Οι μελετητές της εκπαίδευσης, θυμούνται ότι βασική επιδίωξη όσων πανεπιστημίων στη χώρα μας (από τις συνθήκες ή τα θεσμικά προβλήματα κάθε εποχής) λειτουργούσαν με διορισμένες διοικήσεις, ήταν να γίνουν αυτόνομα, να εκλέγουν τους «ηγέτες» τους και να χαράσσουν την δική τους πορεία.
Σήμερα η ΑΣΠΑΙΤΕ είναι το μόνο Ίδρυμα ανώτατης εκπαίδευσης στη χώρα που έχει ακόμη διορισμένη διοίκηση, καθώς δεν έχει ενταχθεί σε κάποιο ΑΕΙ μετά την πλήρη απορρόφηση των Τεχνολογικών ή άλλων ανώτατων Ιδρυμάτων της χώρας από τα πανεπιστήμια.
Tην περίοδο δε που ξεκίνησε η ένταξη για την «πανεπιστημιοποίηση» των Ανώτατων Τεχνολογικών Ιδρυμάτων της χώρας πολλά ακούστηκαν για ένταξη της σε πανεπιστήμιο της Αττικής, αλλά τελικά την «κέρδισε» το πανεπιστήμιο Αθηνών, μια εξέλιξη που λογικά χαροποίησε τα μέλη της καθώς θα εντασσόταν στο μεγαλύτερο και αρχαιότερο ανώτατο πανεπιστημιακό Ίδρυμα της χώρας, με πλούσια επιστημονική πορεία στα παιδαγωγικά (η ΑΣΠΑΙΤΕ βασικά δίνει το δικαίωμα διδασκαλίας σε ειδικότητα στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση).
Η συζήτηση αυτή έφτασε σε προχωρημένο στάδιο, μπήκαν οι …υπογραφές, υπουργείο Παιδείας και η Εθνική Αρχή Ανώτατης Εκπαίδευσης (ΕΘΑΑΕ) της χώρας έδωσαν το «πράσινο φως», ωστόσο το θέμα αιφνιδίως φαίνεται ότι βρέθηκε μπροστά σε …ύφαλο. Τι αναφέρουν οι πληροφορίες;
Από την πλευρά της διοίκησης της ΑΣΠΑΙΤΕ φαίνεται ότι εκφράζονται φόβοι ότι θα την «καταπιεί» ένα μεγάλο Ίδρυμα, καθώς δεν θα είναι (όπως επιδιώκει) μονοτμηματική Σχολή και θα χάσει την αυτοτελή της διοίκηση. Το σχέδιο ωστόσο εδώ προβλέπει να ενταχθεί ως αυτόνομο τμήμα στην Σχολή Επιστημών της Αγωγής του Ιδρύματος, μια λύση που μοιάζει λογική για την επιβίωση της.
Από την πλευρά του πανεπιστημίου Αθηνών εκφράζεται η απορία, πως οι εκπρόσωποι της διοικούσας επιτροπής της ΑΣΠΑΙΤΕ υπέγραφαν το κοινό σχέδιο επί δυο χρόνια όμως άλλαξαν γνώμη την τελευταία στιγμή. Με το δεδομένο δε, όπως εικάζουν εκπρόσωποι των αρμοδίων Αρχών, ότι η ΑΣΠΑΙΤΕ αν δεν ενταχθεί τελικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών είναι πιθανόν τελικά να …κλείσει.
Από την πλευρά του το Υπουργείο Παιδείας που είχε ήδη ετοιμάσει ένα σχέδιο νόμου για την ένταξη της Σχολής στο πανεπιστήμιο Αθηνών, έχει αναλάβει απρόθυμα ρόλο διαιτητή σε μια διαφωνία που επι δυο χρόνια διαπραγματεύσεων δεν υπήρχε.
Το «κουβάρι» αυτό θυμίζει τις δεκάδες περιπτώσεις πανεπιστημιακών τμημάτων που δεν έκλεισαν ούτε μετεξελίχθηκαν στην πορεία του χρόνου παρότι το ενδιαφέρον γι αυτά μειώθηκε ή τα Ιδρύματα που δεν ενσωματώθηκαν για να μην χαθούν θέσεις ή προνόμια. Τα παραπάνω όμως δεν αφορούν τους καθηγητές και καθηγήτριες της Σχολής ή των φοιτητών και φοιτητριών του (που είναι βέβαιο ότι προτιμούν το στάτους των καθηγητών τους ιστορικότερου ΑΕΙ στη χώρα). Άλλωστε ήδη δύο τμήματα και η πλειοψηφία των καθηγητών της ΑΣΠΑΙΤΕ με επιστολές τους προς το υπουργείο Παιδείας παροτρύνουν τους αρμοδίους να προχωρήσουν άμεσα στη συμφωνημένη ένταξη με το πανεπιστήμιο Αθηνών τονίζοντας ότι είναι η πλέον βιώσιμη λύση. Εκ της διαπίστωσης αυτής και προκύπτει το φυσικό ερώτημα: η τελευταία μη «πανεπιστημιακη» Σχολή αυτής της χώρας υπάρχει για τους φοιτητές και τις φοιτήτριες ή για τα προνόμια και τη (διορισμένη) διοίκηση τους;
