Ο,τι συμβαίνει στο Νταβός, μένει στο Νταβός

Κάθε Ιανουάριο (όπως έγινε και εφέτος, από τις 19 ως τις 23 του μήνα) το Νταβός, δηλαδή μια μικρή πόλη των Ελβετικών Αλπεων μετατρέπεται για λίγες ημέρες στο πιο exclusive, προκλητικό αλλά και σουρεαλιστικό σκηνικό του πλανήτη.

Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (WEF) του Νταβός, μια ετήσια επίσημη συνάντηση κορυφής για την «κατάσταση του κόσμου», ανεπίσημα δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια σπουδή στην κοινωνική επιβίωση, την επίδειξη ισχύος, τη δικτύωση και τη συχνά διονυσιακής κοπής τρυφηλή διασκέδαση.

Στο Νταβός, η έννοια του χρόνου, της αξίας και της πραγματικότητας μεταβάλλονται. Με τρόπο τόσο εντυπωσιακό και ταχύ, που μόνο το υψόμετρο των Αλπεων θα μπορούσε να δικαιολογήσει.

Δεν είναι εύκολη η εξίσωση. Δισεκατομμυριούχοι, ακριβοθώρητοι CEOs, ηγέτες κρατών και παγκόσμιων οργανισμών, γαλαζοαίματοι και διασημότητες καλούνται να χωρέσουν το υπερτροφικό εγώ τους σε περίκλειστα privé δείπνα, δημόσιες ομιλίες, fireside talks και βέβαια σε ατελείωτες ουρές για ελέγχους ασφαλείας σε ένα ειδυλλιακό μεν, παγωμένο δε σκηνικό.

Πρόκειται για το μοναδικό μάλλον μέρος στον κόσμο όπου κάποιος που διαχειρίζεται κεφάλαια τρισεκατομμυρίων δολαρίων μπορεί να περιμένει υπομονετικά επί είκοσι λεπτά μέσα στο τσουχτερό κρύο για να του σερβίρουν ένα μέτριο λουκάνικο σε πλαστικό πιάτο, απλώς και μόνο επειδή το πάνελ που ακολουθεί θεωρείται κρίσιμο για τη μελλοντική του επιρροή.

Είναι σαν μια οικειοθελής ταλαιπωρία των ισχυρών, μια τελετουργία μύησης όπου το κρύο λειτουργεί ως ο απόλυτος εξισωτικός παράγοντας, προτού τουλάχιστον οι κάτοχοι των λευκών καρτών – των περιζήτητων hologram badges που αποτελούν το απόλυτο status symbol – επιστρέψουν στη ζεστασιά των θωρακισμένων λιμουζινών τους και των σαλέ που κοστίζουν έως και 150.000 ευρώ για την ενοικίαση μιας εβδομάδας.

Η κληρονομιά του «Μαγικού Βουνού»

Η ιστορία της ετήσιας λαοσύναξης των ισχυρών, η οποία μόλις ολοκλήρωσε τον εφετινό κύκλο της και πλέον θεωρείται θεσμός που γεννά αισθήματα FOMO (fear of missing out) σε όποιον δεν καταφέρει να εξασφαλίσει μια πρόσκληση, ξεκίνησε το 1971. Ο Κλάους Σβαμπ, ένας γερμανός καθηγητής Οικονομικών, είχε μια ιδέα που τότε φάνταζε ακαδημαϊκή και ακίνδυνη. Iσως και ελαφρώς βαρετή.

Κάλεσε 444 ευρωπαίους executives για να τους μιλήσει για τη θεωρία των stakeholders, την ιδέα δηλαδή ότι μια εταιρεία δεν πρέπει να νοιάζεται μόνο για τους μετόχους της, αλλά για ολόκληρη την κοινωνία, τους εργαζομένους και το περιβάλλον.

