Ο Κώστας Ζαχαριάδης είναι εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ. Που τον χάνεις που τον βρίσκεις, είναι πρώτη μούρη σε όλες τις εκδηλώσεις του Τσίπρα. Μου κάνει εντύπωση ότι δεν ασχολείται σχεδόν καθόλου με το κόμμα το οποίο εκπροσωπεί. Δεν ασχολείται καθόλου με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ασχολείται με το γιατί επιστρέφει, στην πολιτική, ο πρώην πρωθυπουργός, ο Αλέξης Τσίπρας.
Αυτό πρέπει είναι αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία. Ο εκπρόσωπος Τύπου ενός κόμματος να μην προβάλλει τις θέσεις του κόμματος του αλλά να προβάλλει τα προτερήματα του αρχηγού ενός άλλου κόμματος, που έρχεται για να διαλύσει το κόμμα το οποίο εκπροσωπεί. Υπό κανονικές συνθήκες το λες και παραλογισμό. Αλλά με τον ΣΥΡΙΖΑ στην κατάσταση που είναι, τα πάντα μοιάζουν λογικά.
Θα μου πείτε το τι κάνει και τι δεν κάνει ο Ζαχαριάδης είναι πρόβλημα του Φάμελλου και του ΣΥΡΙΖΑ. Αν δεν τους πειράζει που ο εκπρόσωπος του κόμματος τους, έχει μια πρεμούρα να εκπροσωπεί τον κ. Τσίπρα, εμένα μου περισσεύει. Ακόμα και όταν λέει το αμίμητο ότι ο Τσίπρας κατεβαίνει γιατί δεν τραβά ο… Ανδρουλάκης.
Ναι, έκανε ο Αλέξης την καρδιά του πέτρα και κάνει κόμμα μήπως και σώσει την τιμή της προοδευτικής παράταξης νικώντας τον Μητσοτάκη, από τον οποίο έχει ξεχάσει πόσες φορές έχει χάσει. Την τελευταία φορά, έκανε και ρεκόρ. Για πρώτη φορά κόμμα της αντιπολίτευσης όχι μόνο δεν τσίμπησε κάτι, αλλά έχασε 12 ολόκληρες μονάδες, σε εθνικές εκλογές.
Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Ο Τσίπρας κάποια στιγμή, αμφισβητήθηκε, έφυγε και από τότε άρχισε να μεθοδεύει τα βήματα της επιστροφής του. Υπονόμευσε το κόμμα του – τον αρχηγό που δεν ήταν του χεριού του – το οδήγησε σε διάσπαση και σε συνέδρια στα μπουζουκτσίδικα.
Τώρα, όπως είπε, στην τελευταία εκδήλωση, «έφτασε η ώρα του θερισμού». Και ο πρώτος που θα θεριστεί είναι το πρώην κόμμα του κ. Τσίπρα. Μετά βλέπουμε.
Είναι ολοφάνερο ότι ΣΥΡΙΖΑ έχει ημερομηνία λήξεως. Γιατί δεν έχει λόγο ύπαρξης. Τα περισσότερα στελέχη και οι βουλευτές του περιμένουν τον Τσίπρα να ανακοινώσει το νέο του κόμμα για να κουνήσουν μαντήλι. Δεν ξέρω ποιος θα κλείσει τελευταίος την πόρτα. Αλλά ο θάνατος είναι αναπόφευκτος. Να ζούμε να τον θυμόμαστε.
Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει το κόμμα να απαξιωθεί πλήρως τις τελευταίες μέρες της ζωής του, από τα ίδια του τα στελέχη. Αυτό δεν έχει ξαναγίνει. Κάθε ετοιμοθάνατος έχει το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια. Και ειδικά ένα κόμμα που φιλοδοξούσε να αλλάξει την Ελλάδα και την Ευρώπη, όπως πίστευε, πριν φάει τα μούτρα του.
Ας θάψουν λοιπόν τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ με τιμές, πριν πάνε στο νέο. Γιατί όπως δείχνουν τα πράγματα, το «νέο» κόμμα του Αλέξη Τσίπρα θα είναι ένας νέος ΣΥΡΙΖΑ, μείον τη Ζωή και τον Βαρουφάκη. Μέχρι στιγμής αυτό φαίνεται να είναι το «νέο» κόμμα.
Ένας ΣΥΡΙΖΑ με άλλο όνομα. Και χωρίς τη δύναμη του παραμυθιού που είχε ο παλιός.
