Τα ξημερώματα της 28ης Φεβρουαρίου ήταν η τελευταία ημέρα που η Μέση Ανατολή θα ήταν πια η ίδια, από την εποχή που η Βρετανία αποφάσισε να δεχθεί την αυτοδιάθεση των κρατών που την αποτελούν – παρά τις άπειρες δοκιμασίες και πολέμους, εμφύλιους και μη, που έχει υποστεί.
Όπως και η 11η Σεπτεμβρίου ήταν η τελευταία ημέρα της της επίπλαστης ευημερίας και γεωπολιτικής αφέλειας στον δυτικό κόσμο.
Ήταν η τελευταία ημέρα που όλα ήταν όπως τα γνωρίζαμε, προβλέψιμα και επικίνδυνα, με συνεχή εναλλαγή προσώπων και πολιτικών, λόγω δολοφονιών και δολοπλοκιών, με πραξικόπημα στην τάδε ή την δείνα χώρα κάθε τόσο. Η γνωστή, ρευστή, ενδιαφέρουσα Μέση Ανατολή. Η Μέση Ανατολή της PLO, της Χαμάς, της Χεζμπολάχ, του αιωνίων αμυνόμενου και συχνά επιτιθέμενου για να αυξήσει τους εποικισμούς Ισραήλ, της πολύπαθης Βηρυτού, των Ιράκ και Συρίας 2.0.
Σε μια στιγμή
Το μόνο που έφτανε για να αλλάξουν όλα ήταν, κατ’ εντολή του ισραηλινού Πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, να δολοφονηθεί ο ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης του Ιράν, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεϊ.
Η δεύτερη ισχυρότερη χώρα (πλην Ισραήλ) της περιοχής, το Ιράν, μαζί με την Σαουδική Αραβία έπεσε σε σοκ.
Το δέος ακολούθησε αργότερα.
Ακολούθησαν (περίπου) δέκα ολόκληρες ημέρες συντονισμένων αεροπορικών επιχειρήσεων από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, με σκοπό να καταστρέψουν συστήματα αεράμυνας, τα συστήματα εκτόξευσης βαλλιστικών πυραύλων και εκτόξευσης drones και της εξολόθρευσης όσο περισσότερων μελών της ανώτατης ηγεσίας, πολιτικής, θρησκευτικής, αστυνόμευσης τάξης και ασφάλειας γινόταν.
Ο καταπιεσμένος λαός θα έβγαινε στους δρόμους και θα ανέτρεπε το καθεστώς. Ή έστω το 70%-80% αυτών που δεν το ανέχονται. Ο επόμενος τους ηγέτης;
Αναζητείτο. Ο γιός του Σάχη αυτοπροτάθηκε. Ξανά και ξανά.
Αλλά δεν… Ούτε ο Ρέζα Παχλαβί ούτε κανείς άλλον δεν βρέθηκε ή τόλμησε.
Τίποτα δεν έγινε. Η μόνη σταθερά, ο συνεχής ήχος των βομβαρδισμών στην Τεχεράνη και σε άλλες πόλεις που σύντομα συνδυάσθηκαν με τους ήχους των εκρήξεων από ιρανικές επιθέσεις προς φίλιες προς τις ΗΠΑ χώρες, όπως η Σαουδική Αραβία, τα ΗΑΕ, το Ομάν, το Κουβέιτ ακόμα και το Κατάρ, ο πιο στενός σύμμαχος του Ιράν.
Επόμενο βήμα, το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ, παγιδεύοντας στον Περσικό Κόλπο περίπου 1.500 πλοία.
Το Σχέδιο
Ταυτόχρονα με τις πολεμικές επιχειρήσεις, εξυφαινόταν και ένα άλλο σχέδιο, από αυτά που πετυχαίνουν(;) όταν η κατάσταση είναι ρευστή και συνεχώς μεταβαλλόμενη ώρα με την ώρα. Αρχικά έλαβε χώρα η ψήφιση από το Συμβούλιο των Ειδικών (88 μέλη) της ανάδειξης του γιου του Αλί Χαμενεϊ ως ανώτατου ηγέτη της χώρας, του Μοτζταμπά Χαμενεϊ. Η κατάσταση της υγείας του; Άγνωστη.
Μόνο που το σχέδιο, ένα σχέδιο με προετοιμασία ετών, δεν ήταν αυτό αλλά κάτι που περίμεναν για χρόνια οι πραγματικοί δυνάστες του κάποτε υπερήφανου λαού του Ιράν: Το δικό τους σχέδιο.
Να αναλάβουν την εξουσία απευθείας αντί να ενεργούν ως εκτελεστικός βραχίονας της θρησκευτικής ηγεσίας.
Ένα μηνά και κάτι μετά την έναρξη του πολέμου, ο Μοτζταμπά Χαμενεΐ είναι άφαντος, διαβάσαμε βέβαια μια δήλωσή του, ο πρόεδρος Πεζεσκιάν είναι μια μαριονέτα και οι Φρουροί έχουν καταλάβει όλα τα σημαντικά κέντρα εξουσίας, διαπραγματευόμενοι (ή ενίοτε και αρνούμενοι να διαπραγματευθούν) με τις ΗΠΑ. Ανάλογα την ημέρα και την περίσταση.
