλειές στο σινεμά;
«Ναι, έχω πει, αλλά όχι πολλές φορές. Δεν μου έχουν κάνει και τόσο πολλές προτάσεις».

Οσον αφορά την εφετινή σας δουλειά στο Θέατρο Τέχνης, γιατί διαλέξατε να ανεβάσετε Τσέχοφ;
«Αυτό που βρίσκω ενδιαφέρον στους ήρωες του Τσέχοφ είναι ότι περνάει η ζωή τους χωρίς να μπορούν με κανέναν τρόπο να την κρατήσουν. Γλιστράει διαρκώς από τα χέρια τους».

Εχει να κάνει με τα τραγικά αδιέξοδα των ηρώων σε μικρές κοινωνίες;
«Οχι, για μένα δεν έχει να κάνει με τις μικρές κοινωνίες. Εγώ τους βλέπω σαν ήρωες μιας ταινίας του Κασσαβέτη, οι οποίοι, ενώ βρίσκονται σε πόλεις, είναι πάντα σε ένα οριακό σημείο. Βιώνουν μια συνεχόμενη παράλογη κατάσταση, δηλαδή τη ζωή. Οχι με τρόπο μπεκετικό αλλά τσεχοφικό: με τραγικότητα, με γελοιότητα, με χιούμορ. Δεν συμφωνώ με όλη αυτή τη μονομερή αντιμετώπιση των ηρώων του Τσέχοφ στο θέατρο τα τελευταία χρόνια. Δεν είναι μόνο τραγικά πρόσωπα οι ήρωές του».

Ενα επίκαιρο χαρακτηριστικό του Βάνια είναι ότι δεν αναλαμβάνει την ευθύνη του εαυτού του και κατηγορεί όλους τους άλλους για τα δεινά του.
«Είναι κάτι που το κατανοώ, γιατί συμβαίνει πολύ στους ανθρώπους. Από την άλλη, το βλέπω πάρα πολύ γύρω μου στην Αθήνα και στην Ελλάδα. Ανθρώπους-πολίτες που παραπονιούνται συνέχεια και ρίχνουν τις ευθύνες μακριά από τους ίδιους. Εχει μια ευκολία, αν και δείχνει ανωριμότητα. Αυτός είναι και ο λόγος που φτιάξαμε την ομάδα Blitz. Δεν ήθελα να αλλάζω σκηνοθέτη από παράσταση σε παράσταση και να γκρινιάζω για τα ελαττώματά τους, όπως άκουγα αρκετούς συναδέλφους μου να κάνουν. Ηθελα να αναλάβω την ευθύνη του εαυτού μου».

Τα τελευταία δύο χρόνια ταξιδέψατε πολύ με τους Blitz στο εξωτερικό, φαντάζομαι ότι πλέον μπορείτε να ζείτε από τη δουλειά σας.
«Μετά από δέκα χρόνια που δουλεύουμε (η ομάδα ιδρύθηκε το 2004), τα τελευταία δύο χρόνια που ταξιδεύουμε και πληρωνόμαστε από τα φεστιβάλ της Ευρώπης, εξάγοντας ουσιαστικά τέχνη, μπορούμε και ζούμε καλά. Μέχρι πριν είχαμε τεράστια προβλήματα. Εχουμε δουλέψει όλοι μας κατά καιρούς σε μπαρ και σε καφέ. Τώρα, την παράσταση στο Θέατρο Τέχνης δεν έχουμε λεφτά να την κάνουμε - το θέατρο δεν επιχορηγείται - και θα κάνουμε μια συμπαραγωγή με ένα θέατρο στη Γαλλία (Comedie de Reims) με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Λουντοβίκ Λαγκάρντ. Οπότε δεν έχουμε "λύσει το πρόβλημά μας". Αυτό έχει συμβεί με εμάς και μπορώ να πω ότι πρόκειται για το πολύ καλό σενάριο».

Στο εξωτερικό κυνήγησες τη «διεθνή καριέρα»;
«Δεν κυνήγησα ποτέ αυτό που λέμε "καριέρα" είτε εδώ είτε στο εξωτερικό. Δεν έστειλα βιογραφικά, δεν πήγα σε κάστινγκ ή σε οντισιόν. Εχω διαλέξει έναν τρόπο να κινούμαι που έχει να κάνει με τους ανθρώπους με τους οποίους μού αρέσει να δουλεύω. Πάντα έτσι ήταν και δεν σκοπεύω να το αλλάξω».

Δεν έκανες οντισιόν για τον «Κυνόδοντα»;
«Οχι, με πήρε ο Γιώργος Λάνθιμος τηλέφωνο. Με είχε δει στο θέατρο».
  
