από metereologos.gr
Δευτέρα 23 Ιουλίου 2018
 
 

Ξενοδοχείον «Ηράκλειον»

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Οταν ανέβασα στο Facebook, ανάμεσα σε άλλες φωτογραφίες από τα Λουτρά Αιδηψού, και εκείνη του ξενοδοχείου «Ηράκλειον», δεν φανταζόμουν πως θα ξυπνούσε τόση νοσταλγία. Δεν είχα πάει ποτέ πριν στη λουτρόπολη της Βόρειας Εύβοιας (όμορφο μέρος!), δεν είχα καμία ανάμνηση, κανένα συναισθηματικό δέσιμο, ό,τι έβλεπα το έβλεπα για πρώτη φορά. Αν λοιπόν αυτός ο βαριά πληγωμένος από την άναρχη και κακόγουστη δόμηση οικισμός (μπορεί να ακούγονται ακόμη και προσβλητικές οι λέξεις για τους κατοίκους, δυστυχώς όμως αποδίδουν απόλυτα αυτό που συνάντησα) προκάλεσε σε εμένα συγκίνηση, μπορώ να καταλάβω τις αντιδράσεις των φίλων που είχαν αναμνήσεις από την Αιδηψό. Οι οποίοι μου έστειλαν μηνύματα με ιστορίες από τα καλοκαίρια που είχαν περάσει εκεί, μικρά παιδιά, με τους γονείς τους ή με τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους. Με το καημένο το «Ηράκλειον» να αναδεικνύεται πρωταγωνιστής αυτών των ιστοριών.

Βαμμένο σε έντονο ροδί, το ξενοδοχείο στέκεται σε μια πράσινη πλαγιά από την οποία κυλάνε ρυάκια με καυτό ιαματικό νερό, έχοντας ανοιχτή θέα προς τη θάλασσα. Αρχικά μου έκαναν εντύπωση το υπέροχο χρώμα του και η υπέρκομψη (παρά το πληθωρικό μέγεθός της) φιγούρα του. Γι' αυτό και το πλησίασα. Μετά, η εγκατάλειψή του. Δείγμα και αυτό (όπως τόσα άλλα υπέροχα κτίρια της πόλης που ρημάζουν ή που έχουν ήδη καταρρεύσει) της ακμής που έζησε η Αιδηψός, έρχεται να υπογραμμίσει ακόμη περισσότερο τη σημερινή παρακμή. «Μέσα είχε μια τεράστια τραπεζαρία με ροτόντες, λινά τραπεζομάντιλα και πολλά φυτά και πολυελαίους» μου έγραψε φίλη που είχε περάσει εκεί ημέρες διακοπών με τη μητέρα της πριν από αρκετές δεκαετίες. «Στα υπνοδωμάτια ανέβαινες από μια μαρμάρινη σκάλα με ξύλινη κουπαστή και σιδερένια κάγκελα με σχέδια. Αχ, τι μου θύμισες τώρα!».

Και εγώ που δεν είχα τίποτε να θυµηθώ, φτιάχνοντας την εικόνα (τόσες ταινίες εποχής έχουμε δει!) ένιωσα θλίψη για την decadence. Μια decadence που στα μάτια μου δεν τη δικαιολογούσαν ούτε η θέση της πόλης (που είναι χτισμένη σε ένα θαυμάσιο φυσικό περιβάλλον, με δεκάδες θελκτικές παραλίες), ούτε ο θησαυρός της, τα πλούσια ιαματικά νερά της που χύνονται στη θάλασσα, ούτε τα υπέροχα παλιά σπίτια και ξενοδοχεία που βρίσκεις στις γειτονιές της, ούτε το πλήθος τουριστών (όχι μόνο Ελλήνων, αλλά και Ρώσων, Βούλγαρων, Ρουμάνων, Ιταλών, Γάλλων...) που συνωστίζονται στην προκυμαία της.

Από κάτι τέτοια «μαγικά» νερά ζει και αποκτά ενέργεια όλη η Ισλανδία και δεν μπορεί να ζήσει (όχι μόνο με την έννοια της επιβίωσης αλλά και της ευζωίας) μια τόσο μικρή πόλη σαν την Αιδηψό; Γιατί, κακά τα ψέματα, όσο και αν οι λουτροπόλεις έχουν μια μελαγχολία (εύλογο, δεδομένου πως συχνάζουν εκεί άνθρωποι ταλαιπωρημένοι και πονεμένοι που αναζητούν ανακούφιση και γιατρειά), εδώ η μελαγχολία πηγάζει κυρίως από την κραυγαλέα εγκατάλειψη. Είμαι σίγουρος πως αν η Αιδηψός βρισκόταν π.χ. στην Ιταλία ή στη Γαλλία, θα ήταν από τα κορυφαία αξιοθέατα. Μία από εκείνες τις αριστοτεχνικά συντηρημένες πόλεις που όταν τις επισκεπτόμαστε εμείς οι Ελληνες μένουμε με το στόμα ανοιχτό.

