από metereologos.gr
Κυριακή 27 Μαΐου 2018
 
 
Πειρουνάκης Νικόλαος Γ.Οικονομολόγος 

Προϋποθέσεις εξόδου

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 


Εδώ όπου φθάνουν τα πράγματα (βλ. άρθρο μου στο ίδιο site, με τίτλο «το πρόβλημα»), πρέπει να εξετασθεί η λύση της εξόδου της Ελλάδος απ’ το ευρώ, με παράλληλη διαγραφή – ή αποπληρωμή «όταν θα δυνάμεθα» – μεγάλου μέρους του χρέους: κυρίως του γερμανοκρατουμένου, αλλ’ όχι του χρέους, που κρατεί, λ.χ., το ΔΝΤ (ο νοών νοείτω γιατί) ή του χρέους, που κρατούν ελληνικά πρόσωπα ή επιλεγμένες χώρες. Αι προϋποθέσεις για μια τέτοια λύσι, όμως, δηλ. προϋποθέσεις τέτοιες, που θα μετριάζουν ή εξουδετερώνουν τις επιπτώσεις αυτής της «λύσεως», δεν είναι δεδομένες ή εύκολες. Ας τις εξετάσουμε.

(α) Κατ’ αρχήν, ΄μπορούμε να διαγράψουμε ή αναχρονολογήσουμε μονομερώς χρέος χωρίς να εγκαταλείψουμε το ευρώ; Θεωρητικά ναι, εφ’ όσον έχουμε ισοσκελισμένο κρατικό προϋπολογισμό ή, καλύτερα, πρωτογενές πλεόνασμα. Ενώ δε έχουμε πλησιάσει σε μία τέτοια κατάστασι, η πτώση των φορολογικών εσόδων λόγω της υφέσεως είναι τέτοια ώστε εύκολα η τάση ΄μπορεί ν’ ανατραπεί, οπότε πώς θα ευρίσκει το κράτος λεφτά για πληρωμή μισθών, επιδομάτων ανεργίας, επιδοτήσεων ΕΣΥ, συντάξεων; Τότε ακριβώς είναι που θα τεθεί το ζήτημα της νομισματικής ανεξαρτησίας, με επιστροφή στην δραχμή.

(β) Με επιστροφή στην δραχμή – και με την παραγωγική & εξαγωγική βάσι της οικονομίας από αδύναμη (λόγω μακροχρονίων παθογενειών) έως διαλυμένη –, αυτομάτως δημιουργείται μέγας κίνδυνος συνεχούς διολισθήσεως της δραχμής έναντι ξένων νομισμάτων, ενώ ταυτοχρόνως αι ανάγκες μας σε εισαγωγές θα παραμένουν μεγάλες, π.χ., για πετρέλαιο, φάρμακα, μηχανήματα, ίσως και κάποια τρόφιμα. Αν λοιπόν δεν υπάρξουν «ανασχετικές» ή «αντίρροπες» εξελίξεις, θα δημιουργηθεί υψηλός και επίμονος πληθωρισμός, που θα ενισχύεται απ’ την ανάγκη του κράτους να «κόβει χρήμα», σε πλαίσιο μειωμένης παραγωγής αγαθών, για να πληρώνει μισθούς κλπ. Αυτή η κατάσταση είναι και το μεγαλύτερο δυνητικό πρόβλημα σε περίπτωσι εξόδου.

