O πιανίστας Γιώργος Κωνσταντίνου προέρχεται από καλλιτεχνική οικογένεια. Γιος – και συνονόματος- του γνωστού ηθοποιού κι εγγονός του τενόρου Μιχάλη Κωνσταντίνου, οι επαγγελματικές επιλογές του θα μπορούσαν να θεωρηθούν και θέμα γονιδίων.
Ωστόσο, ο ίδιος λέει πως άρχισε ν΄ασχολείται με τη μουσική μάλλον τυχαία.«Κάποια στιγμή κάθισα σ΄ένα πιάνο, αργότερα πήγα στο Ωδείο όπου φαίνεται πως έδειξα κάποιο ταλέντο κι έτσι κάπως τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους» λέει και συνεχίζει: «Σιγά σιγά ερωτεύτηκα το πιάνο και πολύ αργότερα αποφάσισα ν΄ασχοληθώ επαγγελματικά. Η μητέρα μου ήταν αυτή η οποία μου το εμφύσησε. Ο πατέρας μου ήταν επίσης ένθερμος υποστηρικτής και το θεωρούσε κάτι πολύ σημαντικό. Από τη μια καμάρωνε, από την άλλη με ενθάρρυνε να φύγω στο εξωτερικό καθώς εδώ στην Ελλάδα το ενδιαφέρον για την κλασική μουσική είναι μηδαμινό…»Ο 32χρονος, σήμερα, πιανίστας σπούδασε στο εξωτερικό αλλά, τελικά, επέστρεψε στην Ελλάδα. «Η σκέψη του να επιχειρήσω να ζήσω σε μια από τις πρωτεύουσες της κλασικής μουσικής έχει περάσει από το μυαλό μου και μπορώ να πω πως καμιά φορά επανέρχεται» εξομολογείται ο ίδιος. «Ωστόσο, ίσως δεν έχω επιδείξει το ανάλογο θάρρος. Από την άλλη, εδώ υπάρχει η οικογένειά μου, η κοπέλα μου, όλ΄αυτά που με στηρίζουν…»
Θα ερμηνεύσει “ζωντανά” 25 έργα των Γιώργου Κουμεντάκη και Γκιόργκι Λίγκετι παραθέτοντάς τα αντιστικτικά με ηχογραφημένα ερωτικά ποιήματα των Καβάφη, Κάμινγκς, Ολντς και Μπουκόφσκι: «Γενικότερα μου φαίνεται δελεαστικό να συνδυάζω πράγματα τόσο μέσα στην ίδια τη μουσική όσο και μεταξύ των τεχνών» λέει και την επόμενη στιγμή εξηγεί: «Μ΄αυτόν τον τρόπο πειραματίζομαι, αλλά και μαθαίνω πράγματα. Στην προκειμένη περίπτωση πρόκειται για δύο πολύ διαφορετικούς μουσικούς κόσμους που με τη σειρά τους μας οδηγούν στην αναζήτηση ποιητικών τοπίων της ανθρώπινης σεξουαλικότητας. Πρόκειται για δυο μορφές έκφρασης που εναλάσσονται αλλά και συγκρούονται βίαια. Το τρυφερό, για παράδειγμα, συναντά το χυδαίο, το μηχανικό συναντά το ρομαντικό και το τρυφερό…»