Εκείνη την εποχή, το Νταβός ήταν γνωστό κυρίως ως σανατόριο για φθισικούς, ένας τόπος απομόνωσης και περισυλλογής, όπως περιγράφεται στο εμβληματικό «Μαγικό Βουνό» του Τόμας Μαν.

Ο Σβαμπ, που εφέτος για πρώτη φορά δεν έδωσε το «παρών» στο φόρουμ που οραματίστηκε, υπό τη σκιά κατηγοριών για κακοδιαχείριση χρημάτων και σεξουαλική παρενόχληση, πίστευε ακράδαντα ότι η απομόνωση στις χιονισμένες κορυφές, μακριά από τη βουή των μεγαλουπόλεων, θα ανάγκαζε τους ανθρώπους που διαχειρίζονται τα χρήματα (και τη μοίρα) του κόσμου να συνομιλήσουν με ειλικρίνεια και να σκεφτούν πέρα από το βραχυπρόθεσμο κέρδος.

Με τα χρόνια, η συνάντηση που κάποτε έμοιαζε τόσο ενδιαφέρουσα όσο ένα σεμινάριο διοίκησης επιχειρήσεων γιγαντώθηκε και αναδείχθηκε σε ένα ανεπίσημο αλλά νευραλγικής σημασίας κέντρο λήψης αποφάσεων για τον πλανήτη.

Η πετρελαϊκή κρίση του 1973 έστρεψε το φόρουμ στην πολιτική και έκτοτε το Νταβός λειτούργησε συχνά ως πεδίο διαμεσολάβησης, διαλόγου και άμβλυνσης των αντιθέσεων – αυτές τις τελευταίες εφέτος έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να αναδείξει ο Ντόναλντ Τραμπ.

Στη μικρή ελβετική πόλη πραγματοποιήθηκε το 1988 και η συνάντηση που αποσόβησε μια πιθανή σύρραξη μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, εκεί έλαβε χώρα η πρώτη κοινή διεθνής συνάντηση του Νέλσον Μαντέλα με τον Φρεντερίκ ντε Κλερκ το 1992, με την οποία επισφραγίστηκε το τέλος του Απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική.

Ενα αλπικό «Χρυσό Αβγό»

Πλέον, το Νταβός έχει απολέσει σε μεγάλο ποσοστό την ακαδημαϊκή του αθωότητα και έχει μετατραπεί σε ένα παγκόσμιο χρηματιστήριο επιρροής των συνέδρων, των συμμετεχόντων, των παρατηρητών και των παρατρεχάμενων. Ολων αυτών, με λίγα λόγια, που καταλύουν κάθε χρόνο στο ιστορικό ξενοδοχείο Steigenberger Icon Grandhotel Belvédère, εκεί όπου χτυπά η καρδιά του φόρουμ, ή στο ασφαλέστερο και πιο ιδιωτικό Hotel Schatzalp.

Το σανατόριο των αρχών του 20ού αιώνα είναι η υπ’ αριθμόν ένα επιλογή για εκείνους που θέλουν να αποφύγουν την πολλή συνάφεια του κόσμου.

Αν πάλι κάποιος καταφθάσει αποφασισμένος να μην περάσει απαρατήρητος, τότε δεν υπάρχει άλλη επιλογή διαμονής από το AlpenGold Hotel, το περίφημο «Χρυσό Αβγό» της πόλης. Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό αρχιτεκτόνημα, ένα τεράστιο, χρυσό μεταλλικό οβάλ σώμα, το οποίο κατοπτεύει όσα διαμείβονται στο Νταβός. Εκεί διαμένει συνήθως η αμερικανική αποστολή, η οποία εφέτος ήταν η μεγαλύτερη που έχει συμμετάσχει ποτέ στο φόρουμ.