Εκπλήσσεσθε; τα 2 εκατομμύρια ευρώ (όπως ακούγεται) που ζητούν από τις ναυτιλιακές για κάθε διέλευση πλοίου από το Στενό, τα ακριβά τους αυτοκίνητα και σπίτια, η δύναμη και το πάθος με το οποίο επιθυμούν να ελέγξουν τους μηχανισμούς της εξουσίας θα έκαναν ακόμα και τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν να κοκκινήσει από ντροπή.
Γιατί στο τέλος-τέλος, οι βόμβες κάποτε θα σταματήσουν να πέφτουν, το αμερικάνικο ενδιαφέρον θα ατονήσει, το Ιράν θα αποφασίσει ότι έχει να κερδίσει περισσότερα με το Στενό ανοιχτό παρά κλειστό και μια νέα δυναστεία – μετά αυτή των Παχλαβί και αυτή των μουλάδων – θα ανατείλει στην Περσία.
Μια δυναστεία που θα κινηθεί για την απόκτηση πυρηνικού όπλου όχι για να καταστρέψει το Ισραήλ – ακόμα και οι Φρουροί της Επανάστασης είναι λογικοί δρώντες στον παραλογισμού της έννοιας του πυρηνικού πολέμου γνωρίζοντας ότι θα εξαϋλωθούν τα αμέσως επόμενα λεπτά μιας ενδεχόμενης επίθεσης στο Ισραήλ.
Όχι. Θα το αποκτήσουν ώστε η επόμενη 28η Φεβρουαρίου να μην επαναληφθεί ξανά.
Η επόμενη ημέρα
Για αυτό και πάντα θα υπάρχει η περίοδος προ της 28ης Φεβρουαρίου 2026 και η μετά.
Διότι οι ΗΠΑ, χωρίς σχέδιο, χωρίς στόχους, υπό την πίεση του Ισραηλινού πρωθυπουργού σύρθηκαν στην κυριολεξία σε έναν πόλεμο που πιθανότατα κερδισμένους (μακροπρόθεσμα, έστω) θα βρει αυτούς που υπέστησαν τα περισσότερα πλήγματα αλλά ακόμα στέκονται.
Το κράτος Λερναία-Ύδρα όπου οι τοπικοί διοικητές έχουν αυτονομία κινήσεων.
Το Ιράν
Τι μέλλει γενέσθαι; Οι ΗΠΑ πιθανότατα και με γοργά βήματα θα αποχωρήσουν, το Ισραήλ θα συνεχίσει την λυσσαλέα μάχη να καταστραφεί το Κόμμα του Θεού (Χεζμπολάχ) στον Λίβανο, μια προσπάθεια 2 και παραπάνω γενεών που κρατάει από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 και μετά.
Και τις υπόλοιπες χώρες του Κόλπου να αναρωτιούνται: «Μήπως να αποκτούσαμε και εμείς πυρηνικό όπλο»; καθώς θα βλέπουν το άστρο της αμερικάνικης αυτοκρατορίας να δύει στην Μέση Ανατολή και να ανατέλλει εκεί που το ενδιαφέρει περισσότερο: Στην Ασία και συγκεκριμένα στην Κίνα.
Το μεγάλο γιατί
Και οι ελπίδες αλλά και προσδοκίες ενός ολόκληρου – ή έστω αυτού του 70% – 80% που αναφέραμε παραπάνω – Ιράν, μιας χώρας που ειρήσθω εν παρωδώ ήταν από τις πρώτες που αναγνώρισε το νεοσύστατο τότε (1948) κράτος του Ισραήλ;
Αυτές ενταφιάστηκαν στα συντρίμμια από άμμο, χαλίκια και μπετόν των ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων στην επίθεση των 12 ημερών του Ιουνίου του 2025.
Πότε θα έχουν ξανά αυτοί οι άνθρωποι την ευκαιρία να πάρουν την τύχη της χώρας στα χέρια τους; Πότε η νέα γενιά, η μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού θα πει «ως εδώ»; Προσπάθησε πριν ενάμιση μήνα. Αλλά έμεινε απελπιστικά μόνη. Με υποσχέσεις κενές περιεχομένου. Με χιλιάδες νεκρούς που πίστεψαν ότι είχε έρθει η ώρα.
Είναι άγνωστο το πότε, όπως άγνωστο είναι και το γιατί έπρεπε τώρα – χωρίς προετοιμασία, χωρίς πληροφορίες, χωρίς δίκτυα ανθρώπινων πηγών (HUMINT) στο έδαφος, χωρίς ακριβή εικόνα των στρατιωτικών δυνατοτήτων του Ιράν – να συμβεί αυτός ο πόλεμος.
Το μόνο που θα απομείνει θα είναι μια Μέση Ανατολή όπου ο καθένας θα κοιτάει το εθνικό του συμφέρον, ο Αραβικός Σύνδεσμος πιθανότατα θα μετατραπεί σε έναν οργανισμό αχυράνθρωπων και όλοι θα περιμένουν αν θα είναι η Σαουδική Αραβία (όχι ότι η Σαουδική Αραβία είναι λίκνο δημοκρατίας αλλά τουλάχιστον κάνει μικρά βήματα προόδου), το Ισραήλ (ή και οι δύο σε ένα ακραίο σενάριο) που θα βάλουν ένα τέλος στο αδίστακτο καθεστώς των Φρουρών της Επανάστασης, της πολιτοφυλακής και των ακραίων κληρικών.
Με άλλα λόγια στις ιδέες που ανήκουν σε άλλες εποχές, ιδέες παρωχημένες σε έναν κόσμο δικτυωμένο.
