από metereologos.gr
Τρίτη 17 Ιουλίου 2018
 
 

Τα παθήµατα να γίνουν µαθήµατα

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 


Υπάρχουν προσωπικά βιώµατα και εµπειρίες που προσφέρουν σοβαρές ενδείξεις, αλλά και αποδείξεις, για την εξαγωγή συµπερασµάτων, που και αυτά έχουν τη δική τους βαρύτητα και αξιοπιστία παρά το γεγονός ότι δεν έχουν υποστεί τη βάσανο της στατιστικής ανάλυσης.

Με την ευκαιρία λοιπόν της εφαρµογής του νέου νόµου για την Ανωτάτη Παιδεία θέλησα να εκθέσω τις προσωπικές µου εµπειρίες όταν αποφάσισα να διεκδικήσω την Προεδρία της Ιατρικής Σχολής στις αρχές της περασµένης δεκαετίας.

Κίνητρο ήταν η επιθυµία µου να προσφέρω την εµπειρία µου στη ∆ιοίκηση της Ιατρικής Σχολής. Θα αποδεχθώ όµως ακόµη και τη «µοµφή» του κινήτρου της προσωπικής φιλοδοξίας. Από προσωπική µου πληροφόρηση, αλλά και από συστάσεις φίλων, κατάλαβα ευθύς εξαρχής ότι ήταν αδύνατη η εκλογή αν δεν είχα την υποστήριξη των φοιτητικών παρατάξεων, αλλά και τις ευλογίες των κοµµάτων που εκπροσωπούσαν.

Αρχισα από τη Χαριλάου Τρικούπη, που ήταν εξάλλου και το κυβερνών κόµµα. Με υποδέχθηκε υψηλόβαθµο στέλεχος.

Με παρακάλεσε να επικοινωνήσω µαζί του την επόµενη ηµέρα. Ετσι και έπραξα. Με ιδιαίτερα προσεγµένο - πολιτικό λόγο µε πληροφόρησε ότι δεν θα µπορούσε να δεσµευθεί αναφορικά µε την υποστήριξη της εκλογής µου από τη φοιτητική συντεχνιακή οµάδα του κόµµατος, χωρίς να µου δώσει βέβαια άλλη εξήγηση. Υπέθεσα τότε ότι δεν θα ήµουν ιδιαίτερα αρεστός στους κοµµατικούς µηχανισµούς.

Η Ρηγίλλης ήταν πιο προσιτή για µένα, µια και το αρµόδιο υψηλόβαθµο στέλεχος ήταν κατά κάποιον τρόπο γνωστός µου. Αφού µου ετόνισε τις άριστες εντυπώσεις που είχε για το πρόσωπό µου µού ανακοίνωσε ότι του ήταν αδύνατο να δεσµευθεί για µένα, µια και είχε υποσχεθεί υποστήριξη σε άλλον υποψήφιο. Πολύ αργότερα, σε κοινωνική εκδήλωση, το ίδιο στέλεχος µου εξοµολογήθηκε σε µια έκρηξη ειλικρίνειας ότι παρά το γεγονός πως µε θεωρούσε τον πιο κατάλληλο για εκείνη την εκλογή ήταν αδύνατο να µε υποστηρίξει τότε, διότι είχε στενούς οικογενειακούς δεσµούς µε άλλον συνυποψήφιό µου!

Οι φοιτητικές παρατάξεις συνήθιζαν να υποστηρίζουν µαζικά υποψηφίους και εποµένως καθόριζαν και το αποτέλεσµα µιας εκλογής, µια και αποτελούσαν το 40% του εκλεκτορικού σώµατος. Η Επιτροπή της φοιτητικής παράταξης που ήταν προσκείµενη σε µεγάλο κόµµα ήταν η πρώτη επαφή µου µε τις φοιτητικές παρατάξεις. Αφού άκουσαν µε προσοχή τις προθέσεις µου, µετά τη συζήτηση αυτή µού εκµυστηρεύθηκαν ότι θα επιθυµούσαν να µάθουν τι εγώ θα προσφέρω στην παράταξή τους, στην περίπτωση που θα µε υποστήριζαν µαζικά.