(γ) Θα ίδωμεν παρακάτω πώς αυτό το πρόβλημα δύναται ν’ αντιμετωπισθεί. Πριν απ’ αυτό, όμως, θ’ ανακύψει ένα αμεσώτερο πρόβλημα: πώς θα γίνει η μετάβαση στην δραχμή χωρίς τραπεζικό πανικό (run on the banks); Με τρία εργαλεία-προϋποθέσεις, που θα πρέπει να ισχύσουν ταυτόχρονα: (1) Ύπαρξη κυβερνήσεως εθνικής ενότητος, που, μες από συγκεκριμένο & κατάλληλο πρόγραμμα (επιτέλους!) ανατάξεως της οικονομίας, θα τονώσει ψυχολογικά τον κόσμο (και η οικονομία είναι κατά 70% ψυχολογία). (2) Πρώτα η απόφαση για «κούρεμα» ή αναχρονολόγησι του (γερμανοκρατουμένου) χρέους, αργότερα δε η απόφαση, πιθανόν, για επιστροφή στην δραχμή, ώστε να υπάρξει η κατάλληλη τεχνική προετοιμασία (και για να δοθεί χρόνος στην ΕΕ να δώσει άλλη συνολική λύσι στο ευρωπαϊκό πρόβλημα, π.χ., με αλλαγή του ρόλου της ΕΚΤ). (3) Σύνδεση της δραχμής, αν υπάρξει, με το ευρώ, το δολλάριο ή την βρεταννική λίρα.

(δ) Το πρόβλημα του πληθωρισμού, τώρα. Αυτό επίσης δύναται ν’ αντιμετωπισθεί μες από τα 3 εργαλεία-προϋποθέσεις της προηγουμένης παραγράφου, κυρίως μες απ’ την σύνδεσι δραχμής με άλλο νόμισμα, αλλά και μες απ’ την δημιουργία θετικών προσδοκιών. Επειδή όμως η «ψυχολογία» μόνη της ΄μπορεί να τραβήξει την οικονομία προς τα εμπρός μόνο για ωρισμένο χρόνο (αν δεν ενισχυθεί από πραγματικές θετικές εξελίξεις), κλειδί για τα περαιτέρω θα είναι το συγκεκριμένο οικονομικό πρόγραμμα, που θα παρουσιάσει και υλοποιήσει η «εθνική κυβέρνηση» (βλ. παρακάτω γι’ αυτό). Αλλά το πρόγραμμα σκέτο δεν αρκεί. Καθοριστική θα είναι η προφανής & διακηρυγμένη αποφασιστικότης μιάς τέτοιας κυβερνήσεως (μιάς «μεγάλης εθνικής συμμαχίας») να εφαρμόσει, με ενότητα, σε πλαίσιο πολιτικής σταθερότητος, το πρόγραμμα. Υπάρχει δε ιστορικό προηγούμενο: απ’ το 1945 ως το 1953 όλα τα οικονομικά πακέτα των τότε κυβερνήσεων, όλες αι συνδέσεις δραχμής και λίρας, όλες αι υποτιμήσεις της δραχμής, ακόμη και η ύπαρξη σχεδίου Μάρσαλ, απέτυχαν να δώσουν αναπτυξιακή ώθησι στην οικονομία. Ο κύριος λόγος; Η πολιτική αστάθεια. Αντιθέτως, το πακέτο Μαρκεζίνη το 1953 (υποτίμηση δραχμής, σύνδεση με δολλάριο, μέτρα απελευθερώσεως της οικονομίας) υπήρξε το εφαλτήριο για την εντυπωσιακή ανάπτυξι (με χαμηλό πληθωρισμό), που ακολούθησε και εκράτησε για περίπου 20 χρόνια. Η ειδοποιός διαφορά; Ότι το πακέτο έλαβε χώραν σε καθεστώς πολιτικής σταθερότητος, που είχε βάθος και συνέχεια (Παπάγος πρώτα, Καραμανλής μετά).

(ε) Συνεπώς, η (ενδεχομένως εντός κάποιων ορίων) σύνδεση της δραχμής με ξένο νόμισμα έχει την έννοια & χρησιμότητα του να κερδίσουμε χρόνο χωρίς να δημιουργηθεί καλπάζων πληθωρισμός, ώστε ν’ αρχίσει ν’ αποδίδει το ετοιμασθέν & υλοποιούμενο από μια «εθνική κυβέρνησι» πρόγραμμα οικονομικής ανατάξεως. (Η Ελλάς έχει μεγάλες αναπτυξιακές δυνατότητες, που ΑΝ αξιοποιηθούν σωστά θα δώσουν την λύσι – και θα την είχαν δώσει εδώ και 10ετίες, αν δεν είχαμε τις γνωστές παθογένειες, ηλίθιες λαϊκιστικές πολιτικές και αργυρώνητους πολιτικούς.)

