από metereologos.gr
Τρίτη 17 Ιουλίου 2018
 
 

Θέλω να πνίξω το στρες

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

 

Ομολογώ ότι συχνά πυκνά αφήνομαι στον πνιγηρό εναγκαλισμό αυτού του «μοντέρνου νοητικού μπαμπούλα», όπως το αποκαλούσε εσχάτως το αμερικανικό περιοδικό «Time». Εχω σταματήσει να ανθίσταμαι· ποιος ο λόγος, αφού γνωρίζω από χέρι ότι η μάχη είναι πέρα για πέρα χαμένη.

Παραδίδομαι πλέον ρίψασπις στο στρες, στο πεισματικό κορτάρισμά του και απολαμβάνω το ασφυκτικό βαλς που ξεκινά από τη στιγμή που ανοίγω τα μάτια μου το πρωί και σταματά όταν κάποια στιγμή δεήσει να με πάρει ο (πάλαι ποτέ λυσίπονος, σήμερα βασανιστικός) ύπνος.

Είμαι πλήρως εξοικειωμένη με τα συμπτώματα: τη ρηχή, κοφτή αναπνοή, τους καρδιακούς παλμούς που ανεβαίνουν, την εφίδρωση, το αυτομαστίγωμα με αρνητικές σκέψεις, αλλά και τα φλούο post-it χαρτάκια στα οποία αναγράφονται οι εκκρεμείς εις το διηνεκές υποχρεώσεις (κολλημένα παντού, σε ηλεκτρικές συσκευές, πορτατίφ κ.ο.κ.), το εναγώνιο ξεφύλλισμα όλων αυτών που πρέπει να γίνουν στο μέλλον κ.ο.κ. Παρηγορούμαι μόνο με την ιδέα ότι δεν είμαι μόνη. Μαζί μου, οι μισοί σχεδόν ενήλικες Αμερικανοί (οι οποίοι δεν κλείνουν μάτι τη νύχτα, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα  της Αμερικανικής Ψυχολογικής Ενωσης).

Για τους Ελληνες, νομίζω, περιττεύει η επιστράτευση ερευνών και στατιστικών. Να 'ναι καλά η κρίση. Είμαστε (σχεδόν) όλοι μαζί σε αυτό το μακρύ, σισύφειο σκαμπανέβασμα της κορτιζόλης. Ελάχιστοι κατορθώνουν να παραμείνουν προστατευμένοι, θωρακισμένοι, αδιάβροχοι. Προσωπικώς, τους κατατάσσω σε δύο συνομοταξίες.

Η πρώτη περιλαμβάνει τους φιλοσοφημένους (τους οποίους φθονώ αμετροεπώς), εκείνους δηλαδή που έχουν κονταρομαχήσει με το στρες και το έχουν νικήσει.

Στη δεύτερη εντάσσονται οι τοξικώς αδιαπέραστοι και ζαμανφού (εκείνοι δηλαδή που δεν στρεσάρονται διότι φροντίζουν εγκαίρως να αποτινάξουν τον παραμικρό κόκκο στρες από πάνω τους· όπως ακριβώς τινάζεις από τον γιακά της γαλλικής καμπαρντίνας σου ένα μικρό καφετί φύλλο δέντρου, χαριτωμένο αλλά κάπως ενοχλητικό).

Εξυπακούεται ότι ο κόκκος αυτός πέφτει σχεδόν πάντα πάνω σε κάποιον άλλο. Αυτούς τους δεύτερους τούς συναντάς παντού. Εχουν την ικανότητα να σε κοιτούν στα μάτια και να αναγνωρίζουν σχεδόν αυτόματα αν είσαι «δικός τους» ή από τους άλλους.

Δεν μου έκανε εντύπωση όταν πληροφορήθηκα ότι κυκλοφορούν και σε αυτήν την ταλαίπωρη χώρα ειδικοί coaches για τη διαχείριση του στρες (εκτός ψυχιάτρων, ψυχολόγων κ.λπ.). Συνομίλησα με μία εξ αυτών, την Performance Anxiety Coach Ελντα Γεωργαρά. Ασχολείται πρωτίστως με αθλητές (η ίδια άλλωστε ήταν πρωταθλήτρια Ελλάδος στην ιππασία), αλλά μου επισημαίνει ότι οι ίδιες τεχνικές μπορούν να εφαρμοστούν σε έναν στρεσαρισμένο εργαζόμενο, σε έναν έφηβο που δίνει Πανελλήνιες ή σε κάποιον που τρέμει όταν βγαίνει πρώτη φορά ραντεβού.

Η ίδια (η οποία μεταξύ άλλων τυγχάνει Licenced Master NLP Practitioner, Coach και ΙΕΜΤ Practitioner) μού απαριθμεί μερικά από αυτά που επιδεινώνουν το στρες τα τελευταία χρόνια: η κατακόρυφη πτώση της αυτοεκτίμησης (λόγω οικονομικών, εργασιακών συνθηκών κ.ο.κ.), το multitasking (είναι πλέον αδύνατον να συγκεντρωθείς σε ΕΝΑ μόνο πράγμα) και η εμμονή με το μέλλον.

Παρά την ηττοπάθειά μου, άκουσα τις συμβουλές της. Εχω όμως ανακαλύψει και τρεις δικούς μου τρόπους αντιμετώπισης του στρες. Τη γυμναστική. Τη φωτογραφία ενός εξωτικού, νευρωτικού πουλιού πάνω στο ψυγείο μου (ως παραδείγματος προς αποφυγήν). Και το απόλυτο βιβλίο-αντίδοτο: «Walden ή Η ζωή στο δάσος» (εκδ. Κέδρος) του Χένρι Ντέιβιντ Θορώ, ίσως η απόλυτη ωδή στο παραγκωνισμένο «τώρα». Παραθέτω ένα ενδεικτικό απόσπασμα: «Τα μεγαλύτερα οφέλη και οι ευγενέστερες αξίες είναι εκείνα που εκτιμώνται λιγότερο σ' αυτήν τη ζωή.

