Στο διάστημα των εορτών, όταν δεν έκανα κρας τεστ στα μελομακάρονα των μισών ζαχαροπλαστείων και φούρνων της Αθήνας και δεν έτρωγα τουλάχιστον μια μπουκιά από κάθε (βετζετέριαν) πιάτο που περνούσε μπροστά μου, παρακολουθούσα με ιδιαίτερη περιέργεια τα τελευταία επεισόδια διχασμού της ελληνικής διαδικτυακής δημόσιας σφαίρας, αφενός για την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή με θέμα τη ζωή του Ιωάννη Καποδίστρια, αφετέρου για το αν πρέπει να κρίνουμε την Μπριζίτ Μπαρντό για την ομορφιά, τις ταινίες, τη φιλοζωία ή τις ακροδεξιές θέσεις της.
Στα γαλλικά
Θα είχε πολύ ενδιαφέρον, αν υπήρχε κάποιου είδους μετά θάνατον ζωή, να ακούς να συζητούν ο Καποδίστριας με την Μπαρντό, πιθανότατα στα γαλλικά, αναλύοντας εναλλάξ την τέχνη του κινηματογράφου και της πολιτικής. Σίγουρα ο διάλογός τους θα είχε μεγαλύτερη πιθανότητα να λειτουργήσει ως ανταλλαγή απόψεων από ό,τι οι παράλληλοι μονόλογοι που κατακλύζουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Δηλαδή, θα μπορούσες να φανταστείς τον Καποδίστρια να αναλογίζεται «χμ, ενδιαφέρουσα η άποψη ότι γίνεται κατάχρηση του γκρο πλαν στον σύγχρονο κινηματογράφο» ή την Μπαρντό να λέει «α, αυτοί είναι οι σκοποί τους οποίους εξυπηρετεί η δημιουργία καντονιών σε μια χώρα».
Αντίθετα, ομολογώ ότι δεν μπορώ να φανταστώ να διατυπώνω ή να διαβάζω αυτή την πρόταση: «Πολύ διαφωτιστική η απάντησή σου. Παραδέχομαι ότι δεν είχα φανταστεί όλες τις παραμέτρους προτού πω τη βιαστική άποψή μου για ένα θέμα που στην πραγματικότητα δεν ξέρω. Σε ευχαριστώ που με βοήθησες να έχω περισσότερα στοιχεία για κάτι». Ε, ναι. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ένας τόπος όπου κάτι τέτοιο είναι λιγότερο πιθανό από έναν διάλογο μεταξύ Μπαρντό και Καποδίστρια.
Φαντάζομαι ότι αυτές οι διαδικτυακές έριδες θα είναι εξαιρετικά διασκεδαστικές και για την κυβέρνηση. Σε ένα πολιτικό σύστημα που βασίζεται τόσο πολύ στην εικόνα (όσο τεχνητή και επιτηδευμένη κι αν είναι αυτή), πρέπει να είναι μια μικρή ανάσα το ότι μπαίνοντας σε μια προεκλογική χρονιά, αντί να συζητούμε το γιατί αργοπεθαίνει (ή γοργοπεθαίνει) ο αγροτικός τομέας, ασχολούμαστε με το γιατί ο Σμαραγδής έκανε το ένα και δεν έκανε το άλλο και με το αν ο Θεός έπλασε τη γυναίκα ή μια ξενοφοβική υποστηρίκτρια της Λεπέν.
Και βέβαια ένα ακόμη ζήτημα είναι η ίδια η πλατφόρμα όπου αναπτύσσεται αυτός ο κατ’ ευφημισμόν διάλογος. Συγχωρήστε μου την καχυποψία για το πώς λειτουργεί το σύστημα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης (το οποίο είναι σίγουρο ότι μπορεί «να πειραχτεί» με διάφορα φίλτρα – και όχι από αυτά που χρησιμοποιήσαμε για καλύτερες φωτογραφίες δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο), αλλά δεν μου βγάζετε από το μυαλό ότι αυτή την περίοδο στην Ελλάδα είναι πολύ πιο «ορατή» μια ανάρτηση για τις ατέλειες του «Καποδίστρια» και για την «αδικία» που υφίσταται η Μπαρντό, παρά μια αντίστοιχη που περιέχει τις λέξεις «αγρότες», «ΟΠΕΚΕΠΕ» ή «Τέμπη».
Στην ταινία «Εκτη αίσθηση» η φράση-κλειδί που απηύθυνε στον Μπρους Γουίλις ο νεαρός συμπρωταγωνιστής του Χάλεϊ Τζόελ Οσμεντ (που δεν θέλω να σας στενοχωρήσω, χρονιάρες μέρες, αλλά είναι πια σχεδόν 38 ετών) ήταν «Βλέπω νεκρούς ανθρώπους».
Θόρυβος
Φοβάμαι ότι σε ανάλογες μεταφυσικές αναζητήσεις επιδίδονται οι αναρτήσεις που κατηγορούν ή υπερασπίζονται τους νεκρούς και (στη συγκεκριμένη συγκυρία) τους βιογράφους τους. Αποτέλεσμα; Αφενός η παραγωγή ενός περιεχομένου το οποίο, όπως συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις, λέει περισσότερα για τον δημιουργό του παρά για το θέμα που πραγματεύεται.
Αφετέρου η παρουσία αρκετού θορύβου, ώστε να μένουν στην αφάνεια τα ζητήματα που αφορούν τους εναπομείναντες ζωντανούς. Οπως, ας πούμε, η ακρίβεια, η έλλειψη εμπιστοσύνης στη Δικαιοσύνη, η ποιότητα της δημοκρατίας και διάφορα άλλα που είναι σχετικά δύσκολο να γίνουν ταινία και ακόμα πιο δύσκολο να σπάσουν ταμεία…