Υπάρχει μερίδα του κοινού που πιστεύει ότι ο ελληνικός κινηματογράφος έχει υπεραναλύσει την προβληματική δομή της ελληνικής οικογένειας. Εσένα ποια είναι η άποψή σου;
«Ο ελληνικός κινηματογράφος κάνει πολύ καλά που ασχολείται με την ελληνική οικογένεια. Γιατί η οικογένεια είναι ένας από τους πυρήνες κάθε κοινωνίας. Η ελληνική κοινωνία αυτή τη στιγμή είναι άκρως ρατσιστική, σεξιστική, ομοφοβική, φασιστική και συντηρητική. Αυτό σημαίνει πως η ελληνική οικογένεια έχει συνδράμει ουσιαστικά και καταλυτικά σε αυτό. Είναι εστία βίας, κομπλεξισμού, αμορφωσιάς, επαρχιωτισμού, καταπίεσης, καφρίλας, ισοπέδωσης και υποκρισίας».

*Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 5 Οκτωβρίου 2014




ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Συνεντεύξεις περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (21)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    παρτο αλλιως μανταμ | 12/09/2016 19:13
    Ποσα κομπλεξ μαζεμενα..Μια χαρα ειναι η Ελληνικη κοινωνια,,ειδαμε τις ''προηγμενες'' κοινωνιες της βλαχοευρωπαιας πεδιλοκαλτσας....Αυτος ο συντηρητισμος κρατα ενωμενη και με συνοχη την κοινωνια μας.Η αξεπεραστη Ελληνικη οικογενεια.
    απλυτη πεδιλοκαλτσα;
    απάντηση01
     
     
    Τραβάτε με κι ας κλαίω | 04/12/2014 13:36
    Το θέμα είναι να μην ανέβει κανείς στο καλάμι. Ετσι και το καβαλήσει,τρέχει με χίλια... Κρίμα.
    δε με πείθει
    απάντηση466
     
     
     
    χωρίς σχόλια | 25/11/2014 09:14
    Επιτέλους και μια ηθοποιό που δεν πάσχει από μεγαλοστομία. Γιατί είχαμε βαρεθεί τα γκομενάκια που σπρώχνονται ατάκτως από παντού. Κι ένας σοβαρός άνθρωπος. Και σκηνοθέτες που δεν είναι φίλοι (τέως) πρωθυπουργών. Τώρα βεβαια διαβάζοντας τα σχόλια, είναι να ξερνάς, αλλά λίγο αν είσαι παρατηρητικός θα διαπιστώσεις όπου οπουδήποτε υπάρχει βήμα, ο κάθε πικραμένος (από άσχετο λόγο) ξερνάει και τη χολή του, ανεξαρτήτως θέματος, τον αφορά, δεν τον αφορά. Α ρε Νεοέλληνα, μια φορά άνθρωπος δε θα γενείς ποτέ.
    Ντουντού
    απάντηση1156
    Απαντήσεις  1 | Εμφάνιση όλων
     
     
    θα περιμενω | 09/10/2014 16:06
    θα περιμενω και τη συνεντευξη της οταν θα κανει τα πρωτα μποτοξ,οταν θα τρεξει να βρει καποιο ρολο σαν τοσες αλλες ξεπεσμενες και οχι εκτος συναγωνισμου ,τοτε που θα εκτιμα τη συντροφικοτητα και τα καθημερινα της ελληνικης κοινωνιας......διοτι καποιος ελληνας ταλαιπωρος μπαμπας την πληρωσε και αυτη τη κουλτουρο-γκομενα.....!!!!
    hlias
    απάντηση7136
     
     
     
    ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΣ ΤΩΡΑ | 08/10/2014 02:07
    ΕΝΩ ΕΣΥ Η ΕΒΡΑΙΑ ΚΑΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΣΟΥ ΔΕΝ ΕΙΣΑΣΤΕ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΕΣΤΙΑ ΜΟΛΥΣΜΑΤΟΣ ,,,ΙΣΕ ΜΙΑΣΜΑ
    LEO
    απάντηση2376
    Απαντήσεις  2 | Εμφάνιση όλων
     
