κλασική μουσική
Juan Diego Florez – Una furtiva lagrima
Decca
Αν ανήκετε στους λάτρεις του belcanto, το CD αυτό θα σας προσφέρει στιγμές πραγματικής αισθητικής απόλαυσης. Οπως ο ίδιος ο τίτλος μαρτυρά, πρόκειται για μια «εύπεπτη» συλλογή από άριες του Ντονιτσέτι αλλά και του Μπελίνι έτσι όπως αυτές ερμηνεύονται από τον 30χρονο περουβιανό τενόρο Χουάν Ντιέγκο Φλόρεζ. Το ντεμπούτο του το 1996 στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Ροσίνι του Πέζαρο ήταν μια από τις πιο εντυπωσιακές «εισόδους» στη διεθνή σκηνή: στα 23 του μόλις χρόνια ο Φλόρεζ εντυπωσίασε το κοινό με τη φρεσκάδα της φωνής του, τις «φυσικές» ψηλές νότες του, το σπάνιο στις ημέρες μας προσωπικό του στίγμα αλλά και με την εντυπωσιακή για πρωτοεμφανιζόμενο καλλιτέχνη αυτοπεποίθησή του. Περίπου ενάμιση χρόνο αργότερα η εμφάνισή του στο Royal Festival Hall υπήρξε ένα ακόμη σταθερό βήμα προς την αναγνώριση. Σήμερα ο Χουάν Ντιέγκο Φλόρεζ θεωρείται ο αντιπροσωπευτικός belcanto τενόρος της εποχής μας. Ο ίδιος μάλιστα δηλώνει ευτυχής που μπορεί να εξειδικευθεί στους ρόλους που αγαπά. «Σήμερα, βλέπετε, υπάρχουν πολύ περισσότερες επιλογές και έτσι έχω το προνόμιο να τραγουδώ ό,τι αγαπώ και αναδεικνύει καλύτερα τη φωνή μου» σχολιάζει χαρακτηριστικά. Από ό,τι φαίνεται και μέσω του συγκεκριμένου CD οι επιλογές του δικαιώνονται.
ροκ
David Bowie – Ziggy Stardust: Motion Picture
ΕΜΙ
Οχι μόνο επειδή θεωρώ ότι είναι ο σημαντικότερος καλλιτέχνης της ροκ μουσικής αλλά και γιατί το άλμπουμ αυτό αναφέρεται στην πρώτη περίοδο που τον ανέδειξε ως ανανεωτή του ροκ, δεν θα μπω στη διαδικασία να πω αν είναι καλό γιατί ούτως ή άλλως θεωρείται αριστούργημα. Είναι το ηχητικό ντοκουμέντο της τελευταίας συναυλίας που έδωσε ο βρετανός σουπερστάρ ως Ziggy Stardust, την πρώτη από τις πολλές περσόνες που ενσάρκωσε στην καταπληκτική καριέρα του ως σήμερα. Ηταν η τελευταία συναυλία της περίφημης περιοδείας που ουσιαστικά ξεκίνησε με την κυκλοφορία του «The Rise And Fall OF Ziggy Stardust And The Spiders From Mars» τον Ιούνιο του 1972 και αφού πέρασε από Αμερική κατέληξε μετά την κυκλοφορία του «Alladin Sane» και πάλι στη Βρετανία και συγκεκριμένα στις 7 Ιουλίου στο Hammersmith Odeon του Λονδίνου. Ολα τα στοιχεία αυτής της συναυλίας άγγιζαν την τελειότητα: ο Μπάουι έχει τελειοποιήσει τη σκηνική και την ερμηνευτική παρουσία του, το λονδρέζικο κοινό «βράζει» από αδημονία να ξαναδεί τον πιο «καυτό» καλλιτέχνη της περιόδου και το πρόγραμμα περιέχει μερικά από τα καλύτερα τραγούδια που έχουν γραφτεί ποτέ. Τι να πρωτοθυμηθούμε; Τα ουρλιαχτά του κόσμου όταν τους ανακοινώνει ότι αυτή είναι η τελευταία συναυλία που κάνει ποτέ; Δεν υπήρξε καλλιτέχνης που να χαλιναγωγεί καλύτερα το κοινό. Το σπαρακτικό κρεσέντο του «Rock ‘n’ Roll Suicide»; ή το καταπληκτικό σόλο του Μικ Ρόνσον στο «Width Of Α Circle»; Αν θέλετε πιο ολοκληρωμένη απόλαυση, αγοράστε το DVD!
