Ξεπέρασε υπερβολικά το ένα τέταρτο δημοσιότητας που της αναλογούσε η ατάκα του Γιάνη Βαρουφάκη, ότι πριν από κάποιες δεκαετίες είχε κάνει χρήση συγκεκριμένου ναρκωτικού στο Σίδνεϊ.
Μεγάλη συνεισφορά σε αυτό είχε η αντίδραση του Αδωνη Γεωργιάδη, ο οποίος καυτηρίασε τις δηλώσεις του, ενώ με το γνωστό του γλαφυρό ύφος και εξαντλώντας τα όρια της αστικής ευγένειας και του πολιτικού πολιτισμού του αποκάλεσε «καραγκιόζη» τον γραμματέα του ΜέΡΑ25.
Καραγκιόζης, ως γνωστόν, είναι αυτός που έχει μαύρα μάτια. Και η αλήθεια είναι ότι κάναμε μαύρα μάτια και εμείς μέχρι να ακούσουμε κάποια κυβερνητική αντίδραση σε όσα κατά καιρούς καταλογίζει το ΜέΡΑ25 στην κυβέρνηση. Αλλά όχι. Ηταν τελικά μια δήλωση για χρήση ναρκωτικών πριν από 3-4 δεκαετίες, σε άλλη ήπειρο, που έκανε τον υπουργό Υγείας να αναφερθεί στον Βαρουφάκη για να χαϊδέψει τα αφτιά των δεξιών ψηφοφόρων του. Ε, ίσως και για να πλήξει εμμέσως τον επανακάμψαντα στην κεντρική πολιτική σκηνή Αλέξη Τσίπρα.
Τέλος; Οχι!
Και κάπου εκεί θα μπορούσε να είχε τελειώσει αυτή η ιστορία: Ενας αρχηγός μικρού κόμματος σε μια χαλαρή συζήτηση μιλά για μια παρανομία που είχε κάνει πριν από 35 χρόνια για να το παίξει «cool θείος» και ένας υπουργός γνωστός για τον – ας πούμε – ιδιαίτερο χαρακτήρα του αντιδρά έντονα ώστε να είναι στην επικαιρότητα και κατά τη διάρκεια της μεταχριστουγεννιάτικης ραστώνης. Πέφτει η αυλαία, ανάβουν τα φώτα, τελειώνει ένα ακόμη επεισόδιο του ελληνικού πολιτικού θεάτρου.
Κι όμως όχι! Για αυτές τις δηλώσεις του ο Γιάνης Βαρουφάκης δέχτηκε κλήση για προκαταρκτική εξέταση στην Υποδιεύθυνση Δίωξης Ναρκωτικών έπειτα από παραγγελία του εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών. Τα βασικά συμπεράσματα είναι δύο: Πρώτον, το μικρό όνομα του Βαρουφάκη γράφεται επισήμως με δύο «ν». Δεύτερον, η ελληνική Δικαιοσύνη και η έννοια της δικαιοσύνης στην Ελλάδα διαπνέονται από εξαιρετικό αυτοσαρκαστικό χιούμορ.
Διότι μόνο ως τέτοιο μπορώ να δω να εγκαλείται κάποιος για «διαφήμιση ναρκωτικών» επειδή περιγράφει κάτι που έκανε τον 20ό αιώνα, τη στιγμή που τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα έχουν συμβεί μεταξύ άλλων τα εξής: Αρχειοθετείται, όσον αφορά την εμπλοκή του κράτους, η υπόθεση των υποκλοπών από τον Αρειο Πάγο και στη δίκη των ιδιωτών οι μισοί μάρτυρες εμπλέκουν ΕΥΠ και Intellexa.
Στο δυστύχημα των Τεμπών, ανάμεσα στα προσκόμματα στις προσπάθειες των συγγενών να μάθουν γιατί έχασαν τους οικείους τους και τις πολιτικές μεθοδεύσεις για να ξεπεταχτεί η υπόθεση, ξεχωρίζει το ότι εισαγγελέας διάβασε δικογραφία 60.000 σελίδων σε μία εβδομάδα – και χωρίς χρήση κάποιας διεγερτικής ουσίας. Στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, ευτελίστηκε η Βουλή (και όχι μόνο) με τις περίφημες «επιστολικές ψήφους» κατά της Προανακριτικής για Βορίδη. Και όλα αυτά έγιναν μέρα μεσημέρι. Φαντάσου τι γίνεται για υποθέσεις που δεν είναι στην επικαιρότητα ή αφορούν μειονότητες, όπως ο φόνος του Ρομά Νίκου Σαμπάνη το 2021, όταν ο τότε υπουργός πανηγύριζε που «η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη έκρινε και αποφάσισε να αφεθούν ελεύθεροι οι επτά αστυνομικοί χωρίς κανέναν περιοριστικό όρο».
Λαϊκισμός
Αλλά και στον «κλάδο» των ναρκωτικών να μείνουμε, είναι μια καλή ευκαιρία να λαϊκίσουμε, αναφέροντας ότι (εύλογα και ορθά) δεν είχε κουνηθεί φύλλο όταν δύο χρόνια προτού εκλεγεί δήμαρχος Αθηναίων ο Κώστας Μπακογιάννης ομολογούσε ότι μικρός είχε «κάνει μπάφο», συμπληρώνοντας, σε μια ανάλογης χαλαρότητας συνέντευξη με αυτή του Βαρουφάκη, ότι «στα οικογενειακά τραπέζια μερικές φορές έχει αισθανθεί την ανάγκη να ξανακάνει».
Θα ήταν πραγματικά αρκούντως αστεία όλα αυτά αν δεν κρίνονταν ανθρώπινες ζωές, αλλά και η ποιότητα της δημοκρατίας σε μια χώρα που, πιο συχνά από ό,τι θα έπρεπε και πολύ επιλεκτικά, «δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών».