(στ) Το κύριο, επομένως, ερώτημα είναι: ΄μπορεί να δημιουργηθεί μία τέτοια «μεγάλη εθνική συμμαχία»; Από δυνάμεις, που θα έχουν πλειοψηφία ΚΑΙ μες στην κοινωνία, ώστε να καταπνιγούν πιθανές αντιδράσεις από έξαλλες μειοψηφίες; Αι οποίες δυνάμεις θα συμφωνήσουν σε ένα ρεαλιστικό, έξυπνο, αποτελεσματικό πρόγραμμα οικονομικής ανατάξεως; Ιδού η απορία. Διότι, αν κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατόν, τότε, σε περίπτωσι φυγής απ’ το ευρώ, μονομερούς καταγγελίας του χρέους κλπ., ο πληθωρισμός θα καταστεί ανεξέλεγκτος, η τραπεζική κατάρρευση αναπόφευκτη, το χάος σίγουρο. Εν τοιαύτη περιπτώσει, καλύτερα να το «παλαίψουμε» μες απ’ το ευρώ, με τήρησι των δεσμεύσεών μας, προσευχόμενοι να «ίδωμεν φως» (ενδεχομένως μες από μια πανευρωπαϊκή ή ενεργειακή λύσι) πριν ο συνδυασμός «Μνημονίων», υφέσεως, ανεργίας, κτηνώδους φορολογίας και αρνήσεως (ή ανικανότητος) του πολιτικού συστήματος να κάνει ακόμη και (ή κυρίως) τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στην οικονομία, οδηγήσει σε κοινωνική έκρηξι και οικονομική κατάρρευσι ούτως ή άλλως.

(ζ) Ποιο λοιπόν πρέπει να είναι αυτό το πρόγραμμα; Φοβούμαι πως, λόγω λαθεμένης ιδεολογικής αφετηρίας, αλλά και ιδεοληψιών, η απάντησή μου δεν θ’ αρέσει στην Αριστερά (και όχι μόνο, δεδομένου ότι ΠΑΣΟΚ και «λαϊκή» Δεξιά είναι επίσης κρατιστικές παρατάξεις). Διότι δεν αρκεί μία, επιφανειακή ενδεχομένως, εθνική ενότης. Τα πολυμερή κυβερνητικά σχήματα είναι ίσως εύκολα. Σημασία έχει η αναγκαία εθνική ενότης να γίνει επάνω και γύρω απ’ το σωστό πρόγραμμα ανατάξεως της οικονομίας (για το οποίο θ’ απαιτηθεί και Συνταγματική μεταβολή).

Αυτό δεν ΄μπορεί να είναι άλλο απ’ την μείωσι του ρόλου του συγκεκριμένου κράτους στην οικονομία, με ό,τι το έχει συνοδεύσει ιστορικά και χαρακτηρίζει: γραφειοκρατία, πολυνομία, αναποτελεσματικότης, ευαισθησία σε λαϊκιστικές πιέσεις & πελατειακές πρακτικές. Απ’ την αναβάθμισι του ρόλου ενός μικροτέρου κράτους προς αξιοκρατική, παραγωγική κατεύθυνσι. Απ’ την καθιέρωσι ισοσκελισμένων τακτικών προϋπολογισμών (όπως γινόταν απ’ την 10ετία του 1950 ως το 1979). Απ’ την δημιουργία ενός κοινωνικού κράτους με στοχευμένες παροχές σε όσους έχουν πράγματι ανάγκη και όχι σε οργανωμένες συντεχνίες. Απ’ την αντικατάστασι της παροχής δωρεάν κρατικών υπηρεσιών προς όλους από υπηρεσίες, τις οποίες οι έχοντες την δυνατότητα θα πληρώνουν (π.χ., δίδακτρα στα δημόσια ΑΕΙ). Απ’ την απελευθέρωσι της οικονομίας, όπως άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων, ιδιωτικά πανεπιστήμια και τεχνικές σχολές, ιδιωτικοποιήσεις εκεί που και με τρόπο που πράγματι συμφέρει (αλλ’ εν πάση περιπτώσει εκτεταμένες), ευκολία ανοίγματος επιχειρήσεων, προστασία επενδύσεων από αυθαιρεσίες διαφόρων ομάδων και από ατέλειωτες δικονομικές διενέξεις. Απ’ την απελευθέρωσι της αγοράς εργασίας. Απ’ την ολική μεταρρύθμισι του κοινωνικοασφαλιστικού (π.χ., ένας μόνο φορέας συντάξεων). Απ’ την στοχευμένη πάταξι της φοροδιαφυγής. Απ’ την μείωσι των φορολογικών συντελεστών, ειδικά δε την κατάργησι όλων των φόρων περιουσίας ή κληρονομίας (με ταυτόχρονη ενεργοποίησι καθολικού «πόθεν έσχες»).

