Υπάρχει μια σκηνή που επαναλαμβάνεται στην ελληνική πολιτική ζωή με την ακρίβεια τελετουργίας. Μια παράταξη κερδίζει εκλογές έχοντας ως προμετωπίδα λέξεις όπως «αξιοκρατία», «διαφάνεια» και «ρήξη με το παρελθόν». Κι ύστερα, αθόρυβα, τοποθετεί τους δικούς της ανθρώπους εκεί που χρειάζεται, χρησιμοποιώντας τα ίδια ακριβώς εργαλεία που καταδίκαζε ως αντιπολίτευση.
Η περίπτωση του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης, Μακάριου Λαζαρίδη, αποτελεί μια χειροπιαστή απόδειξη ότι το βαθύ κράτος όχι μόνο επιβιώνει, αλλά παραμένει εντυπωσιακά ανθεκτικό. Όταν ένας άλλοτε στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού και μάλιστα ένα πρόσωπο που έχει επιφορτιστεί με την εξυγίανση του ΟΠΕΚΕΠΕ καταλαμβάνει θέσεις ευθύνης με αμφιλεγόμενα τυπικά προσόντα, η ρητορική περί εκσυγχρονισμού υποχωρεί μπροστά στην παλαιοκομματική κανονικότητα.
Σε αυτό το πλαίσιο, η κομματική εγγύτητα που λειτουργεί ως υποκατάστατο των πτυχίων δεν εκθέτει μόνο ένα πρόσωπο αλλά αποκαλύπτει μια ολόκληρη νοοτροπία που επιμένει να θεωρεί τη δημόσια διοίκηση προέκταση του κομματικού σωλήνα και όχι πεδίο ανάδειξης των ικανότερων. Αυτή είναι η εικόνα του βαθέος κράτους στην πιο κυνική του έκφραση. Ο «δικός μας» άνθρωπος καταλαμβάνει τη θέση, τα προσόντα κάμπτονται μπροστά στην κομματική ταυτότητα και το κράτος παύει να τάσσεται στην υπηρεσία του πολίτη. Αντίθετα, μετατρέπεται σε λάφυρο που μοιράζεται στους νικητές της κάλπης με τις ευλογίες της εκάστοτε ηγεσίας.
Ο πρωθυπουργός έχει επανειλημμένα αποδώσει τέτοια φαινόμενα σε χρόνιες παθογένειες της χώρας, παρουσιάζοντας την κυβέρνησή του ως τον φορέα που θα τις εξαλείψει. Η πραγματικότητα, ωστόσο, αποδεικνύεται πεισματάρα. Όχι μόνο οι πρακτικές αυτές συνεχίζονται ακάθεκτες, αλλά τα πρόσωπα που τις ενσαρκώνουν επιβραβεύονται με κυβερνητικά αξιώματα, ακυρώνοντας στην πράξη κάθε εξαγγελία για τομές με το χθες.
Η Μεταπολίτευση χάρισε στη χώρα τη σταθερότερη δημοκρατία της ιστορίας της, αλλά απέτυχε να εκριζώσει την αντίληψη ότι η διοίκηση αποτελεί ιδιωτικό φέουδο. Πρόκειται για μια κληρονομιά που η παρούσα κυβέρνηση υποσχέθηκε ότι θα τερματίσει, προβάλλοντας το προφίλ της τεχνοκρατικής επάρκειας. Όμως, κάθε φορά που μια τέτοια ιστορία έρχεται στο φως, το Μέγαρο Μαξίμου επιχειρεί να τη διαχειριστεί αποκλειστικά με όρους επικοινωνίας, περιμένοντας απλώς να κατακαθίσει ο κουρνιαχτός.
Αυτή η διολίσθηση εκθέτει ανεπανόρθωτα το κυβερνητικό αφήγημα. Παρά τις διακηρύξεις ότι θα ξεριζώσει τις παθογενείς όψεις του μεταπολιτευτικού μας εαυτού, ο «κακός εαυτός» του κράτους μοιάζει να σκοντάφτει συνεχώς μπροστά στην κυβέρνηση ή, ακριβέστερα, να αναπαράγεται μέσα της. Αυτή τη φορά ήταν η περίπτωση του κ. Λαζαρίδη. Αύριο, ποιος ξέρει;
