Ο Ιταλός ηθοποιός Τόνι Σερβίλο και πάλι διαπρέπει σε ταινία του συμπατριώτη του Πάολο Σορεντίνο, ο Μπράντλεϊ Κούπερ σκηνοθετεί ξανά, σπάνιο ντοκιμαντέρ για τον Ελβις Πρίσλεϊ και ελληνικό τζούντο έχουν οι ταινίες της εβδομάδας.
Βαθμολογία
5: εξαιρετική
4: πολύ καλή
3: καλή
2: ενδιαφέρουσα
1: μέτρια
0: απαράδεκτη
«Το μεγαλείο» (La grazia)
Παραγωγή: Ιταλία, 2025
Σκηνοθεσία: Πάολο Σορεντίνο
Ηθοποιοί: Τόνι Σερβίλο, Άννα Φερζέτι κ.α.
Ο τελευταίος μέχρι σήμερα κρίκος στην αλυσίδα των επιτυχιών του «διδύμου» Πάολο Σορεντίνο – Τόνι Σερβίλο («Il divo», «Η τέλεια ομορφιά» κ.α.) βρίσκεται σε πολιτικό πλαίσιο αλλά έχει ανθρώπινο κέντρο βάρους. Η ταινία, εστιάζει στην καθημερινότητα ενός ανθρώπου λίγο πριν παροπλιστεί. Είναι ο Ντε Σάντις (Σερβίλο) πρώην δικαστής και άνθρωπος της πολιτικής, αξιοσέβαστος από όλους και πρότυπο ηθικής και τιμιότητας, ο οποίος έχει φτάσει στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας στην Ιταλία.
Μόνο που τα καθήκοντά του τον έχουν φέρει σε μια κατάσταση βαριεστημάρας, ο Ντε Σάντις βλέπει το νόημα να χάνεται πίσω από την βιτρίνα μιας επιτηδευμένης και άδειας ευπρέπειας με τον ίδιο να παιδεύεται, σαν να κάνει αγγαρεία. Με λεπτές αποχρώσεις χιούμορ ο Σορεντίνο παρουσιάζει κάποια περιστατικά μέσω των οποίων αντιλαμβάνεται κανείς το εσωτερικό μαρτύριο του Ντε Σάντις.
Την ίδια ώρα, στη ρουτίνα της καθημερινότητάς του λόγο έχει και έντονη η παρουσία μιας ανάμνησης, της πεθαμένης γυναίκας του που ο ίδιος λάτρευε. Όλα αυτά όμως δεν θα μπορούσαν να κρατήσουν για πολύ αν η ιστορία δεν πυροδοτούνται από κάτι έξτρα, το σεναριακό εύρημα του Σορεντίνο, μια απόφασή του που πρέπει να παρθεί, η οποία είναι το γρανάζι που επιτρέπει στην ταινία να κυλά με συνοδηγό της το σασπένς.
Πρέπει ή δεν πρέπει να υπογράψει ένα νομοσχέδιο περί νομιμοποίησης της ευθανασίας, όπως και δύο αιτήματα προεδρικής χάρης που σχετίζονται με εγκλήματα τα οποία έγιναν μέσα σε συνθήκες «ανθρώπινης απόγνωσης»;
Ο Σορεντίνο δουλεύει πολύ προσεκτικά την αφήγηση και δεν επιτρέπει να ξεφύγει τίποτα από πιθανές χαραμάδες. Η ιστορία είναι συμπαγής, ολοκληρωμένη και τόσο ακριβής στον στόχο της που τελικά, σχεδόν δεν θέλεις να τελειώσει. Αλλά είναι ο Σερβίλο, κυρίως, η ψυχή και το σώμα της ταινίας. Κινείται τόσο ελεύθερα και με άνεση που δεν σου επιτρέπει να πάρεις από πάνω του την ματιά σου, ακόμα και όταν το μόνο που κάνει είναι να ρουφά με όρεξη μια τζούρα από το τσιγάρο του!