Ενιωσα αµήχανα και άβολα. Και στην ερώτησή µου τι θα ήθελαν, µου απάντησαν ότι θα επιθυµούσαν να βοηθήσω, π.χ., ορισµένους αδύνατους φοιτητές να περάσουν µαθήµατα, να βοηθήσω για την απόκτηση διατριβών αργότερα µετά την αποφοίτησή τους, να συνδράµω στη χορήγηση υποτροφιών κτλ. Από κάποιο σηµείο και µετά ήταν τόσο µεγάλη η οργή µου που έπαψα να ακούω. Στο σηµείο αυτό η συζήτησή µας τερµατίστηκε!

Παρά την απογοήτευσή µου αποφάσισα να συνεχίσω την επαφή µου µε τις παρατάξεις, και έτσι εκάλεσα τη φοιτητική παράταξη που ήταν προσκείµενη στο κυβερνών κόµµα. Με φοβερή έκπληξη διαπίστωσα ότι εδώ το πρόβληµα ήταν µεγαλύτερο και σύµπλοκο, µια και υπήρχαν φατρίες µέσα στο ίδιο κόµµα και διαφορετικές προσωποπαγείς παρατάξεις που υποστηρίζονταν από διαφορετικά κοµµατικά στελέχη. Ενιωσα πραγµατικά αηδία. Και εδώ σταµάτησε ο προεκλογικός µου αγώνας, αλλά και η προοπτική να εκλεγώ. Η διαδικασία αυτή είναι φανερό ότι είναι µια µικρογραφία για το πώς γίνονταν οι εκλογές στο χθες των διοικητικών οργάνων στο Πανεπιστήµιό µας.

Γίνεται αντιληπτό ότι τα εκλεγµένα πρόσωπα ήσαν δεσµώτες συµφερόντων και του πάρε-δώσε, άβουλοι διαχειριστές και πολλές φορές µοιραίοι των πανεπιστηµιακών υποθέσεών µας. Φυσικά δεν προτίθεµαι να κατηγορήσω κατά ουδένα τρόπο τους φοιτητές. Οι νέοι µας, άφθαρτοι και αγνοί, έπεσαν θύµατα των κοµµάτων, τα οποία δηλητηρίασαν τις ψυχές τους, χρησιµοποιώντας τις κοµµατικές φοιτητικές παρατάξεις σαν εργαλεία προβολής τους και κατά την ταπεινή µου άποψη ήταν ένα από τα µεγαλύτερα εγκλήµατα που διεπράχθησαν στο Πανεπιστήµιο.

Η ευθύνη ανήκει στα κόµµατα και αυτό ας αποτελέσει παράδειγµα προς αποφυγήν.

Ο Νέος Νόµος έχει ενδεχοµένως ατέλειες. Είναι όµως αναµφισβήτητο ότι είναι πολύ καλύτερος από τον προηγούµενο. Το Εύγε ανήκει και στα τρία κόµµατα τα οποία τόλµησαν στη Βουλή επιτέλους να συναινέσουν και να υπερψηφίσουν τον νόµο. Το Εύγε όµως αυτό θα είχε µεγαλύτερη αξία εάν το σηµερνό κυβερνών κόµµα έπραττε το ίδιο όταν η Νέα ∆ηµοκρατία έφερε παρόµοιο νόµο στην προηγούµενη Βουλή για ψήφιση.

Σαν επίλογο θα έλεγα ότι τα συµπεράσµατα είναι δικά σας και εσείς, αγαπητοί αναγνώστες, οφείλετε να τα κρίνετε.

Τα παθήµατα κάποια στιγµή πρέπει να µας γίνονται και µαθήµατα.

Ο κ. Γεώργιος Α. Ανδρουλάκης είναι καθηγητής Χειρουργικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.


ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (3)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    Λερναία Πίκρα... | 26/09/2011 11:28
    Καθηγητά, το άρθρο σας μου δημιούργησε ανάμεικτα συναισθήματα. Η περιγραφή των παθημάτων σας, στη θεμιτή προσπάθεια προσφοράς, είναι ανεπαρκέστατη ώστε να αποτελέσει ισχυρή δικαιολόγηση της λογικής του Νόμου Διαμαντοπούλου, στην τιμωρητική του διάσταση. Σπεύδω να δηλώσω ότι δε δικαιούμαι αμφιβολία ούτε για το επιστημονικό σας εύρος ούτε για την αυθεντικότητα των προθέσεων σας. Όμως, το πρόβλημα είναι ό,τι ζητήσατε αυτοβούλως την κομματική υποστήριξη για να εκλεγείτε. Χρωστάω φόρο τιμής προς τους συναδέλφους σας, όταν κατέληξα στο Αρεταίειο για τρία χειρουργεία και πολλούς μήνες εντατικής, από το stress: μετά από 42 καταλήψεις και άπειρη ασκήμια, διαλύθηκε το εσωτερικό μου "σύμπαν", κατά τη γνωμάτευση άξιων συναδέλφων. Διαλύθηκε, διότι είχα την ατυχή ιδέα να εκλεγώ και να εργασθώ, χωρίς να απευθυνθώ σε κόμμα ή τα εντεταλμένα όργανα του. Δε δικαιούσθε να γράφετε όσα γράφετε, όταν το κυρίαρχο μήνυμα των ημερών είναι η συλλογική ΤΙΜΩΡΙΑ. Τιμωρούμεθα ως χώρα διεθνώς, τιμωρούμεθα ως λαός, τιμωρούμεθα ως πανεπιστημιακοί, τιμωρούμεθα ως άτομα. Τιμωρούμεθα για όσα περιγράφετε ως προσωπικά σας παθήματα και μας καλείτε να τα κάνουμε συλλογικά μαθήματα. Όχι. Η Ελλάδα και τα ελληνικά ΑΕΙ δεν είναι Ιατρική Αθηνών -ή άλλες σχετικές Σχολές - στη διάσταση της απίστευτης εξω-κοινωνικής διασύνδεσης τους. Λυπάμαι, αλλά προσφέρετε άλλοθι στο κομμάτι της πανεπιστημιακής κοινότητας που ΔΕΝ διεκδίκησε και ΔΕΝ επέβαλε τη δέουσα μεταρρύθμιση και αμύνεται υπέρ της δήθεν καταγγελόμενης λογικής σας. Όχι, το ελληνικό Πανεπιστήμιο δεν είναι φωτοτυπία της Ιατρικής Σχολής, για την επιστημονική μαεστρία της οποίας δεν αμφιβάλλω. Λυπάμαι, αλλά η γελοιοποίηση όλων μας ανεξαιρέτως ξεκινά από το χώρο σας. Σκεφτείτε το πριν ξαναγράψετε... Παραιτήθηκα από πρύτανης όταν κόψανε τα ηλεκτρονικά περιοδικά των βιβλιοθηκών, εσείς; Η μάνα μου ρωτά: "γιατί παιδάκι τα κάνεις αυτά;"! Ντρέπομαι πλέον να δηλώνω πανεπιστημιακός. Εσείς, τί της λέτε; Θα πληρώσει 500 € εισφορά, ως 86χρονη υπάλληλος του ΕΟΤ... εσείς;
    Α Τρούμπης
    απάντηση43
     
