Η επόμενη μέρα, μετά το πολύνεκρο ναυάγιο με πρόσφυγες και μετανάστες στη Χίο, βρίσκει τον κόσμο μουδιασμένο ξανά και την κυβέρνηση, να εκφράζει μεν τη λύπη της για το νέο αιματηρό περιστατικό στο Αιγαίο, αλλά και την ικανοποίησή της για τη διαχείρισή του από τις καθ’ ύλην αρμόδιες αρχές, εν προκειμένω το Λιμενικό Σώμα – Ελληνική Ακτοφυλακή.
Την ίδια ώρα, η τραγωδία στις ακτές του νησιού του Ανατολικού Αιγαίου κάνει τον γύρο των διεθνών ΜΜΕ. Πρακτορεία όπως το Reuters και το AFP, καθώς και μέσα όπως το BBC, η Le Monde και ο Guardian, μεταδίδουν εκτενή ρεπορτάζ, συνδέοντας το περιστατικό με τη γενικότερη σκλήρυνση της μεταναστευτικής πολιτικής στην Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Από την πλευρά της η Διεθνής Αμνηστία επισημαίνει την ανάγκη να χυθεί άπλετο φως στις συνθήκες και τα δεδομένα του δυστυχήματος με θύματα άνδρες, γυναίκες και αγέννητα μωρά από το Αφγανιστάν, πολλούς τραυματίες, μεταξύ αυτών αρκετά παιδιά, καθώς και άγνωστο μέχρι στιγμής αριθμό αγνοουμένων.
«Το Βήμα» συνομίλησε με τον Διευθυντή του Ελληνικού Τμήματος της ΜΚΟ, Χρήστο Δημόπουλο, ο οποίος ήταν σαφής στο αίτημα που εξέφρασε: «Με βάση αυτό το συμβάν, αυτό που θα ήθελα να πω είναι ότι πάντα, γιατί συμβαίνουν τέτοια πράγματα στην Ελλάδα συχνά, αυτό που ζητάμε εμείς σαν Αμνηστία είναι να είναι η διερεύνηση και έγκαιρη και σε βάθος, που δε γίνεται συνήθως, και ανεξάρτητη. Γιατί είναι πρωταρχικής σημασίας να εξασφαλιστεί και η αλήθεια αλλά και η δικαιοσύνη για τα θύματα και για τις οικογένειές τους».
Η Πύλος και το πάθημα που δε γίνεται… μάθημα
Υπενθυμίζοντας το αδιανόητο σε έκταση ναυάγιο της Πύλου, ο κ. Δημόπουλος απηύθυνε παραινέσεις προς τις Αρχές, προκειμένου να επιτελέσουν σωστά το έργο τους, επισημαίνοντας τις ουκ ολίγες καταδίκες που βαρύνουν τη χώρα για τη διαχείριση προηγούμενων τέτοιων περιστατικών: «Επειδή έχουμε ζήσει μεγάλα συμβάντα στο παρελθόν, όπως ήταν αυτό της Πύλου, θα ήταν ριψοκίνδυνο να πω οτιδήποτε τώρα, χωρίς να έχω εικόνα, αλλά για ιστορικούς και μόνο λόγους κι εφόσον έχουμε τεκμηριώσει στο παρελθόν με έρευνα κάποια πράγματα κι εφόσον η Ελλάδα, πρέπει να υπενθυμίσω ότι έχει καταδικαστεί, τουλάχιστον δύο φορές θυμάμαι εγώ, από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, πιο πρόσφατα το 2025 για παραλείψεις στην έρευνα ναυαγίων και στη διαδικασία διερεύνησης μετά, θα ήθελα απλά να επιστήσω την προσοχή σας σε αυτό: ότι είναι πολύ νωρίς. Μπορεί να μην έχουμε κάτι ακόμα, αλλά σίγουρα παραινούμε και τις Αρχές και τους πάντες να κάνουν έγκαιρη, σε βάθος και ανεξάρτητη διερεύνηση των συνθηκών κάτω από τις οποίες συνέβη το γεγονός αυτό. Χάθηκαν 15 άτομα και έχουμε και τραυματίες».
«Όταν συμβαίνει κάτι τους θυμόμαστε όλοι και όλες και μετά τους ξεχνάμε»
Ο Διευθυντής του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας δεν έκρυψε την αγωνία του για την ανταπόκριση του κόσμου απέναντι σε αντίστοιχα τραγικά συμβάντα, αλλά και το μοτίβο που τείνει να εντυπωθεί στην κοινωνική συνείδηση: «Τώρα το θέμα είναι όχι ότι ήταν παιδιά. Τα παιδιά πάντα έχουν ένα ιδιαίτερο βάρος, γιατί υπάρχουν και οι ειδικές συνθήκες που τα προστατεύουν και στο διεθνές δίκαιο και στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που όταν συμβαίνει κάτι τις θυμόμαστε όλοι και όλες και μετά τις ξεχνάμε […] Και έτσι όπως είναι η κατάσταση παγκοσμίως, μπορεί να δημιουργήσει και τέτοιου τύπου αναγκαστικές μετακινήσεις ατόμων. Και ο τρόπος με τον οποίο τις αντιμετωπίζουμε, μας χαρακτηρίζει και σαν κοινωνία».
