Βλέπω το αφιέρωμα της ΕΡΤ για τα 60 χρόνια τηλεόρασης και μου έρχεται απευθείας στον νου η πρώτη μου εμπειρία με το μαγικό κουτί. Είναι μία πολύ έντονη προσωπική ιστορία που μου συνέβη το 1969, στο Μπατσί της Ανδρου.
Μια μέρα βρίσκομαι στη άκρη του λιμανιού, ψαρεύοντας. Από μπροστά μου περνάει ένα βαρύ ζώο, αγελάδα θα είναι ή ταύρος. Δυο άντρες το τραβάνε από μπροστά, ένας το σπρώχνει από πίσω. Το τρίο με το ζώο απομακρύνεται. Με πιάνει η περιέργεια. Μαζεύω άρον-άρον τα σύνεργα του ψαρέματος και ακολουθώ.
Η πορεία με το ζώο κρατάει. Φτάνουμε σ’ ένα κτίριο σαν αποθήκη, γκρίζο. Οι άντρες σταματούν. Ανοίγουν τη συρόμενη πόρτα, βάζουν μέσα το ζώο. Πλησιάζω, στέκομαι στη σκιά. Το ζώο οδηγείται στο κέντρο του χώρου. Κάτι το τελετουργικό. Ο ένας άντρας, μουσάτος, γεροδεμένος, του δένει τον λαιμό με τη μια άκρη ενός σκοινιού και την άλλη την κάνει ναυτικό κόμπο σ’ έναν γάντζο. Ο άλλος, ένας παχύς με αραιά μαλλιά, φέρνει ένα μεγάλο τσεκούρι. Ο μουσάτος κάνει ένα νεύμα, ο παχύς σηκώνει το τσεκούρι και το κατεβάζει με δύναμη στο κεφάλι του ζώου. Το αίμα πετάγεται σχεδόν ως το ταβάνι. Το ζώο γονατίζει σε σλόου μόσιον και ακινητοποιείται. Ο τρίτος άντρας πάει σε μια βρύση, προσαρμόζει ένα μακρύ πράσινο λάστιχο και την ανοίγει.
Για δυο-τρία λεπτά μένω μαρμαρωμένος. Ξαφνικά, λες και με χτύπησε αστροπελέκι, γυρίζω και φεύγω τρέχοντας πριν με πάρουν χαμπάρι. Ασθμαίνοντας, φτάνω στο λιμάνι. Εχει αρχίσει και νυχτώνει. Περνάω μπροστά από το μεγάλο καφενείο. Είναι γεμάτο κόσμο. Ψηλά, σ’ ένα μεγάλο έπιπλο με συρτάρια, είναι τοποθετημένη η τηλεόραση. Εχω δει ξανά, στο σπίτι της γιαγιάς μου. Εδώ όμως η συσκευή είναι πιο μεγάλη και είναι μαζεμένος πολύς, πάρα πολύς κόσμος.
Πλησιάζω προς την τηλεόραση, δολιχοδρομώντας ανάμεσα στα σώματα. Φτάνω σχεδόν μπροστά και κοιτάζω. Στην οθόνη η εικόνα της Γης. Η εικόνα μιας καμπύλης. Ενα διαστημόπλοιο σαν αυτά που ζωγράφιζα πιο μικρός. Ρωτάω τι γίνεται.
«Πατάμε στη Σελήνη!» λέει ένας νεαρός με τσουλούφι. Το είχα διαβάσει. Το ήξερα ότι θα γίνει, δεν ήξερα όμως ότι ήταν στην τηλεόραση. Εχω φτάσει την κατάλληλη στιγμή. Αγγλικά μισοξέρω. «That’s one small step for a man, one giant leap for mankind». Υπάρχει και η μετάφραση.
Ζητωκραυγάζω. Οπως όλοι οι υπόλοιποι θαμώνες.
Ξαφνικά, μου έρχεται στον νου το κομμένο κεφάλι του ζώου και ο αιμάτινος πίδακας. Σαν η μυρωδιά του σφαγείου να ενώνεται με τα στριμωγμένα σώματα. Πιάνεται η αναπνοή μου. Χαόκοσμος. Σε ζωντανή μετάδοση.