     
    Και σεξισμος και έλλειψη ελευθεριας | 08/10/2014 00:49
    Η ελληνική οικογένεια ειναι ολα αυτά αλλα ειναι κι αλλα που δεν ακούγονται εδώ. Κυρίως, ειναι το θεμέλιο μιας κοινωνίας που ταλανίζεται και ειναι το μόνο που ακόμα καλα κρατεί. Με ολα τα κουσούρια του. Οταν ζεις στο εξωτερικό η οπτική σου για τα πράγματα αλλάζει, οχι προς το περισσότερο η λιγότερο σωστό, απλά διαφοροποιείται. Σε καθε περίπτωση πρεπει να βάζει κανεις ερωτηματικά και να μην εκφράζεται απόλυτα. Συμφωνώ με το οτι υπάρχει έντονος σεξισμος απέναντι στις γυναίκες στην ελληνική κοινωνία και σέβομαι την ελευθερία για την οποια μιλάει.
    dn
    απάντηση3581
     
     
    Η αλήθεια είναι πικρή! | 07/10/2014 22:53
    Εξαιρετική συνέντευξη! Συμφωνώ με τις απόψεις της κυρίας Παπούλια. Η ελληνική οικογένεια και η ελληνική κοινωνία είναι υποκριτική και ρατσιστική. Η νέα γενιά πάντως διαφέρει, είναι περισσότερο ειλικρινής.
    Μαρία Συράκου
    απάντηση4892
     
     
     
    απαπα.... | 07/10/2014 18:38
    προφανως η εν λογω κυρία, δεν εχει ζήσει στο εξωτερικο να δει τι γινεται εκει...
    μπαμπης
    απάντηση7538
    Απαντήσεις  1 | Εμφάνιση όλων
     
     
    αγια ελληνικη οικογενεια | 07/10/2014 18:17
    έχει δίκιο σε αυτά που λέει...απλά οι Έλληνες ντρέπονται να παραδεχτούν την ανατολίτικη νοοτροπία τους...υποκρισία, συμπεριφορές μέσα σε στεγανά είναι αυτά που τη χαρακτηρίζουν...μικροαστισμός, περηφάνια για την 30χρονη αγνή παρθένα κόρη που θα πάει άσπιλη κι αμόλυντη στο κρεβάτι του συζύγου της, λες και δεν έχει αξία διαφορετικά...και πολλά άλλα στοιχεία που κάνουν εμετική την ελληνική οικογένεια...
    ανατολιτης ελληνας
    απάντηση4592
     
     
    Και μας τι μας ενδιαφέρει; | 07/10/2014 15:50
    Και μας τι μας ενδιαφέρει η άποψη της κάθε κουτσο-όμορφης σταρλετίτσας πού βρήκε ΜΜΕ να κάνει το κομάτι της...Σόρυ δεν χαλάω ούτε δευτερόλεπτο να ασχοληθώ άλλο! Ελεος ΒΗΜΑ!
    Lionheart
    απάντηση9150
     
     
    Δεν κατάλαβα..... | 07/10/2014 15:43
    Μπα. Τι μας λέτε; Εγώ ειμαι παντρεμένος με την γυναίκα μου 36 χρόνια και τα περνάμε ωραία σε καθημερινή βάση. Ίσως γιατί στήν νεανική μου ηλικία είχα "γνωρίσει" πολλές σαν και εσένα που με ανάγκασαν να εκτιμήσω και να αγαπήσω πολύ περισσότερο την γυναίκα μου. Μια απλή ερώτηση; Ξέρεις να ανοίγεις φύλλο και να φτιάχνεις πίτες; Αν οχι ξεκίνησε απο τα βασικά για να σε έχει ο σύντροφος σου στα οπα οπα-:)!!!!!!
    Μήπως θέλεις να γίνεις αντράκι....
    απάντηση9765
     
     
    Πω Πω | 07/10/2014 15:41
    Μεγαλόστoμες απόψεις από παγκοσμίους αγνώστους καλλιτέχνες
    Ορέστης Παπαδόπουλος
    απάντηση9751
     
     
     
    Αυτη η ίδια | 07/10/2014 12:54
    Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: Ή είχε πολύ δύσκολα παιδικά χρόνια, ή δεν έχει μοχθήσει ποτέ να φτιάξει μια σωστή οικογένεια. Γιατί ο ποταμός χυδαιότητας και απαξίωσης που εκφράζει αντανακλά την ίδια.
    eΠολιτης
    απάντηση140102
    Απαντήσεις  1 | Εμφάνιση όλων
     
     
    καθόλου | 07/10/2014 10:23
    Η Ελληνική κοινωνία δεν είναι καθόλου ρατσιστική,καθόλου ομοφοβική,καθόλου φασιστική και καθόλου συντηριτική... εν συγκρίσει με άλλες κοινωνίες άλλων δογμάτων και πεποιθήσεων. Μάλλον εσείς είστε ετεροφοβική, Πάψτε πιά να μας ενοχοποιείτε άνευ λόγου και ουσίας. Καλημέρα σας...
    georgios
    απάντηση134121