Ο ρόλος χάρισε στον πολύτιμο Ιταλό ηθοποιό το Copa Volpi ερμηνείας στο περσινό κινηματογραφικό φεστιβάλ της Βενετίας. Και είναι κρίμα που για αυτήν την ταινία δεν τον είδαμε για πρώτη φορά υποψήφιο και για το Οσκαρ.
Βαθμολογία: 3 ½
ΑΘΗΝΑ: ΑΕΛΛΩ – ΑΘΗΝΑΙΟΝ – ΔΑΝΑΟΣ – ΝΙΡΒΑΝΑ – VILLAGE MALL – OPTIONS IΛION – ΚΗΦΙΣΙΑ κ.α ΘΕΣ/ΚΗ: ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ – VILLAGE – ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΝ κ.α.
«Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ»
Παραγωγή: Eλλάδα, 2025
Σκηνοθεσία: Γιώργος Γεωργόπουλος
Ηθοποιοί: Μορτ Κλωναράκη, Βαγγέλης Μουρίκης κ.α.
«Το τζούντο είναι επαφή» λέει και ξαναλέει ο σενσέι Γιούρι στους μαθητές του (σ.σ. σενσέι σημαίνει δάσκαλος- εκπαιδευτής – μέντορας στις Πολεμικές Τέχνες). Ο Γιούρι, είναι ένας γκουρού της πειθαρχίας, διαρκώς αυστηρός, έχει ξεχάσει τι σημαίνει χαμόγελο (αν το έμαθε και ποτέ), δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του. Γεννήθηκε στην Γεωργία και βρίσκεται από μικρός στην Ελλάδα. Και τον υποδύεται ο Βαγγέλης Μουρίκης του οποίου το στιλ παιξίματος, όπως και το ύφος, δεν αλλάζουν ποτέ.
Ο Γιούρι είναι ο παλμός της ταινίας του Γιώργου Γεωργόπουλου (για την ακρίβεια αυτός ο ήρωας θα μπορούσε να είναι αυτό που θα είχε γίνει ο Στράτος στην συνέχεια της ταινίας «Το μικρό ψάρι» του Γιάννη Οικονομίδη, αν φυσικά δεν είχε πεθάνει στο φινάλε της. Είναι τόσο έντονη, τόσο ηλεκτρισμένη και τόσο μαγνητική η παρουσία του βετεράνου ηθοποιού, που η ίδια ταινία, με οποιονδήποτε άλλο Ελληνα ηθοποιό στην θέση του έχω την εντύπωση ότι δεν θα μου είχε προκαλέσει την ίδια αίσθηση.
Με τα λόγια της αρχής του κειμένου, ο σενσέι Γιούρι αναφέρεται κυρίως στην σωματική επαφή. Όμως η επαφή με την ευρύτερη έννοια, η ανθρώπινη επαφή είναι το ουσιαστικό θέμα της ταινίας του Γεωργόπουλου. Η Πάττυ (Μωρτ Κλωναράκη) της οποίας την εκπαίδευση ο Γιούρι έχει αναλάβει, δεν καλείται να παλέψει μόνο στο ρινγκ της πολεμικής Τέχνης τζούντο αλλά και στην αρένα του συναισθηματικού κόσμου της, όπου αντίπαλος είναι – κυρίως – ο εαυτός της.
Στην ουσία μιλάμε για μια απλή ιστορία χαρακτήρων μέσα σε έναν αθλητικό χώρο • μια ταινία που ακολουθεί την λογική του «Καράτε Κιντ» εμβαθύνοντας, όμως, πολύ πιο ουσιαστικά στους ήρωές της. Η ακρίβεια στον στόχο, η ψύχραιμη σκηνοθετική ματιά, η οικονομία στον χρόνο, όλες οι ερμηνείες όπως και ένα σεναριακό twist που σε ξαφνιάζει φτιάχνουν ένα σύνολο που πάλλεται από ζωντάνια (καλογραμμένοι και οι μικροί ρόλοι, ανάμεσά τους η μητέρα της Πάττυ – Μαρία Καλλιμάνη, η βοηθός του σενσέι Γιούρι – Γιούλα Μπούνταλη, ο πρώην συναθλητής, συνεργάτης και νυν ανταγωνιστής του – Τάσος Νούσιας και ένας κακότροπος εστιάτορας – Γ. Οικονομίδης).
