Οσο μεγαλώνει και διαδίδεται το Internet τόσο μεγαλύτερη σημασία αποκτούν οι εγγενείς αδυναμίες του, γεγονός που έχει οδηγήσει πολλούς να προβλέψουν ως και την κατάρρευσή του. Βεβαίως η τεχνολογία πάντα βρίσκει δρόμους να μας δίνει περισσότερα πράγματα με λιγότερα μέσα, ωστόσο σήμερα υπάρχουν σοβαρά μποτιλιαρίσματα.
Από τη δική μας τη σκοπιά, υπάρχουν δύο ειδών αδυναμίες: οι διεθνείς και οι ελληνικές. Οι ελληνικές ιντερνετικές ασθένειες ξεκινούν από το θέμα της γλώσσας, που είναι κοινό σε πολλές μικρές χώρες. Σήμερα λοιπόν οι πληροφορίες που θα βρούμε στην ελληνική γλώσσα είναι ελάχιστες και οι ελληνικοί «χώροι» που μπορεί να επισκεφθεί κάποιος εξαντλούνται στις πρώτες 10-20 ώρες που θα βολτάρει στο δίκτυο. Το γεγονός αποτελεί το κυριότερο εμπόδιο για την ευρύτερη διάδοση της διαδικτύωσης στην κοινωνία μας αφού οι άνθρωποι που γνωρίζουν καλά αγγλικά (π.χ. τόσο καλά ώστε να διαβάζουν ένα απλό λαϊκό μυθιστόρημα) είναι ένα πολύ μικρό ποσοστό του πληθυσμού. Το πρόβλημα αυτό είναι δυσεπίλυτο, μια και οι επενδύσεις που απαιτούνται για (κυρίως διαφημιστική) παρουσία στο Internet είναι αρκετές και αποσβέννυνται πολύ πιο δύσκολα σε μια γλώσσα 10.000 – 20.000 χρηστών από ό,τι σε μια γλώσσα 40-50 εκατ. χρηστών.
Το άλλο όμως ελληνικό πρόβλημα δεν είναι διόλου δυσεπίλυτο και αφορά το σύνολο των χρηστών. Πρόκειται για τις διασυνδέσεις μεταξύ των ελληνικών φορέων πρόσβασης Internet. Τι έχουν αυτές; Απλώς… δεν υπάρχουν. Δηλαδή, αν κάποιος είναι συνδεδεμένος μέσω Forthnet και θέλει να επισκεφθεί έναν ελληνικό χώρο που φιλοξενείται στη Hellas On Line, θα πρέπει να βγει στην Αμερική (ή στην Αγγλία), να γυρίσει πίσω στην Ελλάδα και να μπει στον χώρο όπου θέλει. Αυτό σημαίνει τεράστιες καθυστερήσεις αφού οι διαδρομές αυτές είναι υπερφορτωμένες, τόσο ώστε συχνά οι συνδέσεις είναι πρακτικά μη χρησιμοποιήσιμες! Και όμως σε όλο τον κόσμο οι κατά τόπους φορείς πρόσβασης φροντίζουν μεθοδικά να εγκαθιστούν μεταξύ τους γέφυρες ώστε να διευκολύνουν τους χρήστες τους. Αυτή άλλωστε είναι και μια από τις μαγικές δυνάμεις τού, κατά τα άλλα άναρχου, Διαδικτύου. Τελικά, παρ’ όλα τα δυτικά διδακτορικά τους στην επιστήμη των υπολογιστών και στο μάρκετινγκ, οι έλληνες φορείς του Internet καταλήγουν να μοιάζουν με τους απλούς, οικείους μας, ανατολίτες εμπόρους.
Πέρα από αυτά, το πρόβλημα της ταχύτητας πρόσβασης από την Ελλάδα είναι κατά κανόνα τραγικό. Σε όλες σχεδόν τις ώρες πριν από τα μεσάνυχτα, η πρόσβαση προς την Αμερική, όπου βρίσκεται η συντριπτική πλειονότητα των ενδιαφερόντων, είναι περίπου μη χρησιμοποιήσιμη. Μπορεί να περιμένεις περίπου ένα τέταρτο ή και μισή ώρα για να συνδεθείς με έναν δημοφιλή κόμβο που έχει και λίγα γραφικά, ενώ για να πας από σελίδα σε σελίδα μπορεί να θέλεις δυο-τρία λεπτά! Αν δοκιμάσει δε κανένας να κατεβάσει ένα αρχείο 1-2 ΜΒ, κινδυνεύει να φάει και όλο το οκτάωρο!
Η ταχύτητα πρόσβασης όμως είναι το κύριο πρόβλημα πια και στην Αμερική. Η ρίζα του κακού είναι οι τηλεφωνικές γραμμές που χρησιμοποιούνται για το δίκτυο, που βεβαίως όσο και αν «τσιτωθούν» δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν το εύρος ζώνης των νέων επικοινωνιών. Καθώς μάλιστα ο κόσμος «κακομαθαίνει» με τα γραφικά, τους ήχους και, πλέον, την κινούμενη βιντεοεικόνα μέσω Internet, το φορτίο στις γραμμές πολλαπλασιάζεται εκθετικά και το μποτιλιάρισμα είναι μεγαλειώδες.
Γι’ αυτό εξετάζονται ήδη εναλλακτικά σενάρια, όπως το δορυφορικό ή το καλωδιακό Internet. Σύμφωνα με αυτά, ο χρήστης συνδέεται κανονικά με το Internet μέσω του τηλεφώνου του, ωστόσο συνδέεται και με μια δορυφορική κεραία ή με την πρίζα της καλωδιακής τηλεόρασης. Στον υπολογιστή μας τώρα έχουν δώσει εντολή να ανανεώνει τις πληροφορίες από 10-20 σημεία που μας ενδιαφέρουν, οπότε αυτόματα, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, ο δορυφόρος ή το καλωδιακό κανάλι «εκπέμπουν» τις ανανεωμένες πληροφορίες (προς εμάς και ενδεχομένως προς τους χιλιάδες άλλους χρήστες που τις θέλουν). Ετσι έχουμε πάντα στον σκληρό μας δίσκο τα ανανεωμένα περιεχόμενα των sites που μας αρέσουν με αστραπιαία ταχύτητα πρόσβασης. Είναι ένα καλό σενάριο που ωστόσο μένει να αποδείξει την αξία του στην πράξη, όταν θα αρχίσει να εφαρμόζεται τους επόμενους μήνες.
Θα πρέπει, τέλος, να παραδεχθούμε ότι, με όλες του τις αδυναμίες, το Internet εξακολουθεί να είναι γοητευτικό και ελπιδοφόρο, αρκεί βεβαίως να ξεπεράσει τη σημερινή δύσκολη φάση της μετάβασης στην ωριμότητα, τόσο διεθνώς όσο και στη χώρα μας.
Ο κ. Θ. Σπίνουλας είναι διευθυντής του περιοδικού RAM.