Linkin Park – Meteora
Warner
Το δύσκολο δεύτερο άλμπουμ για το αμερικανικό συγκρότημα αποδείχθηκε ότι τελικώς δεν ήταν καθόλου δύσκολο. Μετά το πολυπλατινένιο «Hybrid Theory» του 2000 η παρέα του Μάικ Σινόντα επανέρχεται για μία ακόμη φορά με το υβρίδιο που έχει δημιουργήσει με τη μείξη χαρντ ροκ, χιπ-χοπ και ηλεκτροπόπ μουσικής και βαπτίζει το νέο CD με τον ελληνικότατο τίτλο «Meteora». Αυτοβιογραφικά κομμάτια όπως τα «Lying From You» και «Figure 0.9» δίνουν το νέο στίγμα του συγκροτήματος τόσο στιχουργικά όσο και μουσικά με τις μέταλ αιχμές τους. Θα ήταν σφάλμα να αντιμετωπιστούν οι Linkin Park ως άλλο ένα θορυβώδες νεανικό γκρουπάκι η λάμψη του οποίου θα εκλείψει σε δύο-τρία άλμπουμ. Σε τραγούδια όπως το «Breaking The Habit» φανερώνουν τα κοφτερά δόντια τους και τα σημάδια από τις πληγές που θα μας δημιουργήσουν μάλλον θα μας θυμίζουν για καιρό την εξαιρετική συνθετική πένα τους.
κάντρι
Rosanne Cash – Rules Of Travel
ΕΜΙ
Η Ροζάν Κας αναμφίβολα αποτελεί την εξαίρεση στον κανόνα που θέλει τα παιδιά των «ιερών τεράτων» να γίνονται μετριότητες. Από το 1978 που ξεκίνησε ουσιαστικά η καριέρα της έχει καταφέρει να φθάσει στην κορυφή των αμερικανικών τσαρτς 11 φορές – νούμερο ακατόρθωτο για την πλειονότητα των ποπ σταρ – και έχει κυκλοφορήσει μερικούς από τους πιο καλούς δίσκους της σύγχρονης κάντρι μουσικής, όπως το «Seven Year Ache» το 1981. Υστερα από ένα μεγάλο διάστημα κατά το οποίο είχε χάσει τη φωνή της επιστρέφει με μια από τις πιο ώριμες δουλειές της και ακολουθώντας τη μόδα κάλεσε στο στούντιο μερικά πολύ μεγάλα ονόματα να τη συντροφέψουν στις 11 συνθέσεις που έγραψε με τον σύζυγό της Τζον Λέβενταλ. Μαζί της λοιπόν στο «September When It Comes» ο πατέρας της Τζόνι Κας – μία από τις πιο συγκινητικές συνεργασίες της χρονιάς -, η Σέριλ Κρόου στο «Beautiful Pain», ο Στιβ Ερλ στο «I’ll Change For You» και ο Τζέικομπ Ντίλαν στο «Hope Against Hope». Ενας δίσκος που επιβεβαιώνει αυτό που όλοι διαπιστώνουμε τα τελευταία χρόνια: ότι, δηλαδή, η κάντρι πλέον έχει τη διάθεση να εμπλουτιστεί από τα άλλα συγγενή ιδιώματα χωρίς στιγμή να χάνει την ταυτότητά της.
σάουντρακ
Frida – Elliot Goldenthal – Deutsche Grammophon
Μπορεί ο Φίλιπ Γκλας να έγραψε εφέτος ένα από τα καλύτερα σάουντρακ για τις «Ωρες», ο Γκόλντενταλ όμως άξιζε και με το παραπάνω το βραβείο Οσκαρ για την ταινία με θέμα τη ζωή της μεξικάνας ζωγράφου Φρίντα Κάλο. Στο εισαγωγικό σημείωμα ο συνθέτης τοποθετείται πολύ σωστά όσον αφορά τις επιλογές του λέγοντας: «Ενα στοιχείο πολύ σημαντικό στο σάουντρακ είναι αναμφίβολα το τραγούδι, το οποίο ακούς παντού στο Μεξικό». Ετσι δίπλα στις εξαιρετικές ινστρουμένταλ συνθέσεις του με μαριάτσι θέματα που εξυπηρετούν πλήρως το οπτικό μέρος ακούμε εξαιρετικά τραγούδια από ακόμη καλύτερους ερμηνευτές. Το τραγούδι της κορυφαίας τραγουδίστριας από την Κόστα Ρίκα Τσαβέλα Βάργκας στα «Paloma Negra» και «La Llorona» είναι υποδειγματικό, ενώ αποκάλυψη αποτελεί η ερμηνεία της Λίλα Ντόουνς σε όλα ανεξαιρέτως τα τραγούδια. Ενα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς και ένα από τα καλύτερα ντουέτα το «Burn It Blue» με τη Λίλα Ντόουνς και τον Καετάνο Βελόζο.
