Οσα συνέβησαν στις Βρυξέλλες το διήμερο 30 Ιουνίου -1 Ιουλίου μπορεί να φαίνονται περίεργα σε ορισμένους οι οποίοι δεν γνωρίζουν τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η Ευρωπαϊκή Ενωση. Σίγουρα όμως δεν εκπλήσσουν όσους παρακολουθούν στενά τις ευρωπαϊκές εξελίξεις. Οι εξαντλητικές και μαραθώνιες διαπραγματεύσεις, οι διακοπές συνεδριάσεων και οι διμερείς ή τριμερείς συναντήσεις, η επίμονη αναζήτηση συναινέσεων ακόμα και με επώδυνους, ενίοτε ατελείς, συμβιβασμούς, οι αναπόφευκτοι παρασκηνιακοί χειρισμοί, είναι τα χαρακτηριστικά της σημερινής ΕΕ.
Από την άποψη αυτή, η επιλογή των προσώπων που θα καταλάμβαναν τα υψηλά κοινοτικά αξιώματα και θα ηγούνταν της ΕΕ για την επόμενη πενταετία δεν ήταν μια διαδικασία που θα μπορούσε να αφεθεί στην τύχη. Η έκβαση των διεργασιών έδειξε ότι η «Παλαιά Ευρώπη» ήταν αποφασισμένη να μην επιτρέψει στα κράτη της «Νέας Ευρώπης» να προκαλέσουν περισσότερα ρήγματα εν όψει των κρίσιμων επιλογών που έχει μπροστά της η ΕΕ.
Στο ρεπορτάζ του Αγγελου Αλ. Αθανασόπουλου, που δημοσιεύεται στην έντυπη έκδοση στο «Βήμα της Κυριακής», παρουσιάζονται τα εξής:
Ποιο το παρασκήνιο που οδήγησε στην επιλογή της Φον ντερ Λάιεν και της Λαγκάρντ
Γιατί απορρίφθηκε ο αρχικός συμβιβασμός Μέρκελ – Μακρόν
Γιατί αντέδρασαν οι «πρώην Ανατολικοί»
Ποιες οι νέες συμμαχίες που διαμορφώθηκαν για την ηγεσία της Ευρώπης
Ποιες οι προσκλήσεις και οι σκέψεις για τη νέα Κομισιόν
Ποιος ο ρόλο του γαλλογερμανικού άξονα
Διαβάστε περισσότερα στο ρεπορτάζ του Αγγελλου Αλ. Αθανασόπουλου στο «Βήμα της Κυριακής»