Η καθυστερηµένη, ελέω της βλάβης στο Air Force One, άφιξη του Ντόναλντ Τραµπ στην 56η Σύνοδο του World Economic Forum καθόλου δεν πτόησε τον αµερικανό πρόεδρο, ο οποίος προσέδωσε σε μια άλλοτε εθιμοτυπική επίσκεψη διαστάσεις ρεσιτάλ επίδειξης ισχύος – από εκείνα που συνηθίζει στη δεύτερη θητεία του.

Κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει πως επισκίασε εκ προοιμίου την επίσημη ατζέντα των εργασιών που είχαν αυτή τη χρονιά ως κεντρικό θέμα το «Πνεύμα του Διαλόγου» («A Spirit of Dialogue»).

Iσως γιατί έγινε για μία ακόμα φορά απροσχημάτιστα και χωρίς στυλ. Και στο Νταβός τα faux pas – έστω τα ενδυματολογικά και στυλιστικά – δεν συγχωρούνται.

Η Μέκκα της αθόρυβης πολυτέλειας

Και αυτό δεν έχει να κάνει τόσο με την ομορφιά ή την καλαισθησία, αλλά με τα μηνύματα που εκπέμπουν οι προσκεκλημένοι ακόμα και με τα ρούχα και τα αξεσουάρ που διαλέγουν ως ιδανική «στολή εργασίας». Εξαιρείται ο γάλλος πρόεδρος, ο οποίος εξαιτίας του προβλήματος που αντιμετώπισε με την όρασή του έκανε αυτή τη φορά τα πικρά γλυκά και εμφανίστηκε με γυαλιά ηλίου, πιο Τομ και από τον Κρουζ στις ταινίες «Top Gun».

Κατά τα άλλα, στο φόρουμ του Νταβός ο κανόνας που εφαρμόζεται ως θέσφατο είναι εκείνος της ήσυχης πολυτέλειας (βλ. quiet luxury).

Μπορεί ένα πανωφόρι να ισοφαρίζει σε κόστος ένα μικρό αυτοκίνητο πόλης, αλλά δεν χρειάζεται να το κραυγάζει. Η τάση του 2026 ήταν τα περίφημα branded parkas. Δηλαδή τα ειδικά σχεδιασμένα μπουφάν με διακριτικά λογότυπα κολοσσών όπως η Salesforce, η Amazon ή η Microsoft.

Οι ισχυροί του κόσμου έχουν εγκαταλείψει προ πολλού τα λεπτόσολα ιταλικά παπούτσια για χάρη της επιβίωσης. Αν προσπαθήσεις να περπατήσεις στον πάγο με αυτά, θα καταλήξεις στο νοσοκομείο – ευτυχώς βρίσκεσαι στην Ελβετία – προτού προλάβεις να ολοκληρώσεις μια πρόταση για το ψηφιακό μέλλον του πλανήτη.

Η συνήθης περιβολή περιλαμβάνει ακόμα πανάκριβα κασμιρένια ζιβάγκο Loro Piana, μπουφάν Moncler και ειδικές μπότες που μοιάζουν με καθημερινά παπούτσια αλλά διαθέτουν σόλες Vibram με πρόσφυση που θα φθονούσε και τρακτέρ. Μια σπάνια Hermès Birkin ή μία Kelly σε γήινους τόνους, κρατημένη με χορογραφημένη απάθεια πάνω από ένα puffer μπουφάν είναι το απόλυτο power move στις συχνά ατελείωτες ουρές των ελέγχων.

Προσκλητήριο διασημοτήτων

Φυσικά, όπως κάθε χρόνο, έτσι και την εφετινή χρονιά τα πιο φωτογενή και ενδιαφέροντα ενσταντανέ – τουλάχιστον για εκείνους που το έχουν πάρει απόφαση πως ο κόσμος βρίσκεται σε μια μη αναστρέψιμη ρότα προς την αυτοκαταστροφή – καταγράφηκαν εκτός του επίσημου προγράμματος του φόρουμ.

