Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που περνούν και αφήνουν πίσω τους στιγμές. Και υπάρχουν και εκείνοι που αφήνουν ρυθμό· έναν παλμό που γίνεται συνήθεια, που μπαίνει στη ζωή σου αθόρυβα και, όταν χαθεί, καταλαβαίνεις πόσο βαθιά είχε ριζώσει. Ο Μοχάμεντ Σαλάχ δεν ήταν ποτέ απλώς μια σειρά από highlights. Ηταν η επανάληψη. Η σταθερότητα. Η βεβαιότητα ότι κάθε εβδομάδα, κάπου εκεί δεξιά, κάτι θα συμβεί. Στη φανέλα της Λίβερπουλ δεν φόρεσε απλώς τον αριθμό του. Φόρεσε την προσδοκία και την έκανε πραγματικότητα μέχρι που η υπέρβαση έγινε ρουτίνα. Γκολ στο «Ανφιλντ» με τη γνώριμη κίνηση προς τα μέσα, εκείνη η μικρή παύση πριν το τελείωμα και μετά η έκρηξη. Οχι μία φορά. Αμέτρητες. Αυτή η συνέπεια έμοιαζε να λειτουργεί εις βάρος του. Γιατί στο ποδόσφαιρο, η έκπληξη δοξάζεται περισσότερο από τη διάρκεια. Κι ο Σαλάχ, με το που ήρθε από τη Ρόμα, έκανε το δύσκολο να μοιάζει φυσιολογικό. Εβαζε πάνω από 25 γκολ τη χρονιά σαν να ήταν κάτι απλό, σχεδόν αναμενόμενο. Οταν κάτι γίνεται αναμενόμενο, παύει να εντυπωσιάζει κι αυτό είναι άδικο.

Και έξω από το γήπεδο

Ισως γι’ αυτό δεν πλησίασε όσο θα έπρεπε την κορυφή του κόσμου. Το Ballon d’Or δεν τον αγκάλιασε ποτέ όπως άξιζε. Οχι γιατί του έλειπε η ποιότητα ή η επιρροή στο παιχνίδι. Ισως δεν ήταν… θορυβώδης. Δεν έχτισε έναν μύθο γεμάτο δηλώσεις και ένταση. Εχτισε κάτι πιο ήσυχο, αλλά πιο ουσιαστικό: μια κληρονομιά μέσα στο γήπεδο. Και έξω από αυτό, όμως, ο Σαλάχ έδειξε ένα άλλο πρόσωπο, εξίσου σημαντικό. Στην πατρίδα του, την Αίγυπτο, χρηματοδότησε την κατασκευή σχολείων και νοσοκομείων στο χωριό του, το Νάγκριγκ. Προσέφερε ασθενοφόρα, εξοπλισμό και οικονομική ενίσχυση σε οικογένειες που το είχαν ανάγκη. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, στήριξε οικονομικά το εθνικό σύστημα υγείας, αποδεικνύοντας ότι η επιρροή του δεν περιοριζόταν στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Δεν χρειάστηκε να φωνάξει για να ακουστεί. Δεν χρειάστηκε να προκαλέσει για να ξεχωρίσει. Ηταν πάντα εκεί, με μια ταπεινότητα που σπανίζει σε τέτοιο επίπεδο.

Χάνεται η βεβαιότητα

Τώρα που το αντίο πλησιάζει, το «Ανφιλντ» θα μοιάζει διαφορετικό. Οχι επειδή φεύγει απλώς ένας μεγάλος παίκτης. Αλλά γιατί φεύγει κάτι πιο άπιαστο: μια συνήθεια. Ενα τραγούδι που έπαιζε κάθε εβδομάδα και έγινε μέρος της καθημερινότητας. Και τα τραγούδια αυτά δεν αντικαθίστανται. Δεν αγοράζονται. Δεν αντιγράφονται. Η Λίβερπουλ δεν χάνει απλώς έναν σκόρερ. Χάνει τη βεβαιότητα. Την απειλή που δεν εξηγείται εύκολα με αριθμούς, όσο εντυπωσιακοί κι αν είναι αυτοί. Και ίσως, χρόνια μετά, όταν η σκόνη θα έχει καθίσει, να γίνει πιο καθαρό αυτό που τώρα κάποιοι διστάζουν να παραδεχθούν. Οτι ο Σαλάχ θα πάρει θέση δίπλα στον Κίγκαν, τον Νταλγκλίς και τον Τζέραρντ, αλλά με μια διαφορά: ήταν ένας από εκείνους που έκαναν το μεγαλείο να μοιάζει απλό και γι’ αυτό δεν εκτιμήθηκε όσο άξιζε.