Διχασμένες εμφανίζονται οι πολιτικές δυνάμεις της ευρύτερης Αριστεράς για το πώς τοποθετείται η Ελλάδα σχετικά με την πολεμική κατάσταση στη Μέση Ανατολή και την αποστολή φρεγατών και πολεμικών αεροσκαφών στην Κύπρο. Οι διαφοροποιήσεις είναι εμφανείς και η πολεμική κρίση αναδεικνύει μια Αριστερά με πολλαπλές φωνές και συχνά αντιφατικές θέσεις.
Μπορεί οι ηγεσίες των κομμάτων να προσπαθούν να διατηρήσουν ενιαία τη στρατηγική στήριξης της Κύπρου, αλλά οι τοποθετήσεις τους συνολικά αναδεικνύουν μια στάση που έχει πολλά θολά σημεία. Είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι κόμματα της Αριστεράς, όπως ΚΚΕ, Νέα Αριστερά και μεγάλο κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ, εξακολουθούν να χρησιμοποιούν μια αντιπολεμική ρητορική του παρελθόντος, συχνά παραβλέποντας τα σύγχρονα γεωπολιτικά δεδομένα.
Σε άλλο μήκος κύματος
Σε μια περίοδο που οι δημοσκοπήσεις διαδέχονται η μία την άλλη και αποτυπώνουν ότι η απόφαση για αποστολή φρεγατών και F-16 στην Κύπρο ενισχύει τη συσπείρωση των συντηρητικών γύρω από τη Νέα Δημοκρατία και ταυτόχρονα υπάρχει ανησυχία σε τμήματα της κοινής γνώμης για ενδεχόμενη εμπλοκή σε πολεμικές συγκρούσεις, το μεγαλύτερο κομμάτι της Αριστεράς βρίσκεται σε άλλο μήκος κύματος.
Σε αυτό το περιβάλλον, το ΠαΣοΚ φαίνεται να κερδίζει έδαφος, προβάλλοντας μια υπεύθυνη στάση που ελκύει μετριοπαθείς ψηφοφόρους. Ταυτόχρονα, η παρέμβαση που ξεχώρισε και προκαλεί εδώ και μέρες έντονη συζήτηση σε πολλούς κύκλους, ακόμη και επιθέσεις από τα αριστερά, ήταν αυτή του Αλέξη Τσίπρα. Με ένα μήνυμα στο Facebook, συμφώνησε στην αποστολή φρεγατών και αεροσκαφών F-16 στην Κύπρο, επιχειρώντας να υιοθετήσει μια πιο θεσμική, συγκρατημένη προσέγγιση. Η αναφορά του στην κρίση που αντιμετωπίζουν Ελλάδα και Κύπρος υπογράμμισε ότι η προστασία των πολιτών και η στήριξη της Λευκωσίας βρίσκονται πλέον σε πρώτο πλάνο.
Η κίνηση αυτή, ωστόσο, προκάλεσε νέες αντιπαραθέσεις. Από τη μια πλευρά, ορισμένοι θεώρησαν ότι επιβεβαιώνει την εκδοχή της κυβέρνησης περί επίθεσης που δέχθηκε η Κύπρος, ενώ από την άλλη η ηγεσία του ΚΚΕ υπογράμμιζε ότι η αποστολή αφορά την προστασία των βρετανικών βάσεων. Ο Αλ. Τσίπρας όμως φαίνεται να κινείται πλέον με «real politik», αποστασιοποιούμενος από το έντονα ριζοσπαστικό παρελθόν του, προσπαθώντας να ισορροπήσει ανάμεσα στη στήριξη της Κύπρου και στην αποφυγή άμεσης εμπλοκής σε πολεμικές συγκρούσεις.
Την ίδια στιγμή στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, όπου υπάρχουν ακόμα αντι-νατοϊκές φωνές, η διαφοροποίηση είναι εμφανής. Στελέχη όπως ο Γιάννης Ραγκούσης και ο Γιάννης Μαντζουράνης τάσσονται υπέρ μιας «απροϋπόθετης» αποστολής στρατιωτικών δυνάμεων στην Κύπρο, θεωρώντας τη «αδιαπραγμάτευτο εθνικό και ηθικό καθήκον». Οι θέσεις αυτές δείχνουν το θολό μήνυμα του κόμματος, αλλά αναδεικνύουν και τον διχασμό στον ΣΥΡΙΖΑ σε μια στιγμή που η ηγεσία του υπό τον Σωκράτη Φάμελλο προσπαθεί να καταλαγιάσει τις αντιδράσεις με δηλώσεις που τονίζουν την αδιαπραγμάτευτη στήριξη στην Κύπρο και με ταυτόχρονες αναφορές σε μη εμπλοκή της χώρας σε πολεμικές επιχειρήσεις.
Με αντι-νατοϊκό ύφος
Από την άλλη πλευρά, το ΚΚΕ επικεντρώνεται στον κίνδυνο βαθύτερης εμπλοκής της Ελλάδας και στην πιθανότητα η χώρα να μετατραπεί σε βάση των ΗΠΑ και των συμμάχων της. Η Νέα Αριστερά επιμένει στην επικινδυνότητα της αποστολής στρατιωτικών μέσων, αναδεικνύοντας την ανάγκη πλήρους ενημέρωσης της Βουλής, αλλά με γνώριμο αντι-νατοϊκό ύφος, και το ενδιαφέρον εδώ είναι η νέα κοινή πρωτοβουλία του Αλέξη Χαρίτση με τον Σ. Φάμελλο που ζήτησαν σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Η Πλεύση Ελευθερίας, με επικεφαλής τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, είναι πιο επιθετική, καταγγέλλοντας την κυβέρνηση ως «ουρά του Τραμπ και του Νετανιάχου», καταδικάζοντας τη συμμετοχή σε επιθετικούς πολέμους που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο.