     
    Στερνή μου γνώση... | 25/09/2011 14:54
    Σωστά, ακριβώς έτσι γίνονταν τα πράγματα στα ΑΕΙ, όπως άλλωστε συνολικά στην ελληνική κοινωνία. Και όλα αυτά με δανεικά και πολύ λίγη δουλειά. Τώρα που σφίγγουν τα λουριά παντού, όλοι βγαίνουν και εν είδει απομνημονευμάτων μας λένε πώς ήταν τα πράγματα. Ωστόσο--και εδώ δεν αναφέρομαι στον κ. Ανδρουλάκη, τον οποίο ούτε γνωρίζω ούτε γνωρίζω περί αυτού, απλώς αφορμή παίρνω από τα λεγόμενά του--πολύ λίγοι μας λένε πώς έφτασαν εκεί που έφτασαν στην πανεπιστημιακή τους καριέρα, τι σπουδές έκαναν, εάν έκαναν (πολλοί θεωρούν ότι επειδή διαθέτουν ένα διδακτορικό από κάποιο ελληνικό πανεπιστήμιο με τον τρόπο που χορηγούνταν αυτοί οι τίτλοι, ουσιαστικά χωρίς σπουδές, έχουν τα φώτα της επιστημοσύνης: η κυρία Γιαννάκου κάποτε ανέφερε ένα νούμερο εξωφρενικό, 75%, για πανεπιστημιακούς που θά'πρεπε να πάνε σπιτάκι τους ως ανίκανοι. Εντάξει, μπορεί να μην είναι τόσο άσχημα τα πράγματα, αλλά πάντως είναι αρκούντως άσχημα για να ανησυχεί κανείς. Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι το όλο πράγμα όταν έρχεται και εξετάζει τα βιογραφικά όσων υπηρέτησαν σε θέσεις ευθύνης, λ.γ. πρυτάνεις, πρόεδροι τμημάτων, κοσμήτορες (αν και έως τώρα ο ρόλος των τελευταίων ήταν εντελώς διακοσμητικός), επικεφαλής κλινικών, εργαστηρίων κτλ. Εάν σήμερα, που φαίνεται ότι κάτι πάει να αλλάξει με τον νέο νόμο για τα ΑΕΙ/ΤΕΙ, δεν βγουν τα κόμματα (μιλούμε για τα δύο μεγάλα κόμματα, τα υπόλοιπα είναι απλώς συμμορίες στρατολογημένων μισθοφόρων με καδρόνια, σιδηρογροθιές, βία και αλητεία) και αποστασιοποιηθούν επισήμως από τις "κομματικές φοιτητικές νεολαίες" τους, προκοπή δεν πρόκειται να δουν τα πανεπιστήμια. Ακόμη και αν εφαρμοστεί ο νέος νόμος, θα βρουν τρόπο να τον καταστρατηγήσουν, δυστυχώς. Και εάν το καθηγητικό προσωπικό δεν πάψει τη συναλλαγή κάθε είδους για οποιονδήποτε σκοπό με απειλή αποπομπής και φυλάκισης, δεν πρόκειται να "χιονίσει" για τα πανεπιστήμιά μας. Η μαυρίλα που υπάρχει σήμερα (κι ας ονειρεύεται σε διπλανή στήλη ο κ. Μυλόπουλος για τον παράδεισο που χάνει/χάνεται) δεν θα καθαρίσει.
    Στερνή μου γνώση κάλλιο να μη σε είχα καθόλου!
    απάντηση92
     
     
    Ας αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης | 25/09/2011 14:22
    Κύριε Ανδρουλάκη, συμφωνώ σε όλα μαζί σας. Και στις διαπιστώσεις σας και στις κρίσεις που κάνετε, γιατί ζω από μακριά βέβαια, όσα λέτε. Είμαι 54 χρόνων, είμαι εκπαιδευτικός, έχω παιδί που σπουδάζει ιατρός μα δεν είναι οργανωμένος σε καμία παράταξη της σχολής του. Άρα είναι στην απέξω που λέμε, αποκλεισμένος από το σύστημα.Σε ένα δε συμφωνώ μαζί σας. Έχω βαρεθεί να ακούω τη φράση σας, του τι έγινε τώρα που δεν έγινε πριν. Δυστυχώς έτσι καλλιεργείτε τον κομματισμό. Πρέπει να ξέρετε πως αυτό που νοιάζει σήμερα όλους στην κατάσταση που έχουμε φτάσει, είναι το σήμερα και αν θα φύγουμε από την παθογένεια του παρελθόντος. Εκτός εάν ρίχνετε την πετονιά σας για να ψαρέψετε στο κόμμα της ΝΔ καθώς πιστεύετε πως θα είναι η επόμενη κυβέρνηση.
    ΣΠ
    απάντηση51