Βαθμολογία: 3
ΑΘΗΝΑ: VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ – VILLAGE ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ – OPTIONS ESCAPE ΙΛΙΟΝ – OPTIONS CINEMAS ΓΛΥΦΑΔΑ – CINOBO ΟΠΕΡΑ – ΤΡΙΑΝΟΝ – ΑΘΗΝΑΙΟΝ – ΝΙΡΒΑΝΑ – ΑΕΛΛΩ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ – ODEON – VILLAGE κ.α
«Παίζει ακόμα» (Is this thing on)
Παραγωγή: HΠA, 2026
Σκηνοθεσία: Μπράντλεϊ Κούπερ
Ηθοποιοί: Γουίλ Αρνέτ, Λόρα Ντερν, Μπράντλεϊ Κούπερ κ.α.
Η ευτυχία στις σχέσεις είναι όνειρο απατηλό στους θεοπάλαβους καιρούς μας σύμφωνα με την τελευταία ταινία του Μπράντλεϊ Κούπερ. «Οσο και να προσπαθήσεις, οι σχέσεις είναι βαμπίρ» ακούμε. «Η’ θα σε ρουφήξουν μέσα τους για να γίνεις κι εσύ βαμπίρ, ή θα σε σκοτώσουν».
Τρανό παράδειγμα ο Αλεξ (Γουίλ Αρνέτ) ο οποίος βρίσκεται στα πρόθυρα χωρισμού με την Τες (Λόρα Ντερν) και μιλάει γι’ αυτό το θέμα δημόσια, καθώς χωρίς να το έχει πει ποτέ στην γυναίκα του, ασχολείται ερασιτεχνικά με την stand up κωμωδία. Ο Αλεξ λέει ιστορίες για την ζωή του μπροστά σε ένα ζωντανό κοινό το οποίο δεν γελάει και τόσο με αυτά που ακούει.
Από την προσωπική εκδοχή του της ταινίας «Ένα αστέρι γεννιέται», ο Μπράντλεϊ Κούπερ, το 2018, απέδειξε ότι ως κινηματογραφική περσόνα έχει σοβαρές σκηνοθετικές ανησυχίες. Τρία χρόνια μετά το οσκαρικό «Μαέστρο» οι ανησυχίες αυτές εξακολουθούν σε αυτή την γενναία βουτιά στον κυκεώνα των ανθρώπινων σχέσεων, τόσο περίπλοκες πλέον, που όπως η ταινία επισημαίνει, ακόμα και η stand up κωμωδία, αποκτά μια μορφή …αυτοψυχοθεραπείας.
Επίσης, εδώ, το film making του Κούπερ είναι εντελώς διαφορετικό από τις δύο προηγούμενες ταινίες του και βλέπεις εμφανείς τις επιρροές από το ρεαλιστικό σινεμά του Τζον Κασαβέτις – ακόμα και στον χειρισμό της κάμερας στο χέρι και τα γκρο πλαν στα πρόσωπα μέσα σε όλη την «γύμνια» τους.
Ενώ όμως το περιεχόμενο της ταινίας έχει μεγαλύτερη επικαιρότητα σε σχέση με εκείνο των δύο προηγούμενων ταινιών του Κούπερ, δεν έχει την ευελιξία, ή ακόμα και την χάρη τους • ως ταινία δεν μπορεί ποτέ να γίνει πραγματικά ελκυστική. Θαυμάζεις την προσπάθεια, εκτιμάς το γεγονός ότι όλοι δούλεψαν με πάθος αλλά κάπου σου δίνεται η αίσθηση ότι πνίγεσαι ενώ βυθίζεσαι μαζί της. Μέσα στην κινούμενη άμμο της υστερίας και της νεύρωσης, του άγχους και του στρες.
