Αυτός κρατά ένα παγωτό χωνάκι με το ένα χέρι· με το άλλο τη χειρολαβή. Ογκώδης, γύρω στα 55, βλέμμα ανήσυχο, μάτι θολό, εγκαταλειμμένος από τα περισσότερα μαλλιά του, φορτωμένος με μια κοιλιά ακαθόριστου σχήματος
Η γλώσσα του σαν πλοκάμι χταποδιού κάνει μερικές αβέβαιες κινήσεις στον αέρα προτού πέσει πάνω στο θύμα του, το παγωτό χωνάκι. Υστερα η γλώσσα – βανίλια οπισθοχωρεί ήρεμα μέσα στη σπηλιά για να απολαύσει με δυνατούς πλαταγισμούς όλη τη γεύση.
Το κορίτσι μικροκαμωμένο, ένα συνηθισμένο κορίτσι της διπλανής χειρολαβής· τη βλέπει με την άκρη του θολού ματιού του. Την πλησιάζει με κινήσεις πρησμένου αιλουροειδούς, βολεύεται πίσω της. Χυμάει στο παγωτό του, κοιτάζει καθώς γλείφεται τα ξανθά μαλλιά, τους στενούς ώμους, απομακρύνεται λίγο, μια ματιά στα μικρά γυναικεία οπίσθια, η γλώσσα του χαϊδεύει τη μισολιωμένη βανίλια. Η κοπέλα φορά παντελόνι. Αυτός απογοητεύεται αλλά δεν το βάζει κάτω. Επιτίθεται στο παγωτό βανίλια χωνάκι χωρίς έλεος, καθώς το μάτι του σταδιακά αρχίζει να χάνει το σκοτείνιασμα, να αποκτά μια περίεργη λάμψη, γυαλίζει κιόλας επικίνδυνα. Και σε μια στιγμή εντελώς απρόσμενα και αιφνιδιαστικά σκύβει μπροστά και μυρίζει τα μαλλιά της. Είναι χωμένος αρκετή ώρα εκεί, σίγουρα θα μυρίζουν εξαίσια. Αδιαφορεί για τον κόσμο, βέβαιος πως ούτε η κοπέλα θα καταλάβει κάτι από τις σιωπηρές πισώπλατες αισθητήριες επιθέσεις. Αλλωστε εκείνη δεν υποψιάζεται πως πρέπει να προσέξει τη μεγάλη μυώδη κι ευκίνητη γλώσσα που περιφέρεται απειλητικά τόσο κοντά της και πάνω στη βανίλια, ούτε πως αυτή η γλώσσα ψάχνει αιώνες τώρα ένα βελούδινο, υγρό, καυτό αιδοίο να βυθιστεί μέσα του, να σβήσει τον πόθο που κάποτε, συσσωρευμένος έτσι, σίγουρα θα εκραγεί εκτοξεύοντας βανίλιες και χωνάκια παντού.
Επιστρέφει στο παγωτό. Μάταια προσπαθεί να ηρεμήσει. Η γλώσσα – πλοκάμι βανίλια κινείται γρήγορα και νευρικά. Ο γίγαντας αυτός φαίνεται τόσο γελοίος καθώς στριμώχνει άκομψα όλη του την καταπιεσμένη ορμή μέσα σ’ ένα τόσο δα μικρό χωνάκι παγωτό. Βρίσκεται σε απόγνωση, ρίχνει πεινασμένες ματιές μια στα μαλλιά της μια στο παγωτό ώσπου το τολμά. Ανοίγει το στόμα του διάπλατα, ίδιο ζώο που χιμά σε ανυπεράσπιστο θύμα, τα μαλλιά της τυλίγονται στην άχρωμη γλώσσα του, αυτός τα γλείφει με μισόκλειστα όλο ηδονή μάτια, στην αρχή απαλά μα ύστερα τα βάζει όλα μέσα στο στόμα του, μπουκωμένος τα μασάει, θα ήθελε να τα καταπιεί, να την καταπιεί, να νιώσει ολόκληρο το μικροσκοπικό κορίτσι στο βάθος του στομαχιού του πασαλειμμένο με παγωτό να φωνάζει μια βοήθεια γλιστρώντας στα γλοιώδη τοιχώματα.
Χρειάστηκε να επέμβουν πέντε επιβάτες, ο οδηγός, δύο ελεγκτές εισιτηρίων κι ένα γυφτάκι που έπαιζε φλογέρα, μία από τις τελευταίες του συνθέσεις, μ’ ένα ριγέ καλαμάκι γεμάτο τρύπες για να σταματήσει να τρώει τα μαλλιά της άτυχης κοπέλας ο μανιακός λάτρης παγωτού. Τον πέταξαν έξω από το λεωφορείο με το χωνάκι στο χέρι και το παγωτό να λιώνει στα μαλλιά του κοριτσιού που ίσως ακόμα προσπαθεί να συνέλθει από το σοκ.
Δεν τον είδα να πετάει το χωνάκι που κρατούσε, ούτε να ανοίγει το ψυγείο με τα παγωτά του περίπτερου και να βγάζει ένα λαχταριστό ξυλάκι αυτή τη φορά, με τριπλή στρώση σοκολάτας και καραμέλα σιρόπι πάνω σε βελούδινη σαντιγί με δύο προσεκτικά κρυμμένα κομματάκια φράουλας στο εσωτερικό της· δεν τον είδα να τρέχει γρήγορα ξανά στη στάση ούτε να μπαίνει στο επόμενο λεωφορείο με μάτια θολά και γλώσσα πεινασμένη, όμως είμαι σίγουρη πως αυτό ακριβώς έκανε και δεν μπόρεσα να κρύψω ένα μικρό ειρωνικό χαμόγελο.
Η κυρία Ελένη Κατσαμά είναι συγγραφέας.