Οπως στο δείπνο του «TIME100», που έγινε το επίκεντρο της lifestyle προσοχής χάρη κυρίως στον ηθοποιό Ματ Ντέιμον που προσκλήθηκε ως ομιλητής για την πρωτοβουλία Water.org, της οποίας είναι και συνιδρυτής.

Ομως κυρίως για τον επιούσιο των παπαράτσι φρόντισαν ο πρώην πρωθυπουργός του Καναδά, Τζάστιν Τριντό, και η σύντροφός του Κέιτι Πέρι. Η πρώτη τους κοινή δημόσια εμφάνιση για το 2026 στο Νταβός – με την Πέρι να παραδίδει μαθήματα «Davos Chic» στην πρώτη σειρά των θεατών – και τα σουλάτσα τους στη γλιστερή promenade έστειλαν ένα μήνυμα «soft power» που επισκίασε κάθε επίσημο δελτίο Τύπου και κάθε βαρύγδουπο – αλλά συνήθως κούφιο νοήματος – συμπέρασμα.

Παρών στο Νταβός – νοερά – δήλωσε και ο ηθοποιός Μαρκ Ράφαλο, ο οποίος συνυπέγραψε μαζί με περισσότερους από 400 εκατομμυριούχους και δισεκατομμυριούχους – ανάμεσά τους ο Μπράιαν Ινο και η απόγονος της οικογένειας Ντίσνεϊ, Αμπιγκεϊλ – μια ανοιχτή επιστολή προς τους πολιτικούς ηγέτες, ζητώντας την αυστηρότερη φορολόγηση των ελίτ.

Κατήγγειλαν την ακραία συγκέντρωση πλούτου ως απειλή για τη δημοκρατία και χαρακτήρισαν την ανισότητα ως μια ωρολογιακή βόμβα.

Την ίδια στιγμή, ο σερ Ντέιβιντ Μπέκαμ είχε τη δική του viral στιγμή. Ενώ βρέθηκε στο φόρουμ για να μιλήσει για τη φιλανθρωπική του δράση, προκάλεσε αίσθηση όταν αρνήθηκε πεισματικά να απαντήσει στις πιεστικές ερωτήσεις των δημοσιογράφων σχετικά με τις εκρηκτικές αποκαλύψεις του πρωτότοκου υιού του που απειλούν να τινάξουν στον αέρα την άλλοτε «αγία» οικογένειά του.

Η σιωπή τού «Becks», αν και εκκωφαντική και απογοητευτική για τον σκανδαλοθηρικό Τύπο, έμοιαζε απολύτως ταιριαστή με τη νέα εικαστική πρόταση της Μαρίνα Αμπράμοβιτς, η οποία πήρε κατά κυριολεξία τα βουνά.

Η κάθαρση της σιωπής

Σε μία από τις πιο συζητημένες lifestyle στροφές του 2026, το Νταβός υποδέχθηκε εφέτος ένα ειδικά σχεδιασμένο αυτοκινούμενο περίπτερο της εμβληματικής σέρβας καλλιτέχνιδας, το οποίο λειτούργησε ως ένας θύλακας απόλυτης σιωπής μέσα στη φλυαρία των δισεκατομμυρίων.

Η Μαρίνα Αμπράμοβιτς δημιούργησε ένα mini bus όπου οι ισχυροί του κόσμου καλούνταν να αφήσουν τα κινητά τους τηλέφωνα, τα smartwatches και τα ευζωιστικά δαχτυλίδια Oura στην είσοδο, για να καθίσουν σιωπηλοί και να επανασυνδεθούν με τον εαυτό τους και τους άλλους.

Η πρώτη παγκόσμια παρουσίαση του νέου project έμοιαζε με ειρωνεία. Οι άνθρωποι που διαμορφώνουν το μέλλον της ψηφιακής επιτήρησης και της AI να συνωστίζονται για λίγα λεπτά «ανθρώπινης σύνδεσης», την οποία ίσως μπορούν να αντιληφθούν πια μόνο ως εικαστικό δρώμενο.