Βαθμολογία: 2
ΑΘΗΝΑ: ΟΛΑ ΤΑ VILLAGE – ΑΕΛΛΩ – ΓΑΛΑΞΙΑΣ – ΔΑΝΑΟΣ – ΕΛΛΗ – ΑΝΟΙΞΙΣ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: BAKOYPA – ODEON ΠΛΑΤΕΙΑ κ.α.
«Ολες οι Κυριακές» (Los domingos)
Παραγωγή: Ισπανία, 2025
Σκηνοθεσία: Αλάουντα Ρουίθ ντε Αθούα
Ηθοποιοί: Μπλάνκα Σορόα ,Μιγκέλ Γκαρσές, Πατρίσια Λόπεζ Αρναίζ κ.α.
Το θέμα με τούτο το παράξενο αλλά και ενδιαφέρον οικογενειακό δράμα της Αλάουντα Ρουίθ ντε Αθούα, είναι ποτέ δεν γίνεται απολύτως ξεκάθαρο ποια θέση θέλει να πάρει. Και πολύ πιθανόν αυτή ακριβώς η υπερβολική αντικειμενικότητα, μπορεί να συνέβαλε στο ότι η ταινία έκανε τεράστια αίσθηση στην χώρα παραγωγής της, αποσπώντας πάρα πολλές υποψηφιότητες στα βραβεία Γκόγια.
Το φιλμ εξετάζει τις «συνέπειες» που θα έχει η απόφαση μιας ορφανής από μητέρα έφηβης, της Αϊνάρα (Μπλάνκα Σορόα), να κλειστεί σε μοναστήρι. Η οικογένειά της τα χάνει. Το κορίτσι ζει τα πρώτα του ερωτικά σκιρτήματα και είναι πανέξυπνο με λαμπρό μέλλον σε ότι αφορά τις σπουδές. Γιατί λοιπόν θέλει να τάξει τη ζωή της στον Θεό; Και ποιά λοιπόν θα μπορούσε να είναι η αντίδραση του οικογενειακού περίγυρού της;
Ο πελαγωμένος πατέρας (Μιγκέλ Γκαρσές) προσπαθεί να δει την κατάσταση όσο πιο ορθολογιστικά και ψύχραιμα μπορεί, σύντομα αντιλαμβανόμαστε ότι ο εαυτός του τον ενδιαφέρει περισσότερο από κάθε τι. Τελικά, το πρόσωπο – κλειδί της ιστορίας είναι η αδελφή του πατέρα και θεία της Αϊνάρα (η πολύ καλή ηθοποιός Πατρίσια Λόπεζ Αρναίζ), η οποία δεν μπορεί με τίποτα να δεχτεί αυτή την απόφαση και με έναν κάπως υπερβολικό φανατισμό μάχεται εναντίον αυτής της απόφασης, όπως και της ίδιας της θρησκείας.
Η Ρουίθ ντε Αθούα κοιτάζει βαθιά μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον της Αϊνάρα, στην ζωή στο σπίτι, ένα σπίτι πολύ μεγάλο το οποίο μοιράζεται τόσο η δική της οικογένεια (έχει δύο μικρότερες αδελφές), όσο και η οικογένεια της θείας που είναι παντρεμένη και μητέρα ενός παιδιού (ανάμεσά τους υπάρχει και μια γιαγιά).
Το φιλμ είναι καθολικό (αυτό που ωθεί την κοπέλα στην αφοσίωσή της στον Θεό δεν εξηγείται ποτέ) αλλά και αποστασιοποιημένο. Θέτει απλώς στο τραπέζι όλα τα δεδομένα για να αποφασίσει ο καθένας μας. Προσωπικά θεωρώ προτιμότερο όλων το παιδί να πάρει τον δρόμο που ορίζει η ψυχή του. Και όπου πάει.
