Το 1949, ο Γερμανός συγγραφέας Τόμας Μαν (1875-1955) επέστρεψε για λίγο στην πατρίδα του τη Γερμανία, από όπου είχε φύγει εξαιτίας της ναζιστικής κυριαρχίας, την οποία είχε προβλέψει το 1929. Ο ηλικιωμένος νομπελίστας και δημιουργός αριστουργηματικών έργων της λογοτεχνίας όπως τα «Μαγικό βουνό» και «Θάνατος στη Βενετία», επέστρεψε ξανά στη χώρα του προκειμένου να βραβευτεί με το σημαντικό βραβείο Γκαίτε.
Ποια ήταν όμως η αληθινή πατρίδα του Τόμας Μαν; Ποια ήταν η πατρίδα στην οποία ανήκε η καρδιά του; Αυτό ακριβώς το ερώτημα μοιάζει να διαπερνά όλη την ταινία «Fatherland», τελευταία δημιουργία του Πάβελ Παβλικόφσκι, ο οποίος σκηνοθέτησε αυτήν την ιστορία. Η τελευταία ταινία του σπουδαίου Πολωνού σκηνοθέτη ταινιών όπως η «ida» και ο «Ψυχρός πόλεμος» (έκανε πρεμιέρα στο ίδιο αυτό φεστιβάλ το 2018) προβλήθηκε στο επίσημο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ αποσπώντας θετικές εντυπώσεις.
Σε μια σκηνή της ταινίας, όταν τον ρωτούν για την πατρίδα ο Μαν θα απαντήσει: «Είμαι Αμερικανός πολίτης αλλά Γερμανός συγγραφέας. Το που βρίσκεται η καρδιά μου όμως, είναι ένα πολύ δύσκολο και πολύ σύνθετο ερώτημα για να απαντηθεί.»
Όμως ο Πάβελ Παβλικόφσκι ενδιαφέρεται για τον άνθρωπο Τόμας Μαν γενικότερα και αυτό όχι μόνο σε σχέση με την πατρίδα του αλλά και με την οικογένειά του, όπως και με τον ίδιο τον εαυτό του. Ο Μαν που υποδύεται ο έξοχος Γερμανός ηθοποιός Χανς Τσίσχλερ, λατρεύει την κόρη του (Σάντρα Χούλερ) την οποία έχει ανάγκη (τον ξυρίζει, του διορθώνει τα γραπτά, κανονίζει όλες τις λεπτομέρειες του προγράμματός του).
Την ίδια ώρα όμως δείχνει εντελώς αποξενωμένος από τον γιό του, επίσης συγγραφέα Κλάους Μαν (Ογκαστ Ντιλ), με τον οποίο ποτέ δεν επικοινώνησε. Τα αισθήματα από πλευράς Κλάους, είναι αμοιβαία. Τελικά, όλη η συγκίνηση που πηγάζει από την ανάγνωση των γραπτών του Τόμας Μαν, βλέπουμε να αποτυπώνεται σε ένα ευφυές «απολίθωμα της μπουρζουαζίας» όπως αποκαλεί τον Τόμας Μαν η ίδια η κόρη του όταν βλέπει την ψυχρή και κυνική αντιμετώπισή του απέναντι σε μια ανείπωτη τραγωδία.
«Η αυτοκτονία ενός τοξικομανούς είναι ασήμαντη μπροστά στη μοίρα του κόσμου» θα πει ο Μαν και θα ακούσει ότι τελικά, δεν είναι το κέντρο του κόσμου. Και όλα τα παραπάνω είναι ενταγμένα σε μια ταινία γεμάτη «μικρές» αλλά χαρακτηριστικές σκηνές μέσω των οποίων ο Παβλικόφσκι μεταφέρει με υπέροχο (και αρκετά χιουμοριστικό) τρόπο, το ηλεκτρισμένο, ψυχροπολεμικό κλίμα της εποχής της ιστορίας της ταινίας όταν η Αμερική και τη Ρωσία βρίσκονταν σε σύγκρουση ενώ καθόριζαν τη μοίρα του υπόλοιπου κόσμου (στην ταινία ο Μαν δηλώνει αντίθετος και στα δύο μοντέλα, πιστεύοντας, ειρωνικά, στον άνθρωπο).