Εύκολα φτάνουμε να αμφιβάλλουμε αν υπάρχουν καν. Πολύ γρήγορα τις ξεχνάμε. Κι όμως, αυτές αποτελούν το ανώτατο επίπεδο της πραγματικότητας. Ισως τα πιο εκπληκτικά και αληθινά γεγονότα να μη μεταδίδονται ποτέ από το ένα στόμα στο άλλο. Η αληθινή σοδειά της ζωής μου είναι τόσο άπιαστη και απερίγραπτη όσο τα χρώματα της αυγής και του σούρουπου. Είναι λίγη αστρόσκονη που κατάφερα κι έπιασα, ένα κομμάτι του ουράνιου τόξου που μπόρεσα και γράπωσα».

* Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 16 Ιουλίου 2017.



ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ
Γνώμες περισσότερες ειδήσεις

εκτύπωσημικρό μέγεθος  μεγάλο μέγεθος

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 
 
σχόλια (15)
 
 
απομένουν 700 χαρακτήρες
Τα πεδία που είναι σημειωμένα με * είναι υποχρεωτικά
 
Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Το ΒΗΜΑ δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια και όσα είναι γραμμένα με κεφαλαία γράμματα. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.
     
    LIberte | 20/07/2017 21:36
    Tu ne peux pas, vous ne pouvez pas vivre et ecrire sans esclaves?
    Liberte
    απάντηση01
     
     
     
    Η αληθινή σοδειά | 19/07/2017 23:27
    ". Η αληθινή σοδειά της ζωής μου είναι τόσο άπιαστη και απερίγραπτη όσο τα χρώματα της αυγής και του σούρουπου"Απερίγραπτη είναι η ίδια η ζωή. Οι απλοικότητες καί οι λαικισμοί δέν μειώνουν τήν κρισιμότητα τής κατάστασης πού ζούμε όλοι.Πλούσιοι καί φτωχοι ,υγιείς καί ασθενούντες,μετανάστες καί μή.Γιατί η αλήθεια δέν βγηκε ποτέ κερδισμένη από αφελείς γενικεύσεις.Αντίθετα.
    Lena
    απάντηση11
    Απαντήσεις  1 | Εμφάνιση όλων
     
     
    Και οι θρησκείες μπορούν να βοηθήσουν ... | 19/07/2017 21:26
    Στην περίπτωση σας ...Χριστός ....Βούδας ..κτλ..
    Christos
    απάντηση33
     
     
    ωραιότατο κείμενο | 18/07/2017 20:52
    Στρωτό και υπόκωφα επίκαιρο άρθρο. Δεν είναι μόνο ένα σχόλιο στο τί μας συμβαίνει με την κρίση. Προσπαθεί να δώσει και διέξοδο, και εκεί έγκειται η αξία και η χρηστικότητά του. Οφείλουμε ευχαριστίες στη Λένα, που ναι μεν δεν είναι γιατρός, όμως αυτά που γράφει "θεραπεύουν" πολλά ημαρτημε΄να.
    Σταύρος
    απάντηση33
     
     
    Το σχολιακι μου το εκρυψες | 18/07/2017 16:59
    Ε???? Οσα μας λενε την πικρη αληθεια...
    Lola
    απάντηση31
     
     
    Υπάρχει και τρίτη συνομοταξία που απαντάται μόνο στην Ελλάδα | 18/07/2017 15:56
    το απαθές, ανίκητο και αειθαλές είδος του δ.υ.
    Ανώνυμος / η
    απάντηση154
     
     
     
    Κι ομως.... | 18/07/2017 15:15
    Υπαρχει φαρμακο κοπελια μου. Πιες κανενα κρασακι και σκεψου οτι υπαρχουν και χειροτερα, παιδια που χανουν γονιους οπως εγω που κηδεψα προχτες τον πατερα μου, αντε μια βολτα στα νοσοκομεια στους ογκολογικους θαλαμους να δεις τι ωραια περνανε οι καρκινοπαθεις, μπες σε μια φουσκωτη βαρκα να περασεις στην Ιταλια για να γλυτωσεις τον βιασμο και τον αποκεφαλισμο απο αποτρελαμενα ανθρωποειδη τερατα και χιλια μυρια ακομα κυματα ανθρωπινης οδυνης...και συ μιλας για κουλτουριαρικο στρεςς, ψυχολογικα αγχη και καθημερινα αγοραφοβικα και ανορεξικα επεισοδια....
    Βαρελοφρων Ψυχολογος
    απάντηση188
    Απαντήσεις  2 | Εμφάνιση όλων
     
     
    True story | 18/07/2017 12:13
    Γενικα θελει λιγη συνειδητοποιηση του πραγματος. Δουλεια και αγχος παντα θα υπαρχει, το θεμα ειναι τι κανεις για να ξεφευγει το μυαλο σου τις ωρες εκτος δουλειας. Μια πεζοπορια ή λίγη απομόνωση με αγαπημένη μουσική κάνει θαύματα. Μακάρι δε θα μπορούσαμε να περνάμε καποια ώρα τη μέρα κοιτάζοντας απλά τη θάλασσα..:)
    Ανώνυμος / η
    απάντηση100
     
     
    Υπέροχο άρθρο | 18/07/2017 09:29
    Πολύ ενδιαφέρον άρθρο και όμορφα γραμμένο
    Χαρά
    απάντηση512