Νταβός underground

Αν οι ημέρες στο Νταβός έχουν κάθε χρόνο συζητήσεις, networking, διατύπωση σκέψεων, ιδεών και σύσταση πολιτικών πλατφορμών που φιλοδοξούν να κάνουν τον κόσμο καλύτερο, τα βράδια έχουν χαλαρότητα, off the record κουβέντες, αλκοόλ – συνήθως υπερτιμολογημένο – και διασκέδαση. Για πολλούς το πραγματικό ενδιαφέρον κομμάτι του φόρουμ ξεκινά όταν ο ήλιος δύσει και οι κάμερες σταματήσουν να γράφουν.

Ενα από τα πιο δηµοφιλή τοπόσηµα της περιοχής είναι αναντίρρητα το Barry’s Piano Bar, όπου ο θρυλικός πιανίστας Μπάρι Κόλσον αναλαµβάνει να παίξει µουσική προς τέρψιν ανθρώπων που διαχειρίζονται το ΑΕΠ ολόκληρων ηπείρων. Θρυλικές είναι και οι οινογνωσίες που οργανώνει ο άλλοτε διαπρύσιος υποστηρικτής του Τραµπ Αντονι Σκαραµούτσι µε ετικέτες αξίας πολλαπλάσιας από τον βασικό µισθό πολλών χωρών.

Αλλά έτσι είναι η ζωή στη µικρή ελβετική πόλη. Με ανθρώπους να συζητούν για το πρόβληµα του υποσιτισµού µεγάλου µέρους του πληθυσµού του πλανήτη µεταξύ τυρού και αχλαδιού σε εστιατόρια όπως το Extrablatt του ξενοδοχείου Kongress.

Εκτός από τη γαστρονοµική σκηνή του Νταβός, φωτιά παίρνουν και οι εφαρµογές γνωριµιών, όπως το Tinder ή ακόµα περισσότερο το Raya, καθώς στελέχη αναζητούν συνδέσεις στην παράλληλη αγορά της σαρκικής επιθυµίας.

Και του χρόνου

Για την προστασία του πλήθους των πολιτών που είναι, θα ήθελαν να είναι ή απλώς νιώθουν σημαντικοί και ισχυροί κάθε χρόνο, ο ελβετικός στρατός εργάζεται σε διπλοβάρδιες. Ελεύθεροι σκοπευτές, drones και συστήματα anti-drone μοιάζουν ενταγμένα στο φυσικό τοπίο, με το συνολικό κόστος της επιχείρησης για την ασφάλεια των παροικούντων το Νταβός να αγγίζει τα 32 εκατομμύρια φράγκα.

H ετήσια σύνοδος του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ παραμένει η μοναδική εβδομάδα του χρόνου όπου ο κυνισμός, η πολυτέλεια και η ανθρωπιστική αγωνία συσκευάζονται σε ένα υπέροχο, χιονισμένο περιτύλιγμα.

Πρόκειται για το μεγαλύτερο lifestyle γεγονός του κόσμου, μεταμφιεσμένο σε οικονομικό συνέδριο. Και όσο υπάρχει πλούτος που διψά για επιβεβαίωση, το Νταβός θα είναι πάντα εκεί, να μας θυμίζει ότι η σωτηρία του κόσμου περνά απαραίτητα μέσα από τις χρυσές καμπύλες του AlpenGold, τις ακτιβιστικές εξαγγελίες των σταρ και ένα ποτήρι πανάκριβη σαμπάνια.

Το Νταβός σίγουρα δεν είναι το μέρος όπου σώζεται ο κόσμος. Αλλά μοιάζει ώρες-ώρες με τον τόπο όπου οι ισχυροί συμφωνούν ότι δεν θα αλλάξει πραγματικά (τουλάχιστον προ Τραμπ). Και φροντίζουν να το επιβεβαιώνουν κάθε χρόνο.