χιπ-χοπ
50 Cent – Get Rich Or Die Tryin’
Universal
Πολλά μπορεί να αναφέρει κανείς για την πρωτοφανή επιτυχία του ράπερ 50 Cent. Η μουσική βιομηχανία τού οφείλει πολλά καθώς χάρη στις πωλήσεις του δίσκου του διασώθηκε το προφίλ της από τον κατήφορο που έχει πάρει εφέτος. Πολλοί υποστηρίζουν ότι ο 50 Cent είναι ο πιο «καυτός» καλλιτέχνης του χιπ-χοπ από την εμφάνιση του Notorious Β.Ι.G. και άλλοι ότι πολύ γρήγορα θα κλέψει μέσα από τα χέρια τη δόξα του μέντορά του, του Εμινεμ. Εμείς πάλι θα τους πούμε ότι η κυκλοφορία αυτού του CD μάς έφτασε στα όριά μας. Αρκετά με τη βία που ευαγγελίζεται η αμερικανική τέχνη – είναι άραγε; Πόσο σημαντικό είναι πια η ποπ κουλτούρα να αναπαριστά με τόση ακρίβεια τη βία που κυριαρχεί στους αμερικανικούς δρόμους; Τελικώς, τι μας ενδιαφέρει πέρα από το γεγονός ότι κάποια ημέρα μπορεί να καταντήσουμε και εμείς σαν κι αυτούς; Πόσο σημαντική υπήρξε τελικώς η παρέμβαση ενός Ταραντίνο στον κινηματογράφο πέρα από το γεγονός ότι μας συνήθισε τόσο πολύ στο αίμα ώστε οι τηλεοπτικοί πόλεμοι να μας φαίνονται σαπουνόπερες; Θα περίμενε κανείς ότι τα δύσκολα παιδικά χρόνια του 50 Cent θα τον βοηθούσαν να δει τη ζωή κάτω από διαφορετικό πρίσμα. Δυστυχώς η κακία που βίωσε στοιχειώνει κάθε στίχο του ομολογουμένως τόσο έξυπνα φτιαγμένου αυτού άλμπουμ όσον αφορά τη μουσική. Το ιδανικό σάουντρακ για το αμερικανικό μέτωπο!
ελληνική μουσική
Rembetika – Songs of the Greek Underground 1925-1947
Hitch Hyke/Trikont
Η γερμανική εταιρεία Trikont, 20 χρόνια μετά την πρώτη απόπειρά της να συγκεντρώσει μια σειρά ρεμπέτικα τραγούδια, παρουσιάζει μία ακόμη συλλογή η οποία περιλαμβάνει αυθεντικές ηχογραφήσεις από το 1925 ως το 1947. Σαράντα πέντε τραγούδια περιλαμβάνουν τα δύο CD της έκδοσης, τα οποία συνοδεύονται από πληροφοριακό υλικό στα γερμανικά και στα αγγλικά (και πρωτότυπες φωτογραφίες), ενώ ιδιαίτερα προσεγμένη είναι όλη η παραγωγή. Ο Ανέστης Δελιάς στον «Πόνο του πρεζάκια», η Ρόζα Εσκενάζυ στο «Είμαι πρεζάκιας», ο Μάρκος Βαμβακάρης στο «Ολοι οι ρεμπέτες του ντουνιά», ο Απόστολος Καλδάρας στο «Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι», ο Κώστας Ρούκουνας στον «Φθισικό» και όσοι ακόμη συμμετέχουν μεταφέρουν με το μπουζούκι και τη φωνή τους τους καημούς και τα ντέρτια των ρεμπετών των δεκαετιών του ’30 και του ’40 με τον πλέον αυθεντικό και αληθινό τρόπο. Ακόμη και αν τα ρεμπέτικα δεν βρίσκονται στις πρώτες επιλογές σας, η παρούσα συλλογή παρουσιάζει εξαιρετικό αρχειακό-συλλεκτικό ενδιαφέρον.
