Διάβασα το «μανιφέστο» του Αλέξη Τσίπρα. Μου θύμισε τα νιάτα μου. Τότε που πιστεύαμε ότι η παγκόσμια επανάσταση θα ανέτρεπε τον καπιταλισμό. Ωραίες εποχές. Αθώες. Είχαμε ορμή, ενέργεια και πολύ όρεξη για κουβέντα. Ξημεροβραδιαζόμασταν διαφωνώντας για το πώς ακριβώς θα γίνει η επανάσταση και μετά, κατάκοποι, πηγαίναμε για ύπνο χαιρετώντας τους …προλετάριους που ξυπνούσαν για να πάνε στη δουλειά.
Τι κατάλαβα, αν κατάλαβα καλά, από το μανιφέστο; Ότι η κυβερνώσα Αριστερά (ο όρος έχει χρησιμοποιηθεί σε βιβλίο του Κώστα Σκανδαλίδη πολλά χρόνια πριν) απαιτεί την σύγκλιση τριών ρευμάτων. Το πρώτο είναι η Αριστερά του 20ου αιώνα. Δηλαδή; Ποια είναι η Αριστερά του 20ου αιώνα; Αυτή που υποστήριζε κάτι τύπους όπως τον Στάλιν, θεοποιούσε τα τσιτάτα του Λένιν, είχε σκέψη του Μάο, και άλλες τέτοιες ομορφιές; Ευχαριστώ, να μου λείπει, δεν θα πάρω.
Στην Αριστερά του 20ου αιώνα θα προσθέσουμε και τη Σοσιαλδημοκρατία, τη Ριζοσπαστική και Ανανεωτική Αριστερά (που μεταξύ τους έπαιζαν ξύλο) και την Πολιτική Οικολογία, η οποία ως ρεύμα δεν υφίσταται στην ελληνική κοινωνία και όταν στις αρχές της δεκαετίας του ‘80, έκανε την εμφάνιση της, πολύ φοβάμαι ότι ο Τσίπρας και οι αριστεροί σύντροφοι του, την έπαιρναν στο κυνήγι. Ποτέ μα ποτέ η Πολιτική Οικολογία δεν είχε σχέση με την Αριστερά. Μην ξεχάσουμε και αυτά που ξέραμε.
Τέλος πάντων, όπως αναφέρεται στο «μανιφέστο», «η συγκρότηση ενός νέου πολιτικού προοδευτικού χώρου απαιτεί μια νέα σύνθεση στα αριστερά του πολιτικού σκηνικού, ικανή να ενώσει τη συγκρουσιακή κληρονομιά και την κριτική του καπιταλισμού που άσκησε η ριζοσπαστική, αλλά και η ανανεωτική Αριστερά, την εμπειρία διακυβέρνησης, θεσμικής παρέμβασης και κοινωνικού κράτους που εφάρμοσε η Σοσιαλδημοκρατία, και την οικολογική σκέψη, ως οριζόντιο και όχι ως συμπληρωματικό άξονα πολιτικής, των Πράσινων».
Θα μπορούσε άνετα να προστεθεί στο κείμενο και η ελευθεριακή προσέγγιση που είχαν τα αντιεξουσιαστικά κινήματα της νεολαίας στις αρχές της δεκαετίας του 80, σε θέματα των ανθρώπινων δικαιωμάτων, θα ήταν λίγο τραβηγμένο, αν και προχωρημένο. Αλλά μην μας περάσουνε για τίποτα ανάρχες και χάσουμε την πελατεία. Πάλι καλά.
Σε κάθε περίπτωση, όλα μαζί σε ένα, αυτή είναι η κυβερνώσα αριστερά του κ. Τσίπρα, το μανιφέστο της οποίας επεξεργάστηκαν δεν ξέρω πόσοι εκλεκτοί επιστήμονες, χωρίς να καταφέρουν να προσθέσουν ούτε μια καινούργια λέξη, από αυτές που ακούγαμε στα νιάτα μας.
Και η κεντρική ιδέα; Σύμφωνα με τον Γ. Σιακαντάρη, η κεντρική ιδέα του μανιφέστου (Παραπολιτικά) είναι ότι «η στροφή για την ανάπτυξη θα πρέπει να δοθεί προς την ενίσχυση του κράτους μέσω της εργασίας. Η εργασία και ο εργαζόμενος θα φέρει την ανάπτυξη, αυτή είναι η κεντρική ιδέα του μανιφέστου». Πώς το σκέφτηκαν αυτό σαν κάτι καινούργιο; Αυτό το λέγαμε από τα χρόνια του 80, όταν ο …Λαλιώτης ως υφυπουργός Νέας Γενιάς έκανε τους μουσικούς χειμώνες. Τώρα το πήραν χαμπάρι;
Αυτό δεν είναι μανιφέστο. Πολύ κακό για το τίποτα. Και δεν χρειάζονταν τόσοι επιστήμονες για αυτό το πόνημα. Αν ξεπατίκωνε τίποτα μπροσούρες των Εξαρχείων μετά τη Μεταπολίτευση ίσως είχε πιο ενδιαφέρονται πράγματα να μας πει. Γιατί, ομολογουμένως, έχουν μια διαχρονικότητα.
Είναι εμφανές ότι μετά την «Ιθάκη» ο κ. Τσίπρας είχε ανάγκη από ένα κείμενο για να μας πείσει ότι άλλαξε, ότι δεν είναι όπως ήταν στα έξαλλα αντιμνημονιακά χρόνια, ότι έμαθε και ότι τώρα σοφότερος θα επιστρέψει για να οδηγήσει τη χώρα στη νέα εποχή. Το μανιφέστο είναι το όχημα που θα πείσει τον κόσμο ότι υπάρχει κάτι καινούργιο, το οποίο δεν είναι καινούργιο αλλά συρραφή από παλιά, μια πυξίδα (όχι του Λαλιώτη).
Στο μόνο το οποίο συμφωνώ, πέραν των αυτονόητων που αναγράφονται, είναι ότι η διαχωριστική γραμμή Δεξιας-Αριστεράς σε πείσμα όσων μιλούν για άλλες διαχωριστικές γραμμές (σύστημα-αντισύστημα) είναι υπαρκτή.
Με μια διαφορά. Η Αριστερά που περιγράφεται στο μανιφέστο είναι ένα άθροισμα ιδεολογικών ρευμάτων που δεν παντρεύονται με τίποτα, ένα κατασκεύασμα που θέλει να εξυπηρετήσει τις ανάγκες ενός ανθρώπου και τη δίψα του για εξουσία.
Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.
