Υπάρχουν πολλές ομοιότητες μεταξύ της οικονομικής και εξωτερικής πολιτικής των αραβικών χωρών του Κόλπου και των αντίστοιχων δικών μας, όπως δείχνουν να διαμορφώνονται εσχάτως. Οι χώρες αυτές επέλεξαν έναν τύπο ανάπτυξης που συνεπαγόταν και προϋπέθετε πως θα ήταν, ταυτοχρόνως, και «στρατηγικοί» εταίροι των Ηνωμένων Πολιτειών στην περιοχή. Και το σχέδιό τους, για ένα χρονικό διάστημα φάνηκε να πετυχαίνει. Πλην όμως, παρά την αφοσίωσή τους, η μεγάλη τους σύμμαχος δεν έλαβε υπ’ όψιν της τις παρακλήσεις τους να μην προκαλέσει πόλεμο στην περιοχή.
Και μετά, όταν οι πολεμικές επιχειρήσεις ξεκίνησαν, εν πολλοίς ορμώμενες από τις στρατιωτικές βάσεις που φιλοξενούσαν οι εν λόγω χώρες στο έδαφός τους, οι ΗΠΑ αποδείχθηκε πως δεν ήταν σε θέση να τις υπερασπιστούν αποτρέποντας τα πλήγματα των Ιρανών. Σήμερα οι χώρες αυτές έχουν ήδη οπισθοδρομήσει οικονομικά κάποιες δεκαετίες και ενώ ο πόλεμος δεν έχει ακόμη τελειώσει, κανείς δεν ξέρει πότε και αν θα επανέλθουν στην προτέρα κατάσταση.
Εάν αναρωτηθεί κάποιος τι σχέση μπορεί να έχει αυτό με τη χώρα μας, η απάντηση είναι πως έχει σχέση διότι με τον ίδιο τρόπο και την ίδια γεωπολιτική, αλλά και οικονομική φιλοσοφία δείχνει να πορεύεται, σήμερα η Ελλάδα. Αγωνίζεται να είναι ένας ευπειθής και επισπεύδων σύμμαχος, και ως εκ τούτου, καθ’ υπόθεσιν, «προστατευόμενος», ενώ επίσης έχει τον συμπληρωματικό ρόλο, ή τον διεκδικεί, του διασκεδαστή, του επίδοξου διαμετακομιστικού κόμβου και του μεταπράτη. Δηλαδή η εκ των πραγμάτων προκύπτουσα οικονομική στρατηγική εμπλέκεται πλήρως και συναρτάται με τη στρατηγική ασφαλείας. Η εμπειρία των χωρών του Κόλπου, όμως, δείχνει ότι, αν όλη αυτή η «συμπληρωματική» οικονομία δεν είναι δευτερεύουσα πλευρά της εθνικής σου ύπαρξης, με πρωτεύουσα πλευρά μία ρωμαλέα εθνική οικονομία που στηρίζεται σε μία ισχυρή παραγωγική βάση (και, συνεπώς, ισχυρή εγχώρια πολεμική βιομηχανία), τότε πρόκειται για μία πολύ επισφαλή κατάσταση. Διότι ο «προστατευόμενος», «ευπειθής» σύμμαχος είναι, τελικά, ο πρώτος υποψήφιος προς ανάλωση σε εποχή κρίσης.
Βεβαίως η Ελλάδα καλώς βρίσκεται σήμερα στη «σωστή πλευρά της Ιστορίας», διότι, ούτως ή άλλως, δεν υπήρχε κάπου αλλού να πάει. Είναι όμως εμφανές ότι αυτό δεν αρκεί! Αποτελεί «αναγκαία» συνθήκη ασφαλείας, αλλά όχι «ικανή». Η πορεία της χώρας διά μέσου της γεωπολιτικής πραγματικότητας της εποχής μας πρέπει και μπορεί να καθορίζεται κατά κύριο λόγο από τη δύναμή της στην αποτροπή και στην προάσπιση της εθνικής της κυριαρχίας. Οποια και να είναι σήμερα αυτή η δύναμη αποτροπής, είναι απαραίτητο να ενισχυθεί ακόμα περισσότερο και σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό.
Και αυτό δεν μπορεί να συμβεί ερήμην της κοινωνίας και των οικονομικών δυνατοτήτων της χώρας. Μία ισχυρή παραγωγική βάση είναι απολύτως απαραίτητη για την εξασφάλιση πραγματικής στρατιωτικής ισχύος – και πραγματικών συμμαχιών. Την εθνική ασφάλεια στην Ελλάδα σήμερα προάγει και υποστηρίζει πραγματικά μόνο όποιος ενεργεί για την παραγωγική ανάταξη, αγωνιζόμενος εναντίον της διαφθοράς, του παρασιτισμού και της παραλυσίας που την κατατρύχουν και υπονομεύουν την οικονομική της ανάπτυξη. Η οικονομική και παραγωγική δύναμη μιας χώρας είναι η θεμελιώδης προϋπόθεση της εθνικής της ασφάλειας.
Οι κ.κ. Δημήτρης Α. Ιωάννου και Χρήστος Α. Ιωάννου είναι οικονομολόγοι.