Βαθμολογία: 2 ½
ΑΘΗΝΑ: NEWMAN – ΑΣΤΟΡ – ΖΕΑ – ΑΒΑΝΑ – ΑΝΟΙΞΗ – ΒΑΡΚΙΖΑ – ΓΑΛΑΞΙΑΣ- ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ – ΝΑΝΑ – ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: ΒΑΚΟΥΡΑ – ΤΖΟΝ ΚΑΣΣΑΒΕΤΗΣ
«EPiC: Elvis Presley in concert»
Παραγωγή :ΗΠΑ/ Αυστραλία, 2025
Σκηνοθεσία: Μπαζ Λούρμαν – ντοκιμαντέρ
Τι νόημα θα είχε άραγε μία ακόμη ταινία για το φαινόμενο Ελβις Πρίσλεϊ μετά τον σχετικά πρόσφατο «Elvis» (2022) του Μπαζ Λούρμαν, που είναι ίσως και η πιο ενδιαφέρουσα μυθοπλασίας που έχει γυριστεί ποτέ για το απόλυτο είδωλο της ποπ; Να όμως που ο ίδιος ο Λούρμαν, παθιασμένος φαν του Πρίσλεϊ, επέστρεψε με κάτι διαφορετικό.
Ένα ντοκιμαντέρ που μας παρουσιάζει τον Ελβις έτσι όπως δεν τον έχουμε δει ποτέ ξανά σε οθόνη – μεγάλη ή μικρή. Και αυτό, επειδή περιέχει εικόνες του The King από συναυλίες στο Λας Βέγκας ή ηχογραφήσεις σε στούντιο οι οποίες ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχαν δοθεί στη δημοσιότητα.
Δεν θα περάσει περισσότερο από μισή ώρα και η ταινία θα «ηλεκτριστεί» με σκηνές προβών και παραστάσεις του Πρίσλεϊ στο Λας Βέγκας που για τα τελευταία χρόνια της ζωής του θα ήταν το μόνιμο στέκι του.
Διάρκειας 100 λεπτών το «EPiC: Elvis Presley in concert»» παρήχθη μέσα από 59 (!) ώρες χαμένου, μέχρι πρόσφατα, υλικού • εικόνες κυρίως από συναυλίες του Πρίσλεϊ στο Λας Βέγκας στην περίοδο 1969 – 1976 (ο Πρίσλεϊ πέθανε το 1977). Το εν λόγω υλικό ήρθε στα χέρια του Αυστραλού σκηνοθέτη την περίοδο που έκανε την προετοιμασία για τον δικό του «Elvis».
Bαθμολογία: 3
ΑΘΗΝΑ: VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ – VILLAGE ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ – OPTIONS ESCAPE ΙΛΙΟΝ – ΚΗΦΙΣΙΑ – ΑΘΗΝΑΙΟΝ – ΝΑΝΑ – ΑΕΛΛΩ κ.α. ΘΕΣ/ΚΗ: CINEMA ONE – VILLAGE κ.α
ΕΠΙΣΗΣ ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ
Η ταινία τρόμου «Scream 7» (ΗΠΑ, 2026) του Κέβιν Γουίλιαμσον είναι ο τελευταίος (μέχρι σήμερα) κρίκος της αλυσίδας ταινιών «Scream» και πάλι με την Νιβ Κάμπελ που ξαναζεί τον τρόμο της νιότης της αλλά πλέον ως μητέρα.
Στο κινούμενο σχέδιο «Τσάρλι: Ο σούπερ-σκύλος» (Charlie the wonderdog, Καναδάς, 2025) του Σέα Γουέιτζμαν, τίτλος τα λέει όλα.
Το ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Τράγγαλου «Όλοι οι Ρεμπέτες του Ντουνιά (Ελλάδα, 2020) αναφέρεται στην μουσική δράση του σύγχρονου σχήματος ρεμπέτηδων «The Famous SOAS Rebetiko Band».