Και, βεβαίως, απ’ την αναμόρφωσι του τρόπου λειτουργίας του πολιτικού συστήματος (π.χ., κατάργηση του καθεστώτος ανευθυνότητος υπουργών), καθώς και από κοινή πολιτική αντιμετωπίσεως του λαθρομεταναστευτικού (με το σκεπτικό ότι κάποιους μετανάστες και αριθμό μεταναστών τα χρειαζόμαστε ούτως ή άλλως).



Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (15)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    Κύριε Πειρουνάκη, | 04/04/2013 18:13
    οικομολόγος δεν είμαι αλλά εάν φύγουμε από την ευρωζώνη, θα έχουμε υποστεί ιδεολογική ήττα ενώ ταυτόχρονα θα απωλέσουμε το τελευταίο αποκούμπι που μας έχει απομείνει απέναντι στους κρατικοδίαιτους και τους κορπορατιστές. Εγώ προσωπικά αρνούμαι να καταθέσω τα όπλα. Ακόμα και αν υποθέσουμε πως σχέδιο Β πρέπει να υπάρχει σε περίπτωση "ατυχήματος", καλό θα είναι να μην το επεξεργαζόμαστε εμείς. Ή κι αν το επεξεργαζόμαστε να μην το δημοσιοποιούμε. Αυτοί που πρέπει να το επεξεργαστούν και φυσικά να εξηγήσουν τις δυσάρεστες συνέπειές του (εάν θέλουν να είναι ειλικρινείς) είναι εκείνοι που προκρίνουν την έξοδο ως επιλογή.
    Adam Smith
    απάντηση30
     
     
     
    αληθεια εισαι οικονομολογος; | 04/04/2013 11:59
    Ωστε γινεται διαχωρισμος χρεους σε γερμανοκρατουμενο (θα τον ψαξω συτο τον ορο, μαλλον στα αγγλικα θα ειναι german-held) και μη, και θα μπορει η Ελλαδα να επιλεξει τί θα κουρεψει; Αυτο γινεται (και οχι χωρις συνεπειες) μονο εκτος ΕΕ, οχι μονο ευρωζωνης. Ασε που για αντιποινα η Γερμανια και αλλες χωρες θα κοψουν τις εισαγωγες απο Ελλαδα και τοτε χαιρετα μας τον πλατανο. Και επισης οι πολιτες δεν θα τρεξουν να παρουν τα χρηματα τους απο τις τραπεζες αν δουν οτι γυριζουμε στη δραχμη, γιατι θα εχουμε κυβερνηση εθνικης ενοτητας και θα ανεβει ψυχολογικα ο λαος; Δηλαδη η τρικομματικη που εχουμε δεν μας φθανει αλλα θα βαλουμε και ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΧΑ, ΑΝΕΛ να κυβερνησουν ολοι μαζι; Ρε, λες;;;
    K
    απάντηση715
    Απαντήσεις  3 | Εμφάνιση όλων
     
     
     
    ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ | 04/04/2013 09:25
    Μάλλον κ. Πειρουνάκη δεν έχετε καταλάβει ότι οι ψεκασμένοι ονειρεύονται την δραχμή ακριβως γιατί νομίζουν ότι έτσι θα αποφευχθούν οι φιλελευθερες μεταρρυθμίσεις και το σάρωμα του παρασιτισμού στην ελληνική κοινωνία.Αν αυτά πρέπει να γίνουν και με δραχμή , τότε ποιά η χρησιμότητα της; Όσον αφορά την εθνική συννενόηση για την επιστροφή στη δραχμή έχω να πω το εξής :ΔΕΝ ΣΦΑΞΑΝΕ! Η ταπεινωτική και απόλυτα καταστροφική φυγή από το ευρώ θα γίνει αν γίνει με αποκλειστική ευθύνη της κομμουνιστικής αριστερας και των προνομιούχων κοπριτών του δημοσίου.Τουλάχιστον έτσι η συμφορά θα έχει και ένα θετικό : την οριστική απαλλαγή της ελληνικής κοινωνίας από τις αριστερές ιδεοληψίες...
    ΚΥΖΙΡΙΔΗΣ
    απάντηση173
    Απαντήσεις  1 | Εμφάνιση όλων
     
     
    Ε τελείωσε... | 04/04/2013 09:06
    ...αφού γράφονται αυτά στο Βήμα, τέλος. Ήρθε η συντέλεια του κόσμου...
    Αργήσατε 3 χρόνια να το καταλάβετε...
    απάντηση55
     
     
    Τι γλώσσα, τι γραμματική, τι ορθογραφία, τι σύνταξη | 04/04/2013 09:03
    και τι σαφήνεια. Ένας αχταρμάς όλα
    Γιάννης
    απάντηση517
     
     
     
    Επειδή τίποτα απ' αυτά... | 04/04/2013 08:22
    ...τα ωραία που είναι αναγκαία για μετάβαση σε καθεστώς "νομισματικής ανεξαρτησίας" δεν πρόκειται να γίνει, ας μην το συζητάμε το θέμα κι ας κάτσουμε στ' αυγά μας. Δεν μας παίρνει.
    George
    απάντηση83
    Απαντήσεις  1 | Εμφάνιση όλων
     
     
    Αερολογιες | 04/04/2013 07:41
    Πρωτα απο ολα, να διορθωθουν αν γινεται κατι τρελα ορθγραφικα! Επι του θεματος, δε διαφωνω να λετε την αποψη σας, ωστοσο το αρθρο σε μορφη προτασεων με τη γευση καθαρευουσας, δεν παρουσιαζει κατι πιο ρεαλιστικο η κατι προς προβληματισμο. Ως αναγνωστης θα προτιμουσα κατι πιο αμεσο απο τη ψυχολογια (δεν ειναι στρατοπεδο η Ελλαδα).!
    Κωνσταντινος
    απάντηση415
     
     
     
    Ουτοπία | 04/04/2013 07:12
    Καλά όλα αυτά κύριε Συντάκτα, αλλά να μην ξεχνάτε ότι καλύτερα να μη δημιουργούσες εξαρχής μια οικογένεια με παιδιά (βλέπε Ευρωζώνη), παρά να αναγκαστείς μετά να τη διαλύσεις, διότι οι επιπτώσεις θα βαρύνουν για πάντα όλα τα μέλη της. Επίσης για να εφαρμοστούν όλα αυτά που λέτε ακαι μάλιστα απότομα, από έναν κατά βάσει απαίδευτο, αμόρφωτο, υστερικό λαό, που για όλα του φταίει πάντα κάποιος, είναι σαν να επιζητούμε την Δευτέρα Παρουσία. Δυστυχώς ή ευτυχώς, η μόνη διέξοδος είναι η μακρά επώδυνη και σταδιακή προσαρμογή μας προς τα Δυτικοευρωπαϊκά Κράτη, φυσικά υπό την επιτήρησή τους, ώστε η πραγματική αλλαγή της χώρας να επιτευχθεί σε περίπου 10-15 έτη από τώρα.
    Δημήτριος
    απάντηση192
    Απαντήσεις  1 | Εμφάνιση όλων