Ένα από τα ισχυρότερα αφηγήματα που καλλιέργησε ο Πρωθυπουργός από την πρώτη στιγμή της θητείας του ήταν αυτό της προσήλωσης στους κανόνες. Η ολοκλήρωση του εκλογικού κύκλου προβλήθηκε ως μια συνταγματική επιταγή, αλλά και ως ένα πλεονέκτημα σταθερότητας που θα τον ξεχώριζε από τις συνηθισμένες πολιτικές τακτικές του παρελθόντος.
Σήμερα, ωστόσο, καταγράφεται μια οξύμωρη πραγματικότητα. Από τη μία το Μέγαρο Μαξίμου επαναλαμβάνει διαρκώς τον σεβασμό στον εκλογικό κύκλο, αλλά από την άλλη, η πολιτική ατμόσφαιρα αναδύει μια ακατάσχετη εκλογική σεναριολογία, η οποία υπονομεύει την ίδια τη σταθερότητα που η κυβέρνηση επικαλείται.
Η μετατροπή του χρόνου των εκλογών σε αντικείμενο μιας «δημιουργικής ασάφειας», με τα ορόσημα να μετακινούνται διαρκώς από την άνοιξη του ’27 μέχρι την περίοδο μετά τη ΔΕΘ, καταλήγει να δημιουργεί ένα τελείως διαφορετικό αφήγημα. Η εικόνα ενός Πρωθυπουργού που εμφανίζεται ως θεματοφύλακας των εκλογικών κανόνων έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τις διαρροές των στελεχών του και τη συνεχή μετάθεση της κάλπης.
Αν η κυβέρνηση επιθυμεί πραγματικά να συμμαζέψει το ήδη τραυματισμένο θεσμικό προφίλ της, οφείλει να σταματήσει να δίνει λαβή για τέτοιες συζητήσεις. Η ρητορική περί εξάντλησης της τετραετίας κινδυνεύει πλέον να μετατραπεί σε ένα «πουκάμισο αδειανό».