Είναι όµως στη Βόρεια Εύβοια, στην Ελλάδα. Και έχει την τύχη που έχουν οι περισσότερες ελληνικές πόλεις. Πόλεις που, παραδομένες στην αδιαφορία, στην κακογουστιά μας, αλλά και θύματα της έπαρσής μας (αυτό το «είμαστε οι καλύτεροι» μας κατέστρεψε), απεκδυμένες από την παλιά ομορφιά τους, μοιάζουν κακογερασμένες γυναίκες που όσο κι αν προσπαθούν να κρύψουν τη φθορά τους κάτω από φθηνές κρέμες και πούδρες δεν μπορούν να ξεγελάσουν κανέναν.

Τελικά, αν στους φίλους μου η επίσκεψή μου στο ξενοδοχείον (με το νι που έβαζαν τότε στο τέλος της λέξης) «Ηράκλειον» ξύπνησε αναμνήσεις, σε εμένα δημιούργησε βαθιά αίσθηση απογοήτευσης (με πιάνει κάθε φορά που ταξιδεύω στην Ελλάδα, αυτόπτης μάρτυρας της καταστροφής που έχει γίνει) και θλίψης. Βλέποντάς το, αργά το απόγευμα, να στέκεται παρατημένο εκεί, πάνω από τη θάλασσα, ήθελα να χαϊδέψω παρηγορητικά τη διπλοκλειδωμένη πόρτα του, να του δώσω το κουράγιο που χρειάζεται για να αντέξει ένα ακόμη βράδυ απόλυτης μοναξιάς. Οπως έδυε ο ήλιος και το ροδί χρώμα του έγινε κατακόκκινο, είχα την αίσθηση πως αιμορραγούσε.



* Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 8 Ιουλίου 2018.


ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (4)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    Mineral fountains | 12/07/2018 17:44
    Από κάτι τέτοια «μαγικά» νερά ζει και αποκτά ενέργεια όλη η Ισλανδία και δεν μπορεί να ζήσει (όχι μόνο με την έννοια της επιβίωσης αλλά και της ευζωίας) μια τόσο μικρή πόλη σαν την Αιδηψό; In that water bathed the great Roman Senator Syla and Senator Mario, the ones responsible for cleansing Rome from miasma in what we are taught in Lycaeum is the prografes of Mario and Syla. Their payment was made in gold coin for the hospitality offered by Aedipsus. Anything else would damage the fountain!
    unsigned
    απάντηση40
     
     
    Για την Αιδηψό και όχι μόνο ! | 12/07/2018 12:16
    Πάρα πολύ ωραίο άρθρο, συγχαρητήρια ! Αλλά να ξέρετε ότι υπάρχουν και άλλα «Ηράκλειων» το ίδιο εγκαταλελειμμένα, όπως είναι τα ιαματικά νερά των Λουτρών Υπάτης κοντά στη Λαμία, που δημιουργούν θλίψη στον κάθε επισκέπτη, πιστεύω.
    Μαρία, από Αθήνα
    απάντηση91
     
     
    Ετσι ντε !!!! | 11/07/2018 13:08
    Οταν δεν μπαινεις στον πειρασμο να θιξεις μονοπλευρα πολιτικες και νοοτροπιες του τυπου, οτι η Ελλαδα ηταν καλα πριν ερθουν οι σημερινοι και την κατεστρεψαν!!!...γραφεις καλα. Συνεχισε με τη σκεψη οτι καποιοι καπου, εχουν κι αυτοι το δικιο τους, χωρις να ειναι μερικων προνομιο.
    picasso
    απάντηση13
     
     
    Κακοδαιμονία | 10/07/2018 14:43
    Αγαπητέ κ. Βίδο, Κατανοώ την απογοήτευσής σας, γιατί ακριβώς την ίδια αίσθηση αποκόμισα κάνοντας πέρασμα πριν από τριάντα περίπου χρόνια από την κατ΄επίφασιν διάσημη λουτρόπολη. Καθότι είστε ταξιδιώτης θα έχετε ίσως επισκεφτεί και περιοχές της Μακεδονίας, την ελληνικότητα της οποίας υποστηρίζουμε με πάθος, τρομάρα μας, όπως τον ερειπωμένο οικισμό Μελά Καστοριάς ο οποίος τελεί σε πλήρη εγκατάλειψη. Ένα κυριολεκτικά απόκοσμο τοπίο που μόνο θλίψη σε προξενεί και σε κάνει να ντρέπεσαι για την κατάντια της χώρας.
    Κώστας Κανταρτζής
    απάντηση100