Ενα παιδί επτά ετών που ακουμπά μια οθόνη με την ίδια φυσικότητα που άλλοτε ένα παιδί εμβάπτιζε τα χέρια του στο χώμα. Το δάχτυλό του ολισθαίνει και ο κόσμος αποκρίνεται. Κάτι ανοίγει, κάτι κινείται, κάτι του επιστρέφει το βλέμμα. Η εμπειρία αυτή εγγράφεται βαθιά, σαν μια πρώτη γνώση. Ο κόσμος μεταμορφώνεται όταν τον εφάπτεσαι.
Σε αυτή την ηλικία, το παιχνίδι και η κατασκευή είναι ένα και το αυτό. Δεν ξεχωρίζει αν φτιάχνει ή αν ανακαλύπτει. Σαν να βρίσκει κάτι που υπήρχε ήδη και απλώς περίμενε τη δική του κίνηση για να φανερωθεί. Εκεί αρχίζει μια σχέση με τη μορφή που δεν περνά από κανόνες, αλλά από μια σχεδόν υπνοβατική διαισθητική παρόρμηση.
Οταν φτάσει στα δεκαοκτώ ή στα είκοσι, αυτή η σχέση θα έχει γίνει δεύτερη φύση. Θα κινείται μέσα σε πολλαπλά επίπεδα ταυτόχρονα, όπως κάποιος που μιλά, θυμάται και φαντάζεται την ίδια στιγμή. Λέξεις που εκκολάπτουν εικόνες, εικόνες που αποκτούν ήχο, ήχοι που επιστρέφουν και μεταπλάθουν το νόημα των λέξεων. Η μορφή δεν θα προηγείται. Θα αναδύεται ως ίζημα μιας αθέατης διεργασίας.
Το θέατρο, τότε, μπορεί να μοιάζει με έναν χώρο όπου η παρουσία εκτυλίσσεται και συγχρόνως πολλαπλασιάζεται. Ενας άνθρωπος στέκεται στη σκηνή και γύρω του εκδιπλώνονται οι πιθανότητές του σαν διαδοχικές εκδοχές του ίδιου προσώπου. Κι όμως, στο κέντρο, παραμένει ένα σώμα που πάλλεται, ένα σώμα εκτεθειμένο. Η λογοτεχνία του θα έχει μνήμη, αλλά όχι σταθερή. Θα υφίσταται μικρές μετατοπίσεις, σχεδόν ανεπαίσθητες, κάθε φορά που τη συναντάς. Θα σε υποδέχεται με μια ιδιότυπη αναγνωρισιμότητα, σαν να σε έχει ήδη διαβάσει. Θα επιστρέφεις σε ένα κείμενο και θα σε περιμένει ελαφρώς αλλοιωμένο, σαν να έχει εν τω μεταξύ ζήσει.
Οι εικόνες του θα μοιάζουν με μνημονικές αναλαμπές χωρίς ιδιοκτήτη, θραύσματα μιας συλλογικής εσωτερικότητας. Εκεί, το πραγματικό και το επινοημένο θα συμπλέκονται σε μια αδιάκριτη συνάφεια, σχεδόν υπνωτική. Και μέσα σε όλα αυτά, θα αναδύεται μια αντίρροπη ανάγκη. Για συμπύκνωση, για καθήλωση. Για κάτι που αντιστέκεται στη διαρκή μετατόπιση. Ιστορία που δεν διαχέεται αλλά συσσωματώνεται.
Τελικά, αυτός ο δημιουργός θα βρεθεί μπροστά σε μια πράξη που μοιάζει απλή αλλά φέρει βάρος. Να επιλέξει. Να επιμείνει. Να αφήσει κάτι να υπάρξει αρκετά ώστε να αποκτήσει πυκνότητα και διάρκεια. Εκεί θα αρχίζει η τέχνη του. Στη στιγμή που, μέσα σε έναν κόσμο που υποχωρεί και ανασχηματίζεται με το άγγιγμα, εκείνος θα αποφασίζει να κρατήσει κάτι αμετάθετο. Να του παραχωρήσει χρόνο. Να το αφήσει να καταστεί εμπειρία.
